Kabanata 4

MIKYLA POV

“Sige, ikaw na..ikaw na ang magbubukas.” kaswal kong bigkas at mabilis na binitiwan ang pintuan ng sasakyan.

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari at bakit parang may nararamdaman akong boltahe ng kuryente mula sa kamay nitong Arif? Or baka naman mataas masyado ang kuryente sa katawan ng lalaking ito kaya ganoon?

Tsk, alam ko naman na imposible iyun eh. Haysst, napa-praning na nga yata ako at nang mapansin kong binuksan na nga nitong si Kuya Arif ang pintuan, muli akong napatitig sa kanya

“Bababa ka ba, ya?” tanong ko.

Napansin kong kaagad na nagsalubong ang kilay niya. Hindi ko alam kung ano ang problema kaya naman, wala nang patumpik-tumpik na nauna na akong bumaba.

Bahala siya sa buhay niya! Pagkababa ko, bumaba na din naman si Kuya Arif.

Kaagad na sumalubong sa akin ang malamig na temperature ng buong paligid. Napatingala pa ako sa langit at napansin kong wala man lang kahit na isang bituin.

“Tsk, mukhang uulan ah?” mahina kong bulong. Pagkatapos noon, kaagad kong inilibot ang paningin sa paligid para hanapin ang kakambal ko

“Nasaan na kaya siya?” mahina kong sambit

“Ano ang ginagawa mo? Tatayo ka na lang ba diyan?” muli na naman akong napapitlag nang muli na naman siyang nagsalita mula sa likuran ko. Sa pagkakataon na ito pakiramdam ko, parang ang lapit-lapit niya lang kaya naman, pasimple akong humakbang paabante.

“Kuya, ano ka ba? Bakit ka ba nanggugulat?” tanong ko. At pagkatapos noon, parang wala lang na naglakad ako patungo sa isang coffee shop.

Kaillangan ko yatang umorder ng matapang na kape. Pakiramdam ko kasi, parang hindi na ako ito eh. Kailangan kong gisingin ang diwa ko lalo na at nandiyan ang masungit na nobyo ng kakambal ko. Mukha pa namang engot. Imbes na kapatid ko ang sundan, bakit parang ako?

Ako talaga..dahil napansin ko na lang na bigla na lang siyang tumayo sa tabi ko habang naghihintay dito sa pila.

“Kuya, nasaan pala si Zyra?” hindi ko pa nga maiwasang tanong.

‘hindi ko alam.” malamig ang tono ng boses na sagot niya

Kaagad namang nagsalubong ang kilay ko

“Hindi mo alam? Hindi ba’t kasama lang natin siya sa kotse kanina?” tanong ko

“Yeah, kasama pero sabi niya, may bibilhin lang daw siya ng snacks.” walang gana nitong sagot.

Kaagad namang napataas ang kilay ko. Hindi ko alam kung normal ba ang utak nitong si Kuya Arif? Si Zyra ang nobya tapos hindi man lang sinamahan na bumili ng snacks?

“Anong gusto mong kape?” maya-maya muli nitong tanong

“Brewed black coffe…no sugar.” sagot ko din naman kaagad. Pero, wala akong narinig na tugon mula sa kanya. At nang nasa counter na kami, nagulat na lang ako nang umorder siya ng dalawang kape.

Isang brewed coffee at isang cappuccino. Sinabayan na din niya ng ilang pirasong sweets. Siyempre, siya na din ang nagbayad.

“Ako naman, tahimik lang. At habang hinihintay namin ang order, nagpasya kaming maupo na muna.

Magkatapat kaming naupo sa pandalawahang mesa at habang hinihintay ang kape, hindi ko maiwasan ang managlumbaba. Napatitig ako sa labas ng coffee shop at nang mapansin ko na nag-uumpisa nang pumatak ng ulan sa labas, muli akong napatitig kay Arif kung saan, huling huli ko na nakatitig din siya sa akin

Hindi ko tuloy malaman kung ano ang mararamdaman ko. Bigla din kasi akong nakaramdam ng pagkailang. Kakaiba kasi ang paraan ng pagtitig sa akin eh. Iyung feeling na para bang binabasa niya pati ang kululuwa ko?

“Identical twin ba talaga kayo ni Zyra?” maya-maya tanong niya na labis kong ipinagtaka. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na kinakausap niya ako nang medyo personal

“Ano sa palagay mo? Bakit, hindi ba kami magkamukha?” nakataas ang kilay na sagot ko.

‘Hindi! Sweet si Zyra pero ikaw, maasim ang ugali mo.” sagot niya. Hindi ko tuloy maiwasan ang mapasimangot

Bigla din akong na-concious sa amoy ko lalo na nang marinig ko ang salitang maasim.

Mula Manila hangang Quezon province, ilang oras din ang ginugol ko sa biyahe gamit ang motor kaya feeling ko, ang maasim na salita ay may mas malalim na kahulugan eh

Pasimple ko tuloy inamoy-amoy ang sarili ko. Identical twin kami ni Zyra, magkaiba lang kami pumorma pero magkamukha kami. Sa amoy naman, oo, sweet si Zyra, mabango kasi nga, kikay iyun. Beauty conscious din habang ako naman ay hindi naman burara pero mahilig sa initan dahil sa pagkahilig sa motor. Mas maputi din si Zyra kumpara sa akin kasi nga, palagi akong naiinitan.

“Pero-----” muling wika ni Arif. Binitin pa ako ng gago kaya naman, muli akong napatingin sa kanya kung saan, napansin kong nakahalukipkip siyang pinagmamasdan ako.

“Pero, tingin ko mas maganda ka kumpara sa kanya.” sagot niya na labis kong ikinagulat

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari pero feeling ko, may naririnig yata akong kalimbang ng kampana pagkatapos niyang sabihin ang katagang iyun. For the first time in the history of my life, may isang taong nagsabi na mas maganda pa daw ako kay Zyra?

At sa dinami-dami ng taong iyun, itong Arif Fulgencio pa talaga? Gosh! Grabe naman iyan….feeling ko tuloy, mas mahaba pa ang hair ko kumpara kay Rapunzel.

Hindi na tuloy ako nakapagsalita hangang sa dumating ang order namin. Kaagad na iniabot sa akin ni Kuya Arif ang isang baso kung saan, kaagad kong napansin na hindi ito ang inorder kong kape.

Brewed coffee ang akin pero cappuccino ang binigay niya.

“Kuya, nagkapalit yata tayo.” kaagad kong wika. Baka mamaya, mainuman niya na eh. Paano pa kami magpapalit kapag ganoon?

“NO! Babae ka kaya dapat lang na cappuccino ang sa iyo at akin ang brewed coffee.” malamig ang tono ng boses na sagot niya

Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Hindi ko alam kung normal lang ba ang lahat-lahat pero, parang hindi eh.

Kailan pa natutong makialam si Kuya Arif sa mga dapat kong inumin gayung sa naalala ko, hindi naman kami closed? Ganito din ba siya kay Zyra?