Fernando Amorsolo Image Novels & Stories

Madilim na ang aura niya at alam kong nagpipigil na din siya sa galit. Diretsong tumingin si Lolo Fernando sa akin bago malamig na nagsalita. "Simula sa araw na ito, hindi na namin kinikilala bilang miyembro ng pamilyang Fulgencio ang babaeng iyan. At kung pipiliin mo pa rin siya, maging hudyat iyun na handa ka ring mawalan ng karapatan sa lahat ng mana at posisyon na naghihintay sa iyo." seryosong wika ni Lolo Fernando. Ang boses niya ay puno ng pagbabanta.

Hindi nalang siya umimik at tumahimik nalang at baka may masabi pa siyang ikakaasar nito . '' mag request nalang ako ng another copy kay mister Dortiz '' wala ang cellphone niya kaya mamaya nalang niya padalhan ng mensahe si Armando para sa ibang larawan .Kung bakit ba sa dinami daming pwede niyang makalimutan ang larawan pa siguradong bumalik na ito kay Armando dahil nasa brown envelope iyon at may pangalan ang kanyang kaibigan. '' sige at kung meron na ipadala niyo nalang sa akin dad sa email ko '' hintamad niyang sagot .

"Did you like the way I introduced myself to you, daughter-in-law?!” — Tatlong taon ng kasal si Roselyn at sedrick peru sa tatlong taon na yun ay nagdusa siya sa lamig ng pakikitungo ni sedrick sa kaniya, hindi siya binigyang pansin ni sedrick at hindi niya pinaramdam na nag e-exist siya sa bahay nila. But everything changed when she meet Antonio caius Fernandez, her husbands father. One reckless night awakened a dangerous passion that should never exist. Isang mainit at nakakapanindig balahibo na kahit kelan ay hindi niya naramdaman kay sedrick dahil lagi siyang tinatangihan nito  At sa gabing yun ay nalaman niyang ang kaniyang asawa ay matagal na pala siyang niloloko ang akala ni

"Tama. Naluluto na nga ang digmaan," "Ngunit, binago na ako ng panahon, Ato" wika pa ni Fernando, ang Puno. "Hindi ko na dama ang pagiging isang pinuno. Kung ako'y nakilala noon na mabagsik at matigas, ngayon, ako'y parang nanglalambot na. Di ito dahil sa ako'y matanda na o naduduwag, kundi dahil ayaw kong maranasan at makita pa ulit ang madugong tanawing nasaksihan ko noon. Ngunit, parang wala na akong magagawa pa dahil tanaw na tanaw na nga natin ang paparating na digmaan sa buong Ilocandia,"

“Anong oras na? Nandito ka pa rin? Wala ka bang pasok?” Si **Fernando Vaeloria**, ang ama kong minsan kong inidolo, ngayon ay parang isang estrangherong nakatira sa iisang bubong. Walang ibang laman ng isip niya kundi ang babaeng mahal niya noon pa — si **Faye Santilla**, ang kaniyang unang pag-ibig. Wala akong ganang tumingin sa kaniya. “Any problem?” tanong niya, kunwari’y nag-aalala.

Pakana malamang ito ni Wilfredo, ang pasuotin ng prosthetic mascara na kamukha ni Fernand ang mga tao nito upang lituhin sila. “Sh*t! We need to find the real Fernand!” he said. “May specific signs ba to identify the real Fernand? Mahirap na magkamali tayo, Eagle.” “Fernand has an eagle tattoo on his back, and on his right arm, there is a black snake tattoo. Maliit lang ‘yon na nakapulupot sa braso niya.” “Kaso naka-suit lahat ng nakita kong Fernand, kaya hindi visible ang tattoo.”

“Bilisan ni’yo na!” Tumalikod ang lalaki. Kung ganoon, nagtatrabaho sa isang lalaking nagngangalang Mr. Penswire ang damuhong lalaking ito? Sino naman iyon? Isa kaya iyon sa alias na ginamit ni Joe Pantio? Naikuyom niya ang mga kamao. Huhulihin niya ang lahat ng nagbabanta sa buhay ni Fernando nang makaalis na siya sa misyon.

sambit nya sa kaibigan pagka sagot ng tawag nito. "Pre confirm nga... nakalaya nga ang pinakulong natin dati. Fernando pala ang pangalan nun at nakatira sya sa Laguna. Pinapuntahan ko ang bahay nila, wala sya doon pero may mga basag na bote at mga dugo na nakakat sa paligid. Doon nga dinala si Clarisa pre.... yun ang lugar na nasa video." Tumigas ang bagang nya sa narinig.... gusto nyang patayin ang Fernando na yun.

sa bawat luha at sakit na kanilang nalampasan. "Gov. Clark Almonte, tinatanggap mo ba si Fe na maging kabiyak ng iyong puso sa hirap at ginhawa?" Opo, Father... nakangiting sagot ni Clark habang nakatingin sa kanyang mga mata. Marahan nitong pinisil ang kanyang kamay. Hindi siya nito binitiwan simula pa kanina. "Fernanda Alcantara, tinatanggap mo ba si Gov. Clark Almonte na maging kabiyak ng iyong puso sa hirap at ginhawa?"

mariin niyang tapat na patuloy na umaagos ang malulusog niyang mga luha. Naalala ko si Marlo Llenares, ang batikan kong lolo. Ang maimpluwensiyang ama ng aking ina. Mula siya sa angkan ng Llenares, kadalasang kinikilala sa larangan ng politika, malalaking negosyo at iba pa. Ilang taong senador si Lolo at ang Lola naman ay nagmamay-ari ng naglalakihang mall dito sa Pilipinas at may iilan sa ibang bansa.