Family X

เมื่อวันหนึ่ง 'กับดัก'​ ของคนร้าย ๆ กำลังจะกลายมาเป็น 'กับดัก'​ ของความรัก "อึก ช่วย ... ช่วยฉันด้วย" "ช่วย? แล้วฉันจะได้อะไร?" "ทะ...ทุกอย่าง" "ทุกอย่าง?" "จะเอาเท่าไหร่ กะ..ก็บอก ฉัน อึก ฉันยอมจ่าย" เพราะเงินทองเป็นแค่ของนอกกาย จะกี่แสนกี่ล้านยูกิก็ยินดีจ่ายหากมันทำให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของคนหวังดีประสงค์ร้ายไปได้ เธอจึงให้คำมั่นสัญญาไว้ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนรางลงจนกลายเป็นความดำมืด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคำสั้น ๆ คำนั้น จะกลายมาเป็นพันธนาการที่ทำให้เส้นทางชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ 1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ตัวละครมีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้น

เรื่องในคืนนั้น ... สำหรับเธอ มันคือความผิดพลาด แต่สำหรับเขา มันคือความตั้งใจ! เมื่อ 'ต้นไม้' หนุ่มหล่อผู้พ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเดือนคณะ ที่เกิดไปตกหลุมรัก 'ใบบัว' เพื่อนสาวสวยสุดแซ่บผู้ตั้งมั่นกับตัวเองไว้ว่าเธอจะไม่มีวันใช้หัวใจกับใครอีกแล้ว หลังจากเพียรพยายามตามจีบแบบมึน ๆ อยู่หลายปีจนเกือบจะถอดใจ แต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้คนทั้งคู่ข้ามเส้นของคำว่า ‘เพื่อน’ ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ 1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้น

Being the only daughter of the Calhoun family, a mafia family in Merovia, I am doted on like a princess. This changes when I turn 18, when Mom dies. On the way back from a family meeting, the car blows up, and Mom shields me beneath her. Even as she lies in a pool of blood, her gaze is tender as she says to me, "Don't blame yourself, sweetheart. I love you." Still, after Mom's death, everyone in the family starts blaming me for what happened, including Dad and my older brother, William Calhoun. I go from being the princess of the family to the jinx that everyone hates. Soon after that, Dad brings home a new adopted daughter, Juliet Calhoun. William favors her and detests me. Even my childhood sweetheart, Shawn Kramer, takes a liking to her and ignores me. Dad says his new adopted daughter is way better than his biological one. They all agree to attend my college graduation ceremony. But on the day, they end up taking Juliet onto our family's yacht and holding a cocktail party out on the water to celebrate the official addition of a new family heir. This is the 100th time they ditch me for her. Unable to stop myself from an emotional breakdown, I cry out, "I'm the one who's related to you by blood!" Dad shields Juliet, who backs away from me out of fear. Then, he slaps me on the face. "I wish I'd never had you." "Who wants to have a younger sister like you? I wish you'd died with Mom!" William roars in contempt. This time, I've decided to let it all go. I call Aunt Marissa, Mom's sister. She's the founder and a therapist at MindCare Treatment Center. "Come here. This is your home now." I know that Mom's death was a conspiracy. This isn't just me leaving, but withdrawing myself from the family entirely. I hope that the next time I meet the Calhouns, there won't be tears on my end. Instead, judgment will befall them.

I suffer from a hereditary form of amnesia. By the time I found out, I had only seven days left. On the first day, I found my boyfriend had fallen for my younger twin sister. With a bitter smile, I suggested we break up. On the second day, my most treasured Lego set was smashed by my sister. Everyone laughed at me, saying I was disgraceful, unworthy of being a daughter of the Fleming family. On the fourth day, I forgot that my sister was allergic to mangoes. She ended up in the hospital, and my parents glared at me with resentment. Even my ex-boyfriend accused me of being heartless. On the seventh day, I woke up in a hospital bed to see my father walking in with a stern expression. He demanded that I quit my job and devote myself entirely to taking care of the family, as nothing more than a housekeeper. But I only looked at them in confusion and asked softly, “Who are you?” When they realized I had truly lost my memory, they lost their minds.

I used to be the one and only girl spoiled by my family. But everything changed on my 18th birthday, when my father adopted a she-wolf orphan named Sophia from the Werewolf Charity House. My elder brother, Alex, started to love her more and began to look down on me. My mate, John, who had grown up with me, liked her and ignored me. Even my father said that Sophia, an orphan, was ten thousand times better than his own birth daughter. It was my graduation day from Werewolf University. But instead of celebrating with me, they broke their promise because of Sophia.The 101st time. I counted. And it hurt worse than all the hundred before. I couldn't help crying out, "Am I really part of this family?" My father looked at Sophia—whose eyes turned red because of my words—with pity. Then he slapped me across the face. "You're still fighting for affection? I wish I had never given birth to you," he shouted. Alex snapped at me too. "You make me sick. I'm ashamed to have a sister like you. Get out of this den!" I didn't say a word. I simply packed up my things and left in silence. After I left, the den fell into a strange quiet. They took Sophia to the South Pole to see penguins, as if nothing had happened. No one contacted me or showed concern, because they assumed I would eventually come back—just like before. They never planned to do anything for me. They never had. But this time, they didn't know I was leaving for real. I called my mother, who lived in another pack far away, and told her I'd finally agreed to go live with her. Because this time, the family… Was no longer a place I needed.

After my parents passed away, Uncle Mike took me in. When greedy relatives tried to snatch away my inheritance, he chased them off with a kitchen knife. “As long as I’m here, nobody lays a finger on this girl!” Aunt Rachel doted on me, calling me her precious baby and making me nutritious meals every day. My cousin Pete secretly slipped me pocket money and made sure to pick me up and drop me off at school, afraid I might get bullied. The neighbors all said I was lucky and to repay their kindness someday. On graduation day, I cooked them a lavish meal to show my appreciation. Every dish was laced with rat poison. I didn’t spare a single soul, not even the neighbors. I killed them all!

When I return home on Christmas Eve, I find a stamp on my wife's body. She looks flustered as she explains that it's a mark every member of her family has. I sneer to myself. She has no idea that I'm a member of the Anti-Cheating Organization. With the help of a system, I can easily track my wife's whereabouts and see what she's done. She's my last target before completing my mission. Once I'm done with her, I'll get ten million dollars.

มีวลีที่ว่า ‘เกิดเป็นลูกคนรวย ถ้าไม่ทำตัวหัวxวย ยังไงก็ได้ดี’ แต่ไม่ใช่กับ ‘เดนีส ศศิภักดี’ เพราะเขาเป็นลูกคนรวยที่ทำตัวหัวกรวย แถมยังไม่ได้ดี จนท่านเจ้าสัวต้องส่งเลขามือทองมากำราบ “ท่านประธานยกเลิกซัพพลายเออร์กะทันหันด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบเนี่ยนะ!” “เปล่า ฉันไม่ได้ใช้อารมณ์ชั่ววูบซะทีเดียว ฉันคิดและไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว” “คุณนี่มัน…” “ด่าด้วยสายตาขนาดนี้ ด่าออกมาเถอะ” “คุณแม่ง! เจ้านายหัวxวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย” “…!…” เซต เพียงชั่ว… 1) เพียงชั่วข้ามคืน (จบแล้ว) พิพัฒน์ x เดนิม 2) เพียงชั่ววูบเดียว (On Air) เดนีส x วินตรา

I was locked in a fridge for 40 days while the uncensored photos of me spread like wildfire across the internet. In the face of the salacious rumors about me, my mother reacted by reposting them. Then, she turned to warn my sister, "Look at how disgusting the entertainment industry is. Don't join it, alright? Stay home and inherit your sister's assets instead. My dearest daughter must be innocent and pure, unlike her." She forgot. She forgot I only joined this 'disgusting' industry to pay for her cancer treatment.

I died beneath the Ferris wheel. The killer took a photo of the Ferris wheel and sent it to my mother. 'Mom, I want to ride the Ferris wheel with you too,' wrote the killer. In my mother's voice message, her tone was filled with hatred as she replied, "How dare you ask to ride the Ferris wheel with me when you killed your own sister? Why won't you just die?!" As she wished, I was dead. However, what she didn't know was that the one who killed me was my so-called dead sister.