Novel & Cerita Beyond The Horizon Play

Nag search siya ng movie na alam niyang mawala ang lungkot ng kaibigan. "P*ta, Joy, huwag iyan!" Sigaw ni Jasmine nang marinig ang pinapanood ng kaibigan at mabilis bumangon upang yumakap dito. Tawa nang tawa si Joy at hindi makuha ng kaibigan ang remote upang patayin ang television dahil inilayo niya iyon. Takot itong manood ng horror movie lalo na kapag may multo ay gumagapang at mahaba ang buhok. Hindi rin ito makatayo upang e off ang tv dahil takot nang umalis sa pagkayakap sa kaniya.

“Please wait and check your bank account’s balance after a few minutes.” Hindi sumagot si Javi at tahimik lang na tumango. Bumalik sa gitna ng stage iyong host at ibinalik sa guard ‘yong baril na hawak-hawak niya bago banggitin ’yong rules sa sumunod na laro. The fourth round of this madness. Baraha ulit ’yong bida sa palaro na ito ngunit iba na ang mechanics. It sounds the same as the Lucky nine play but it was a bit different.

Sa kasamaang-palad, hindi pa siya tapos umatras nang tuluyan. Isang hakbang paatras si Avery, hanggang sa maramdaman niyang sumayad ang likod niya sa dingding. Wala na siyang aatrasan. Sa labas ng bintana, naglalaro ang mga ilaw ng neon, nagbubuo ng makukulay na anino. Sa loob ng private room, ang nangingibabaw ay ang mainit na hininga ni Davian at ang malamig, matigas na presensya niya na tila kumukulong galit.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Alam niya na sa kabila ng kaniyang inis at galit, wala naman talagang kasalanan ang mga taong nakatingin sa kanila. Itinutok na lamang ng dalaga ang kaniyang tingin sa bintana ng eroplano. Tahimik na ang paligid noong sandaling iyon habang ang natatanaw niya mula sa labas ay kadiliman at para bang kasingsikip ng dibdib niya ang kalangitan noong gabing iyon. Makalipas ang ilang oras… "Ladies and gentlemen, we are now preparing for takeoff. Please fasten your seatbelts and make sure your seats are in their upright position. Thank you."

Hindi rin naman ako masyadong nakakalayo pa dahil natatanaw ko pa rin ang aming palasyo. I continued walking hanggang sa marating ko ang parte ng gubat na nababalot ng hamog. Mula rito ay hindi ko na matanaw ang aming palasyo. Ibigsabihin ay nasa malayo na ako. Nagsisimula na rin mag iba ang pakiramdam ko sa lugar. Nakalabas na ako sa barrier ng Vampire World. Ngayon ay hindi ko na alam kung ano ang maaari kong makasalamuha sa daan.

Halos mabitawan ko ang phone nang nakita ko ang limang missed calls galing kay Liam, isang missed call at tatlong mensahe galing sa unknown number. Binuksan ko agad ang mensahe dahil baka isa ito sa mga paaralang ininquire ko noong nakaraan. From: Unknown number Enjoy the remaining days. The game will end soon. Well, thank you for taking care of my man while I'm busy with our businesses. I enjoy playing this game with him. See you around, Francine. I was shaking after reading this. My head was starting to hurt from overthinking. This just added to it. I hate playing this game if it is indeed a game. I am clueless about what's happening around me.

" I can't breath." Reklamo ko pa at sinubukan siyang itulak ngunit mas hinigpitan lang nito ang pagyakap sa'kin. His warm hug reminded of years being apart. Yakap na para bang takot akong makawala. Tanging tunog lamang ng sound system mula ang labas ang naririnig namin hanggang sa naramdaman ko ang pagtaas-baba ng balikat nito at ang mahinang pagsinghot niya.

Brandon put back his seatbelt on at maya-maya ay umandar na ang mga sasakyan sa pila. *** At the apartment . . . BUKAS ang TV kahit hindi kami nanonood. Hinayaan ko siyang pumili ng palabas, at akalain mong National Geographic ang pinili niya? Wala bang romantic comedy? Iyong medyo sexy para may maganap ngayong gabi? Char! Lumalandi ang ferson dahil malapit nang mawala sa kalendaryo. “So, tell me about the last fifteen years.” Dumampot ako ng french fries at saka isinawsaw sa ketchup.

Sandaling tinapunan ko siya ng tingin. "'Di ko rin alam. Napapakalma kasi ako sa tuwing napapanood ko ang paglubog ng araw. It taught me that endings can be beautiful as beginnings. I know that it sounds like a daydream pero naniniwala pa rin ako." Mahabang wika ko pa sabay nagpakawala ng malalim na hininga. "Ang lalim naman non." Aniya at mahinang natawa. "You know what, Reah, you made me realize that there's always a golden love beyond this sundown. " Dagdag pa nito na ikinalingon ko sa kanya.