No Regrets Meaning Novels & Stories

"Stop overthinking." Nagulat ako. Hindi ko namalayang gising na pala siya. "Sorry," bulong ko, umiwas ng tingin. Hinaplos niya ang pisngi ko. "Do you regret it?" Saglit akong natahimik. Do I? "No," mahina kong tugon. "But... I don't know what it means for us." He nodded slowly. "Neither do I."

Ang pagbabalik sa gabing iyon ay nangangahulugan ng pagbawi kay Noah at sa lahat ng nasa buhay ko ngayon. Nakasandal ako sa sofa, iniwan ko ang stress at pag-aalala. Desidido akong mag move on at gumaling. Mahirap sa mga taong naghuhukay sa sugat, ngunit tulad ng sinabi ko. Desidido ako. Hihiga na sana ako, nang may narinig akong kalabog mula sa kusina. Umupo ako ng tuwid habang ang puso ko'y tumibok.

Hindi ko na lang pinansin ang iba at minarkahan na babalikan ko na lang si Letty mamaya. Hindi ko maintindihan. Bakit ngayon? Ano ang gusto nilang makuha? **“Your forgiveness?”** bulong ng parehong boses. **Forgiveness.** Ang simpleng salitang iyon, pero napakakomplikado.

Thank God, hindi ko siya minahal dahil kung ginawa ko iyon ay baka naglulupasay na ako sa sahig ngayon at umiiyak dahil hiniwalayan niya, or worst baka naging miserable pa ang buhay ko sa pagmamahal sa kanya. "Freedom!" Nakangiti kong sigaw at nagtatalon nang maproseso ng utak na hindi na ako kasal. "Malaya na ako, sa wakas!" Para akong bata na gumulong sa sahig at nagpayadyak ng mga paa. Nang mapagod ako at nagsimula naman ako mag-impake ng mga damit ko at umalis na sa bahay. Kay Stefan ang bahay namin, sa kanya iyon nakapangalan kaya alam ko rin na wala akong karapatan na angkinin.

pagpapalusot ko dito, pero nakatitig lang ito sa akin. "Hay naku Noah, kung ano man iniisip mo hindi, ang tanging connection ko sa kanya ay boss ko siya at empleyado niya ako yun lang" sabi ko dito, pero parang may sumasaksak sa puso ko. Napailing ito at sinarado ang laptop, at tumitig sa akin, "Alam mo ate my biggest regret, is not fighting against my family, natakot ako kasi baka pag pinagpilitan ko yung pagmamahal ko kay Francine masaktan ko siya, pero mali ako, dapat lumaban ako, kahit itakwil nila pa nila ako, biggest regret ay hindi ko nasabi yung mga katagang mahal kita kay Francine, wala na akong pagkakataon dahil wala na siya" mahabang sabi nito, kitang kita ko dito ang, guilt, regr

Galit na galit na ako sa sarili ko dahil sa kabila ng mga pananakit at pagi-insulto nito sa akin ay wala pa rin akong makapang galit sa aking puso para sa kaniya! "You want me to answer your fcking why?!" Stop. Hindi ko pala kayang marinig. Pakiramdam ko ay mas masakit pa iyon sa inaasahan ko. "Fine! I regret everything I have done! I regret marrying you." Sunod-sunod akong napailing sa sinabi nito. Tangina! I almost fainted upon hearing him saying that he regrets marrying me! "No, y—you love me. We love each other. Kaya nga dinala mo ako sa harap ng altar, 'diba? You promised to me." pabulong kong wika.

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

Hinda ba s'ya magpapaliwanag? Sinikap n'yang wag matalo ng emotion n'ya. Lumunok s'ya sinisikap na magpakatatag. "Hindi na ako magtatanong kung ano ang ginagawa n'yo at kung bakit. Obvious naman. Kaya siguro pasensya na lang sa istorbo, nabitin ko yata kayo," sabi na lang n'ya at kinapa ang pintuan. Nanginginig pa ang mga kamay n'ya.

O mas higit pa doon? Kinagat niya ang labi niya para pigilan ang luha na nagbabadya na naman bumagsak, pero huli na ito. Muli na naman siyang napaiyak. Dinaluhan siya ni Jarren at niyakap nang mahigpit. "Sshh... Don't cry. Hindi mo dapat iniiyakan ang gago mong asawa. You are more than his wife, Katie. You are the Thompson Heiress. Hindi ka dapat pumapayag na may nananakit sayo."

Ikinonekta nga niya ang kanyang laptop sa network ng conference room at ipinakita sa screen ang pinakabagong sagot ni Sophia. SOPHIA: Pagkagising ko ay nakita ko ang mga papuri ng lahat sa akin. Pakiramdam ko ay hindi ako karapat dapat para roon. Ang isang tao ay dapat gumawa ng mga bagay na may halaga sa kanilang buhay. Ang lahat ng nagawa ko sa posisyong ito ay walang halaga kumpara sa tunay na mga pagsubok sa buhay. Maaaring mukhang isang malaking bagay ito para sa inyo ngunit para sa akin ay isa lamang itong matagumpay na negosasyon sa negosyo. Sana ay mabuhay kayo nang may kabuluhan. Gaano man kataas ang inyong marating ay huwag niyong kalimutan ang inyong orihinal na layunin.