Beyond The Horizon Play Novels & Stories

Kumislap ang ilaw sa paligid ng claw habang tumunog ang countdown. “Three… two… one…” Marahang gumalaw ang claw sa loob ng glass casing, kasabay ng paggalaw ng joystick ni Alyssa. Maingat niyang tinarget ang isang pink na bunny plushie na tila nakapatong lang sa ibabaw ng ibang laruan. Pinagmasdan niyang mabuti ang anggulo, tumingin sa harap, sa gilid, bahagyang yumuko para masigurado na tama ang posisyon.

Alam mo naman si lola ayaw akong makita niya '' kanina pa niya pinagmamasdan ang kanyang kapatid mula sa malayo at nakikita niya ang lungkot nito sa mukha . ''huwag mo nang pahirapan pa ang sarili mo Ella pwede ka namang lumayo at magbagong buhay '' hindi sa gusto niyang lumayo ito pero may gusto siyang patunayan at ang paglayo lang ni Ella ang makakasagot sa kanyang katanungan .Kahit kapatid pa niya ito kung makakita siya ng ebidensya na may kinalaman ito sa pagkidnap kay Hannah papanagutin niya sa batas . ''parang hindi ko kaya Zig '' wala pa siyang plano lumayo at marami pa siyang plano para sa pamilyang Bizon .

★Sienna’s POV★ Nagmulat ako ng mga mata nang maramdaman ko ang liwanag na dahan-dahang pumapasok mula sa siwang ng kurtina. Medyo malamig pa rin ang paligid, at saglit kong niyakap ang kumot bago ko mapansin ang mahinang tunog ng hanger mula sa gilid ng kuwarto.

Kinuha ko iyong throw pillow na nasa tabi ko para may maipangtakip ako sa mata ko kung sakali mang may jumpscare na lalabas. "Nanghahampas pa man din si Av kapag nagugulat," pasaring na sabi ni Brix habang nakangisi. "Hindi kaya!" mabilis na tanggi ko. Napatakip kaagad ako sa mata ko dahil sa background audio ng movie. I don't really recommend watching horror movies dahil sobrang magugulatin talaga akong tao.

mahinang angil ni Joanna na ginagawa ang sinabi ni Marvin na one meter ang layo sa paglalakad nito. Kahit pagsakay sa escalator ay siniguro ni Joanna na naka one meter siya malayo kay Marvin ng wala itong masabi sa kaniya, alam ni Joanna na may tumitingin sa kaniya dahil sa mukha niya. Nahihiya man siya pero wala naman siyang magagawa dahil hindi naman niya matatago ang sunog niyang mukha, hinayaan niya nalang kung anong naiisip ng mga tao sa kaniya.

Let’s see how strong you really are, Liah Delos Santos. The real game starts now.

"Wait for me, my love." And then-silence. Somewhere, far beyond the Abyss, beyond time itself... A child took her first breath. And the world shuddered in anticipation.

Hawak-hawak ko ang nagtaas-baba kong d****b habang nakatukod ang kaliwang kamay ko sa tuhod ko. "Saan ba tayo pupunta?" Tanong ko habang nakatingin pa rin sa kanya. Hinawakan niya ang balikat ko at itinayo. "May magandang scenery doon sa may puno ng kahoy. Hintayin natin na lumubog ang araw, makikita mo roon ang sunset." Aniya. Napatingin siya sa relo niya at bumaling ulit sa akin. "30 minutes nalang, mag-a-alas sinko na nang hapon."

Mica Rodriguez Santillan POV Nang natapos kami sa pagkain, nagtungo na kami sa dalampasigan. Saktong makulimlim at kunti lang ang mga tao doon. Sobrang ganda ng dagat, ang sarap ng simoy ng hangin, nakakawala ng problema at parang gusto ko na lang na itapon sa dagat ang mga bigat ng nararamdaman ko para naman maibsan ang sarili ko mula sa lahat-lahat ng dala kong problema.

She uttered. Muli niyang niyakap ang kanyang anak at hinalikan ang mapupulang pisngi nito. "Me too Zoie, me too." He responded with an effort not to break his voice. As Luke gazed once more at the endless horizon, his heart ached with a profound longing. "Will I see Chloe again?" he whispered, his words carried away by the wind, lost in the vast expanse of the ocean before him. “Come back to me, please”