Ginapang Si Hipag Novels & Stories

"Hindi ko inaasahan ito mula sa mga Allen!" "Mas masahol pa sila kaysa sa itsura nila." "Isipin ang pagplano ng ganito—ginamit ang babae para sa pera. Nakakaloka!" "At dagdag pa ditoit, may HIV siya. Nakakakilabot!" Nagsimulang tumayo ang mga bisita, iniwan ang kanilang mga upuan. Isa isang nag walk out ang mga business partners ni Jake, nakatingin ng mapanghusga.

Natawa ako sa sinabi niya. “Anong karapatan mo para pagsabihan ako niyan? Bayaw ka lang. Ang kakambal nga niya ay masaya para sa amin tapos ikaw, ayaw mong lumigaya ang HIPAG mo?” Pinagdiinan ko talaga ang salitang hipag para matauhan siya at kita ko naman ang pagdaan ng lungkot sa kanyang mukha ngunit sandali lang iyon.

(sabay sabunot niya sa dalaga, tinadyakan naman niya ulit si Cassy kaya napaatras ang babae) “Kapag hindi ka tumigil, sasabuyan ko ng muriatic acid ‘yang pagmumukha mo.” (banta ni Hailey kaya natakot si Cassy at nagtatakbo palayo) Naiwan naman roon si Hailey at ikinalma ang sarili. Hailey: “Akala yata, porket mahirap ako. Hindi ko siya papatulan. Ang kapal ng mukha niya kasing kapal ng alipunga ng elepante.”

Siya ay Tunay na Halimaw Pananaw ni Elena Nagising ako at nakita kong nasa kama na ako. Laging ganito ang nangyayari; natutulog ako sa sopa, pero pagkagising ko kinaumagahan ay nasa kama na ako. Bumangon ako nang walang hadlang at nakita kong nakahiga siya sa tabi ko. Nangangalay pa rin ang mga binti ko. Hindi na ako nagpapatingin sa doktor kapag nasasaktan o nasusugatan, dahil alam mo naman... pang-araw-araw na lang ito sa akin.

Ramdam kong pati siya ay nahihirapan nang pigilan ang sarili. "Ako na..." babala niya sa pagitan ng mabibigat na paghinga. "Ah... Finnian..." Sa huling malalim na galaw ay mahigpit niya akong niyakap, kasabay ng malakas niyang ungol. Nanatili kaming magkadikit, kapwa hinihingal habang unti-unting humuhupa ang init ng sandali. Pareho kaming napasandal sa isa't isa.

*ABANGAN SA CHAPTER 29 - Yung 240sqm na Naging 500sqm* Dun na bibilhin nyo yung buong Lipa block para paglagyan ng lahat ng handprint na wala nang space — at dun na magiging barangay nyo na yung kwento ng Ninong.

Ang mga text ni Zane na puno ng pakiusap ay naging maliliit na pulang notification na basta ko na lang sini-swipe palayo nang hindi binabasa. Ang tanging bagay na nararamdaman kong totoo ay ang data ng Harrington project. Malinis iyon. Logical. Hindi nagsisinungaling. At higit sa lahat, hindi nito minamahal ang ibang tao. Ilang oras nang may mapurol na sakit sa ibabang bahagi ng likod ko. Sinubukan kong huwag pansinin iyon. Sinisi ko ang upuan, ang stress, ang matinding pagod sa pagpapanatili ng sarili kong nakatayo sa mundong biglang nabasag.

Napabuntong-hininga ako sa sarap nang magsimulang gumalaw ang mga kamay niya sa likod ko. Unti-unting nawala ang tensiyon sa katawan ko. Parang natutunaw ang pagod sa bawat hagod niya. “Magaling ka rito,” mahina kong sabi. “Sigurado ka bang hindi ikaw ang physical therapist sa ating dalawa?” Napatawa siya. “Malayo pa rin ang galing mo sa akin. Natutunan ko lang ang mga basic exercises dahil ginagawa ko iyon sa sarili ko kapag wala si Jaxx.”

Pinaplano nilang magpanggap ng isang trahedya para malinis na burahin ang mahiwagang pagbubuntis na ito. Paano nila nagamit ang isang bagay na napakabanal—nang napakalupit—bilang bahagi ng kanilang iskrip? Nagsuka ako sa loob ko. Para bang ininsulto ko ang sarili ko sa pagpunta lang dito.

Twenty four nga ang waistline ko, e. Hindi pa din naaalis ang ngisi sa kaniyang mga labi kaya inis ko siyang tinignan. Nakatingin siya sa hipon na nasa kaniyang harapan. So, sa hipon niya ako kinumpara? "Ang kapal ng mukha mong labuyo ka!" singhal ko sa kaniya. "Itong mukhang 'to? Ang ganda-ganda ko nga, ang perfect ko na, tapos sasabihin mo na hipon ako?"