Beyond The Horizon Play Novels & Stories

Pagtapos ng trabaho niya ay dumadaan siya sa paborito niyang restaurant para bumili ng dinner niya bago siya magtungo sa lugar na gustong gusto niyang puntahan sa tuwing matatapos ang araw. Pinarada niya ang kanyang kotse sa gilid ng kalsada saka bumaba para pagmasdan ang unti-unting paglubog ng araw. Amaze na amaze talaga siya kung paano unti-unting mawala sa horizon ang araw. It was like they are each other’s rest. Napangiti siya. “When the time is right, I know that the right person will come. I just need to wait. Just like how the horizon waits for the sun to set,” she whispered as the sun slowly fades away from her sight.

At dahil sa nausisa ako ay muli akong lumingon at pinagmasdan ang babae. Ngunit hindi ko matandaan kung kanino ba ang boses na iyon. Kunot ang noo ko na nanatili na ako sa kinatatayuan ko ng magsimula na itong kumanta. "Moon in the sky, spills over my heart. Under the moon, you look different from the past. Too many scars to convey." Mas lalong nagsalubong ang kilay ko ng marinig ang malamyos niyang tinig.

Ang anak ko. Biglang may narinig kaming malakas na pagsabog mula sa ibaba ng rooftop. Ang mga ilaw ng ospital ay biglang namatay at ang tanging natirang liwanag ay ang mula sa buwan at ang helicopter. "What was that?!" sigaw ni Prince. "It’s the end of your game, Prince," Lex said, his voice now filled with a dark triumph. Bago pa makakilos ang mga tauhan ni Prince, mabilis na sumulpot mula sa dilim ang mga tauhan ni Marcus. Isang matinding bakbakan ang naganap. Putukan dito, suntukan doon.

“Rico, calm down.” “Okay. ‘Yung realistic—paano kung maglabas tayo ng real banana peel? Yung may timestamp? Security footage!” “May footage ba talaga tayo?” “Aba, wala. Pero may magic tayo—tinatawag itong ‘cinematic dramatization!’” Ilang minuto lang, biglang nag-blackout ang stage. Tapos, may voice over na nagsabi, “Kahit sa kadiliman ng tsismis, may liwanag ng katotohanan…”