Noong una’y inakala ko na simpleng kasabihan lang ang ‘nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa,’ pero habang tumatanda at sumasali ako sa mga community projects, naging mas malalim ang kahulugan nito para sa akin. Para sa akin, hindi ito kontradiksyon — ito ay balanse. Pinapaalala nito na mayroong biyayang galing sa labas ng ating kontrol, pero hindi ibig sabihin na lalabas ang solusyon kung tayo ay mananatiling nakaupo.
May mga pagkakataon na humihingi ako ng tulong sa dasal o pagninilay, at sabay kong ine-execute ang mga konkretong hakbang: magpadala ng mensahe, mag-ayos ng logistics, mag-volunteer. Nakita ko na ang mga pinakamagagandang resulta ay nangyayari kapag may pananampalataya at aksyon magkasama. Madalas ding gamiting paalala para maging mapagkumbaba — hindi lahat ng nangyayari ay dahil sa lakas ko, pero hindi rin dapat akong umasa lahat sa awa lamang.
Sa huli, ramdam ko na itong kasabihan ay isang panawagan: humingi ng gabay kung kailangan, pero huwag kalimutang gumalaw. Ang pakiramdam na may pananagutan ako sa resulta ay nagbibigay ng direksyon, at kapag nakikita kong may pagbabago dahil sa sariling pagkilos, mas malalim ang pasasalamat ko sa biyaya na dumating.