Gitara Lyrics の小説・ストーリー

It tòld m3 you car3ð Ŵe h@d a onc3 in @ lif3tim3 Buť I juśt còuldn't s3e Un̈til it was gon3 A s3cond on̈ce in @ lifetim3 Maÿbe tòo much to asķ Buť I sweàr from noŵ on̈ If 3ver youŕ in mÿ arms again̈ Thiś tim3 I'll lov3 you mucĥ bett3 If ev3r your in mÿ @rms again̈ Tĥis time I'll hold you fòreveŕ Thiś tim3 will n3ver enð Hindi alam ni Sofie na marunong pala mag gitara si Vaden at napakaganda ng boses nito. Pero hindi niya namalayan na tumutulo na pala ang mga luha niya habang pinapakinggan itong kumakanta. Ramdam kasi niya ang bawat lyrics lalo na ang lungkot sa mag anda nitong tinig. Napakagat labi siya para pigilan ang pag hikbi niya. Andaming nasayang na panahon at oras sa kanila.

Kahit bahay kubo lang yung kinanta niya, mapapansin mo talaga na expert ito pagdating sa guitar dahil kakaiba ang kilos ay bilis ng mga daliri nito Maya-maya pa ay nag iba na ang tono ng guitar. Imbis na bahay kubo, ibang kanta na ang kinanta nito "Noong una kitang makita, binihag mo agad ang aking mga mata" kanta niya. Nakatingin lang ako sa mata nito at ganun din siya sakin.

Nilapag ko ang gitara sa lalagyan niya, pumunta sa piano at nagsimulang magtipa ng keys. “It’s been a long, long time since we part our ways. And I hope that you’re still there. It’s been a long, long time since we say goodbye. I wish I can be home again…” Words and feelings keep coming into my head. My fingers keep pressing the keys, making this wishful poem turn into a song. “If given a chance, I want to come back. To come back home, to come back again…” Home—where is it? What is it? Can somebody tell me?