Falling To Your Smile Novels & Stories

"Okay, game! Face to the camera, everyone! One... two... three... smile!" I flashed a smile but a smile that can't even reach in my eyes, a smile that tells so many things that can't even be spoken in words, and a smile that is fake... that it could tell that a smile that is not real at all.

Dahil sa ekspresyong pinakita ko, lalo lang ito nag bigay ng kasiyahan sa kaniya sa muli niyang pag tawa. "Wag ka masiyadong pahalata na kasoyahan mo ako." Dahil sa sinabi ko ay binigyan niya ako ng isang nag tatakang mukha. I smirk before crossing my arms. "I never see you smiling or laughing. Even a mocking smirk can't be seen on your face. Tapos sa simpleng pag kauntog ko ay halos mamatay kana kakatawa?" Dahan-dahan akong umiling while giving him my best smirk. Because I still won.

Kasama niyang kasayaw ang mga bata at nilagyan pa siya ng koronang gawa sa bulaklak. I have seen Vincent's smile so many time before but this time, he look so free. He look at me and give me a smile. That smile. So bright yet so fragile. The way Vincent smile at me it cheering me up: telling me I shouldn't have shoulder the earth alone. I don't know why did I do to deserve a man like him who's always there if I fall. "Hi."

I bite my lower lips and gave her my Sexy smile. napasinghap tuloy sya at nangiti din. "Me too, Babe! gustong gusto na rin kitang makasama. Miss na Miss na kita." ngumuso sya and after that, kinuha nya ang Phone na nakapatong which I think sa drawer at pagkatapos ay dumapa rin sa kama not intentionally na ma-expose ang cleavage nya.

Inis na tiningnan ko siya, balak pa yatang pangoin ang ilong ko. "Lumilipad na naman ang isip mo? Tsk! Tumingin ka sa dinadaanan mo." Napanguso na lang ako sa inis ko sa kanya. "Nandito na tayo," mahinang sabi niya. Sinundan ko yung tingin niya at nanlaki ang aking mga mata nang makita ko ang falls. Nakangiting nilingon ko si Jarvis na nakangiti. Napalis ang aking ngiti dahil natulala ako nang makita kong nakangiti si Freak. Sh*t! Ang gwapo niya talaga!

Hindi nakatakas sa mga mata ko ang paulit-ulit niyang paglunok. “I think I’m falling,” I confessed, my voice barely a whisper. “I can’t stop thinking about you. It’s not just liking you anymore; it’s… more. I think I like you, a lot. And every day, I fall harder and harder, deeper into this feeling I can’t explain, but it’s beautiful and terrifying all at once.”

Umangat ako ng konti para maramdaman ang labi niya ngunit lumayo siya at humalakhak. "No kissing. Sagutin mo muna ako." Halos pumiglas ako. Gusto ko siyang halikan. Ito ang tanging paraan ko. "I'm falling, Lance." Marahan kong sinabi, sabik sa kanyang halik. Humaplos pa ulit ng isang beses ang kanyang braso sa aking dibdib at isang pamilyar na pakiramdam ang umawit sa aking sistema.

Maya-maya pa ay gumalaw ang ulo niya hanggang sa tuluyan akong matagpuan ng kanyang mga mata. For a brief moment...the smile she wore for the cameras softened into something that belonged only to me. And somehow that smile was enough to make the tightness in my chest ease. "F*ck..."

Gusto kong matulog hanggang pagtanda. "Look at the sky, full of stars. The moon even smiles at you. Nakakawala ng stress at sama ng loob." He smiled genuinely. "Kapag malungkot ka, tingin ka lang sa langit. There are reasons to be happy, just look up. Someone up there will never fail you." He then met my eyes and smiled. Hindi ko talaga makakalimutan ang araw na 'to. Buong araw siyang nakangiti at nakatawa na para bang sobrang masaya siya.

"It taste good, parang luto ng Mommy mo" Napangiti ako "Pinag aralan ko talaga yung mga niluluto niya, masaya ako nagustuhan mo" "I like it" "Huh?" "I like it when you smile, mas lalo kang gumaganda" Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya Di ko akalaing sasabihin niya yon "Sa...Salamat" Napangiti ako, mas lalo din naman siyang gumagwapo kapag mabait siya.