Jia Nai นิยาย & เรื่องราว

aniya muna bago hinila pabukas ang pinto saka lumabas. Nasa biyahe na siya nang maalala ang sinabi ni John. Pero hindi pa man ay mabilis na niya iyong idinismis sa kanyang isipan. Hindi mangyayari iyon dahil gaya ng sinabi niya, wala sa bokabularyo niya ang salitang commitment at kasal. Siguro nga si Jade ang tipo ng babaeng pwedeng magustuhan ng kahit sino.

I just watched them as they made their way out of the store, giggling about something I have no idea about. Well, it seems like Jay is doing fine. I thought something bad happened to him from the way Nari sounded. Mabuti na lang at wala naman. Siguro ay talagang may kailangan lang silang pag-usapan at dahil hindi niya ma-contact si Jay, nag-alala siya ng sobra doon.

I mean, kilala niya lang ako sa pangalan at mukha, other than that ay wala na. Kaya bakit? "Alam mo, Mapple, since pparehas nating hindi alam ang sagot, mas okay siguro kung—" agad kong pinutol ang sinasabi ni Jia. "Yeah, Jia. I'm going to ask him. Don't worry." Tiningnan ko siya at nginitian pero agad na nawala ang ngiti sa mukha niya.

Ani Jia "Naku Jia, wag kang mag patumpik tumpik huh? Kumbinsihin mong mabuti si Tatay Ramon dahil sa linggo ay babalik narin agad ako duon. Nag day off l lang ako ngayong araw, lam mo na pabalik na ng pilipinas ang love of my life ko kaya kaylangan kong mag beauty rest para fresh ako pagdating niya." Wika ng humahagikgik na si nikka

“NAKO! Kung nandoon lang ako nang lumapit sa ’yo ang babaeng ’yon, baka hindi lang kape ang isinaboy ko sa kaniya. Nakakagigil ang Naya na ’yon!” Halata sa mukha ni Jass ang labis na panggigigil kay Naya habang nasa biyahe na kami.

Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas matapos ang gabing iyon na parang walang katapusan ang sakit, dahil ang oras ay tila nawalan ng kahulugan habang nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang isang bagay na hindi ko namalayang dala ko pala pauwi ang relo ni Jian, bahagyang may gasgas sa gilid, may bakas pa ng dugo na kahit ilang beses kong punasan ay parang ayaw mawala, at habang pinagmamasdan ko iyon, doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng pagkawala niya, hindi lang bilang taong nandiyan para sa akin, kundi bilang isang presensya na tahimik pero matatag na sumuporta sa akin sa mga panahong hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mundo. “Kuya wouldn’t want this.” Napalingon ako nang m