Kabanata 5

MIKYLA POV

BAGO pa tuluyang bumuhos ang malakas na ulan, nagpasya na kami ni Kuya Arif na muling bumalik ng sasakyan. Hindi ko pa nga maiwasan na magulat nang madatnan namin si Zyra sa loob eh.

Kasama niya na ang driver na ngayun ko lang napansin na pogi din pala. Tahimik sa harap ng manibela samantalang si Zyra naman, nakaupo sa kanyang pwesto kanina habang nakapikit na ang mga mata.

Hindi ko alam kung tulog ba siya or sadyang nagtutulog-tulugan lang. Pero ang nakakapagtaka, hindi man lang nito pinansin ang pagsakay ni Kuya Arif

Na para bang may something na namagitan sa dalawa. Pero, sino ba naman ako para mag-usisa. Paki ko ba sa kung ano ang problema nila. Ang mahalaga ngayun, marami akong bitbit na baon at hindi pa ubos ang kape ko

Pinayagan ako nitong si Kuya Arif na i-take-out ang mga sweets na hindi man lang nabawasan namin kanina. Kaya naman, pwede akong kumain habang nasa biyahe kami habang walang nakatingin sa akin

Kanina kasi sa loob ng coffee shop, hindi ako makakain ng maayos eh. Paano ba naman kasi, para akong hinuhusgahan nitong si Kuya Arif sa mga tingin niya pa lang.

Or baka naman naiirita siya sa akin kasi amoy maasim na ako? Well, kung ano man ang rason, bahala sila

“Mikay, bawal kumain dito sa loob ng sasakyan” inuumpisahan ko nang kainin ang cookies ng bigla na lang dumilat ang mga mata ni Zyra sabay lingon sa akin. Akala ko tulog siya, pero nagkamali ako. Medyo malakas din pala ang pakiramdam nitong kakambal ko

“Hayaan mo siya. Gutom ang kakambal mo kaya hayaan mo siyang kumain.” akmang ibabalik ko sana sa loob ng paper bag ang kinakain ko nang bigla na lang sumabat si Kuya Arif. Kagaya kanina, malamig ang tono ng boses niya. Parang walang gana pero puno ng awtoridad ang pagkakabangit niya ng salitang iyun

“Arif, hindi mo naman kailangan i-spoiled ng ganiyan ang kakambal ko eh. Rules is rules. Hindi ba’t noon, kahit na gaano kahaba ang biyahe natin, istrikto mong pinagbabawal ang kumain sa loob ng kotse?” seryosong sagot naman ni Zyra.

“Noon iyun…iba ang ngayun. Hindi mo ba napapansin? Gutom ang kakambal mo kaya hayaan mo siya.” sagot naman kaagad ni Arif. Nakita ko pang kaagad na napasimangot si Zyra.

At ngayun, mas lalo kong napagtanto na para bang nag-aaway nga ang dalawa. Kaya siguro hindi sinamahan ni Kuya Arif si Zyra na lumabas at bumili ng snacks kanina sa stop-over namin. Siguro dahil habang tulog ako kanina, nag-aaway na sila?

HMmm, nag-aaway din pala sila? Pero siyempre, ayaw ko nang dumagdag sa pagtatalo nila kaya itinago ko na lang ang cookies na masarap sanang kainin. Mamaya ko na lang kakakainin pagdating namin sa lugar kung saan man kami patutungo

Nakakabingi ang katahimik sa buong biyahe. Bored na bored ako kaya naman, nagpasya na akong umidlip na muli.

At nang muli akong nagising, nakahinto ang saakyan sa harap ng isang magandang Villa. Nag-aagaw na din ang liwanag at dilim at kagaya ng inaasahan, mag-isa nalang ako dito sa loob ng sasakyan. Hindi naman mainit dahil nakabukas pa rin ang makina ng sasakyan at naka-on pa rin naman ang aircon.

Siguro sinadya nila ito kasi nga alam nilang may natutulog pa dito sa loob ng kotse.

Saglit muna akong luminga-linga sa buong paligid bago bumaba. At pagkababa ko, kaagad na sumalubong sa paningin ko ang napakagandang tanawin

Para kaming nasa isang paraiso. Perfect nga para sa pre-nup photo shoot nila Arif at Zyra.

Ang mga tauhan ni Kuya Arif ay nagkalat pa rin sa buong paligid. Para silang mga goons. Mga gwapong goons dahil ngayung maliwanag na ang buong paligid, nakikkita ko na ang kanilang mga tunay na hitsura.

Hindi sila kagaya ng mga gangster na kulang sa budget. Sila, ang popogi pala nila. Ang tatangos ng ilong nila at ang lalaki ng mga katawan. Para silang mga modelo

Kung kagabi ang tingin ko sa kanila ay mga kulto, iba na ngayung umaga. Para na silang mga knight and shining armor. Para silang hindi mga pure na Pilipino

“Grabe, magkano kaya ang sahod nila?” hindi ko pa nga maiwasan na tanong sa aking sarili. Pagkatapos noon, naglakad ako patungo sa isang batong mesa at batong upuan at naupo.

Mula sa kinauupuan ko, tanaw ko ang magandang tanawin ng Mayon Volcano. Nandito nga kami ngayun sa Bicol at kung natuloy lang siguro ang rides, isa sa mga distenasyon namin ay ang mismong paanan ng Mayon.

“Hmm, teka lang, ayos, parang binoculars Telescope ito ah? Bakit pakalat-kalat?” mahina kong bulong sa aking sarili ng makita ko ang isang bagay na nakapatong sa sementong mesa. Sinipat ko pa ng tingin bago ko sinubukang gamitin.

Noong una, nagkasya lang ako sa kakatingin sa mga magagandang tanawin. Pero hindi naglaon, mga tauhan na ni Kuya Arif ang mga tinitingnan ko

Mga pogi talaga nila! Bakit kaya sila pumayag na maging bantay ni Kuya Arif? Gaano ba ka- makapangyarehan si Kuya at bakit ang popogi ang mga tao niya?

Lalo na iyung isa…at ang isa pa..ahhh basta, lahat sila pogi. Hangang sa dumako ako sa isang medyo tagong bahagi na lugar. Mula sa aking kinauupuan, nakikita ko ang isang babae at lalaki. Parang bagong kasal na abala sa kanilang kissing scene.

“Wow, sabik na sabik eh!” mahina kong sambit. Pero ganoon na lang ang pagkagulat ko nang makita ko ang hitsura ng babae. Kilalang kilala ko siya----

“Zyra?” mahina kong bigkas. Hindi ako maaaring magkamali. Si Zyra nga…at ang buricat, sino ang kahalikan niya?

Pakiramdam ko, biglang nawalan ng lakas ang aking dalawang kamay na nakahawak sa telescope. Bumagsak iyun sa paanan ko at kaagad akong napaayos ng upo

“Si Zyra..siya iyun at-----”

“Ano ang ginagawa mo diyan?” kaagad akong napapaitlag nang marinig ko ang seryosong boses na iyun. Mabilis na napabaling ang tingin ko sa kanya at nang makita ko si Arif, bigla na lang akong kinabahan

Hindi para sa sarili kundi para sa malandi kong kakambal. Paano ba naman kasi, alam ko, sigurado na ako, hindi si Arif ang kahalikan niya ngayun. Kung sino man iyun, well, aalamin ko pa…..