Irresponsible Father Quotes Novels & Stories

Bakit ba naman kasi napakaguwapo nito? “Wala ang Yaya niya kaya hindi siya pwedeng mag-overnight sa bahay mo mamaya,” aniya rito. “Mahirap na, baka maglasing ka at makalimutan mong. . .” “Ganyan b aka-iresponsible ang tingin mo sakin?” iritadong tanong nito sa kanya, “Never akong uminom kapag kasama ko ang anak ko!”

Flinn's POV "Sorr-" Hindi ko na natuloy ang pagsasalita ko nang mabilis na lumapat sa akin ang kamay ni dad. Mariin niyang sinampal ang pisngi ko. "You're too wild to handle, son. I'm tired of your immaturity. Can't you see what I'm trying to tell you over and over? Be responsible, I am not young enough to punish you. I'm tired," mahina ngunit mariin na pagkakabigkas ni dad sa akin. For the third time, it's now more serious and complicated.

"Hindi na po mauulit." Dad took a deep and long breath. "Payag naman kami ng mama mo na gumala ka at gawin ang gusto mo sa buhay pero sana man lang ay maging responsable ka Aubree." Bakas sa mukha nya ang pinaghalong galit at pag-aalala. "Paano kung may nangyari sayong masama? Paano na kami? Ang ate mo?"

Sabi ni Mommy may sira daw ‘yun sa utak. “A woman who leaves her son behind, you want me to be that womans’ husband?” Malamig na tanong niya sa’kin. “No! Hindi ganoon si Mommy. Naging.. naging bad lang ako sandali. Sabi niya hintayin ko raw siya pagkatapos kong mag-pee tapos hindi ko siya hinintay. It was my fault I didn’t listen to her. But my Mommy is a good person Dad! Believe me!” Pagdedepensa ko. My Mommy is a loving mommy. She is not a bad person. Ayaw kong magbigay ng bad impression about kay Mommy kay Dad!

sarkastiko nitong sambit. "Son, you could've just told us na low class pala ang gusto mo. In that case, we won't be pushing you to date with your father's recommendations!" aniya ng nasa kabilang linya. Napabuntong hininga na lamang ang binata at sumandal sa kanyang swiveling chair.

Napantig ang tenga ko sa narinig ko mula sa kanya, no, not my parents! Mariin akong napakagat sa ibabang bahagi ng labi ko. "You know that you'll have to take responsibility sa oras na malaman ng mga magulang ko diba? Sino tinatakot mo?", matigas kong sabi pero hindi mawala-wala ang ngisi sa mga labi niya, "So what? I've already lost my fiancee, kung hindi mo ako tutulungan sa kanya then I can just take responsibility sa nangyari sa ating dalawa."

Hindi ko talaga gets ang trip nya sa buhay, pero nakakainis na mga pabersyon nya, sa totoo lang. Namomroblema ako dito dahil sa reulta ng kababuyang ginawa nya sa akin, tapos ganitong sagot lang ang makukuha ko sa kanya? Ugh! Alam ng Diyos kung gaano ako ngayon nagpipigil na hindi sya patayin dito. Kung pwede lang talaga. But I knew couldn’t do any of that. Not yet. He needed to take responsibility. "Abort the baby," he said coolly, like we were discussing the weather. “Problem solved. Huwag mo ng pahirapan ang sarili mo, just abort the baby. Ang simple lang ng problema mo, dinadamay mo pa ako—”

"H-hindi ko k-kayang mawala ka... K-kahit hindi mo na ibigay sa'kin 'yon, p-please... J-just stay..." "Ang kapal mo gago ka! Iyon 'yung mag-ina mo! Roon ka nararapat! Huwag sa akin!" Marahas ko siyang inalis sa pagkakayakap sa binti ko kahit pa man muntik nang sumama ang skirt ko. "Hindi... Hindi ako mananatili sa taong katulad mo. You are selfish, Kasper. Napakasama mong tao." Kahit anong pigil ko sa luhang huwag tumulo, tumulo pa rin. Nanginig pa rin ang boses. "You knew too well how I dislike irresponsible parents, Kasper. Alam mo kung paano akong tratuhin ng magulang ko pero ganoon ka pala?" I sobbed. "No... This is enough, ayaw ko ng ganito. I don't deserve this. Be man enough and face

Ayaw na niyang dagdagan pa ang bigat ng isipin nito. "Pero ayaw kong maniwala sa kanya! At mahirap nun kapag may bata nang nakapagitan sa aming dalawa. Alangan naman pabayaan ko ang anak ko sa kanya? Responsibilidad ko yun habang buhay at ayaw kong hindi masaya ang anak ko habang lumalaki. Ayaw kong ma-experience niya ang broken family" "I'm sure you're gonna be a good father someday Clark, dahil hindi mo pababayaan ang anak mo."

"Hindi mo ako kargo at mas lalong hindi mo ako responsibilidad. My own self is my responsibility. I am no one's responsibility. Not my parents. Not even you." I made it clear to him. Yes, I don't want to lose my parents but it doesn't mean I can't stand on my own. Siguro malulugmok ako sandali kapag nangyari iyon pero babangon ulit ako. I will find ways to get up again. I can fall thousand times but I can also rise a thousand times. He just shrugged. "Think whatever you want to think," he paused. "But don't forget that I am your soon-to-be husband. So, be careful about your words and actions," he continued.