Naiintindihan

It's Byenn and Alaric's 5th wedding anniversary when Alaric's first love came back. At noong gabing iyon, aksidenteng nahuli ni Byenn si Alaric sa loob ng banyo, minamasturbate ang sarili habang binabanggit ang pangalan ng ibang babae. "Byenn, nakakaawa si Reia ngayong bumalik siyang mag-isa," paliwanag ni Alaric. "Tinutulungan ko lang siya bilang kaibigan." Tumango lang si Byenn at tipid na ngumiti. "Naiintindihan ko," maikli niyang sagot. Makalipas ang ilang araw, muling nagpaalam ang lalaki habang nag-eempake ng gamit. “Byenn, nangako ako kay Reia na ice-celebrate ko ang birthday niya sa isla. Tinutupad ko lang ang pangako ko noon.” "Okay.” "Byenn, this party needs a capable assistant," hirit ulit ni Alaric bago ang isang malaking event, tila minamaliit ang kakayahan ng asawa. "Mas bagay si Reia kaysa sa iyo para sa role na ito." "Okay, go ahead." Nang mapansin ni Alaric na hindi na siya nagagalit, hindi na umiiyak, at hindi na naggagawa ng eksena, naguluhan ito. Lumapit ito sa kaniya at nagtatakang nagtanong, "Byenn, bakit hindi ka na nagagalit?" Of course, hindi na siya galit dahil aalis na rin siya. Pagod na siya sa stagnant nilang kasal. Habang abala si Alaric kay Reia ay palihim siyang nag-aral ng English saka kumuha ng IELTS, at pasimpleng nag-submit ng applications para mag-aral abroad. On the day her visa was approved, she threw out the divorce papers. "Huwag kang magbiro nang ganyan," sarkastikong tawa ni Alaric habang tinitingnan ang papel. "Paano ka mabubuhay nang wala ako?" Hindi na nag-abalang sumagot si Byenn. She just turned around, bought a plane ticket, and flew straight to Europe. The next time Alaric saw news about her, it was through a viral video online. Kitang-kita ang ganda ni Byenn habang naka-red dress, dancing freely in the sky above a foreign land. She looked so alive.

Si Xavier Zander ay kilala bilang ang pinakamayaman, pinakamakapangyarihan, at pinakamalamig na bilyonaryo sa buong bansa. Hawak niya ang halos lahat ng negosyo, lupain, at kumpanya. Takot sa kanya ang lahat at hinahangaan ng marami. Pero sa kabila ng lahat ng kanyang yaman, iisa lang ang kwento na alam ng publiko: Wala siyang tagapagmana. Sa lahat ng interview, balita, at magasin, laging tanong sa kanya kung sino ang magmamana ng kanyang bilyun-bilyong yaman kapag wala na siya. At laging iisa lang ang sagot ni Xavier—na wala siyang pamilya, wala siyang anak, at mag-isa lang siya sa mundong ito. Naniniwala ang lahat na masyado siyang matigas ang puso para magmahal at bumuo ng pamilya. Akala nila, ang kanyang imperyo ay mawawala rin pagkatapos niya. Pero ito ang malaking kasinungalingang itinago niya sa buong mundo. Dahil sa likod ng lahat ng kanyang kapangyarihan at karangyaan, sa isang liblib na mansyon sa pribadong isla na walang ibang nakakaalam, naroon si Liam. Ang kanyang anak. Ang kaisa-isang dugo at laman niya. Noong bata pa si Liam, napuno ng takot si Xavier. Alam niyang dahil sa sobrang yaman niya, marami siyang kaaway, mga taong handang pumatay at kumitil para lang makuha ang kanyang ari-arian. Kaya ginawa niya ang pinakamahirap na desisyon ng kanyang buhay—pinili niyang burahin ang pagkatao ng kanyang sariling anak. Wala siyang birth certificate. Walang pangalan sa anumang dokumento. Walang rekord sa ospital o gobyerno. Wala kahit isang litrato na makikita sa labas. Sa mata ng batas at lipunan, hindi kailanman naging totoo si Liam. Wala siya. Hindi siya umiral. Lumaki si Liam na alam lang na espesyal siya sa mata ng kanyang ama, pero hindi niya naiintindihan kung bakit kailangan niyang manatiling nakatago sa mata ng lahat.

Napilitan si Selene na maging isang surrogate mother nang makulong ang kanyang ama. Wala siyang ibang pagpipilian—she needed money, and fast. Kahit hindi niya lubos na naiintindihan ang pinapasok niya, tinanggap niya ito alang-alang sa taong pinakamahalaga sa kanya.Ngunit habang dinadala niya ang bata sa kanyang sinapupunan, may isang madilim na banta ang dumating sa kanyang buhay. May taong nagbabala sa kanya—leave, or you and the child you carry will be killed. Takot ang namayani sa puso niya, kaya pinili niyang tumakas at maglaho nang parang bula.Limang taon ang lumipas.Pagod, hirap, at pangungulila ang naging kasama niya sa mga panahong iyon. Kaya nang wala na siyang matakbuhan, she returned to Manila, hoping for a fresh start. Hindi niya inaasahan na matatanggap siya bilang kasambahay ng mismong pangulo ng bansa.Sa loob ng palasyo, akala niya ay makakahanap siya ng katahimikan. But fate had other plans.Unti-unting napalapit sa kanya ang binatang presidente—isang lalaking makapangyarihan ngunit may pusong marunong magmahal. Sa bawat araw na magkasama sila, her walls slowly broke down. Ngunit kasabay ng paglapit nila sa isa’t isa ay ang pagdami ng mga taong gustong sirain siya.Mga matang mapanghusga. Mga bulong na mapanakit. At ang pinakamabigat—ang imahe ng pangulo na unti-unting nadudungisan dahil sa kanya.She was just a maid. Isa lamang siyang dalagang ina na may madilim na nakaraan. At siya—isang lider ng bansa na kailangang manatiling malinis ang pangalan.Ngayon, kailangan niyang pumili.Will she fight for love, kahit kapalit nito ang pagbagsak ng lalaking mahal niya?Or will she walk away, sacrificing her own happiness to protect his name?Sa mundong puno ng kapangyarihan at lihim, ang pag-ibig ba ay sapat para ipaglaban… o isa lamang itong kahinaan na kailangang bitawan?

“Let’s get divorce, Gale.” Nahinto sa pagsasalita si Sunset dahil sa sinabi ng asawa. Sandaling hindi niya maiproseso ang sinabi nito. Nablangko ang kanyang isipan habang nakatingin sa seryosong mukha ni Lucian. “Let’s get divorce.” Sa pangalawang pagkakataong ulitin iyon ni Lucian, tila bombang sumabog sa kanya ang anunsyo ng asawa. Pagkalito ang sumunod niyang naramdaman nang iritableng inilayo ng asawa ang pagkakadikit ng hubad nilang katawan na para bang may nakakahawa siyang sakit na dumapo lamang pagkatapos nilang magniig. Ganoon na lang ba iyon, pagkatapos siya nitong makuha, ang tingin na sa kanya ay isang basura? “Hindi magandang biro iyan, Lucian—” “You don’t want to? Magkakaroon ka ng sariling buhay. Limang taon na ang kinuha ko sa ‘yo, dagdagan ko pa ba ang pang-aabala ko?” Tumayo mula sa pagkakahiga ang asawa niya. Ang nakatalikod na matipuno nitong katawan ay tinakpan ng roba. Kaagad namang naibalot ni Sunset ang hubad na katawan sa puting kumot. “M-may problema ba tayo, Lucian?” naguguluhan niya pa ring tanong sa asawa. “Kung may mali sa akin, susubukan kong baguhin. May nagawa ba akong ikinagalit mo? H-huwag mo lang akong iwan kase hindi ko kakayanin…” “Babalik na si Eveth dito sa Pilipinas.” Hinilot nito ang sentido na para bang naiinis na sa pagdadrama niya. “Masasaktan siya kapag nalaman niyang nandyan ka pa." “Naiintindihan ko…” “Saan ka pupunta?” gulat na tanong ng asawa nang makita siya nitong nagbibihis. “Saan ka sabi pupunta?” “Hindi mo ba nakikita?” May kalituhan na tumingin sa kanya si Lucian. Hindi nito inaasahan ang magiging reaksyon niya. “Ano bang akala mo, magmamakaawa ako?” natawa nang bahagya si Sunset bago mabaling ang tingin sa tseke na nasa ibabaw ng side table. “Akala ko namamalikmata lang ako kanina. Hindi ko lubos maisip na limang milyon lang pala ang halaga ko!”

Adalyn is a graduating student who has been longing for his father. Her mother does not support her idea of looking for his father, so she decided to do it on her own. Before leaving her nest, she was precised about her goal: and that is to find her father and introduce herself to him. Upon her journey, she met new people who will question her goals and plans. Meeting them will lead to confusion and uncertainties. But do they really have a point? Paano nga ba mababago ng ibang tao ang matagal mo nang plano? Gaano naiintindihan ng ibang tao ang pinagdaraanan mo para masabi na mali o tama ang daan na gusto mong tahakin? Do other people really fit to judge your decisions without being on your shoe?

Ako si Martin Del Rivas. Ang mga tao sa labas ay nakikita ako bilang perpektong senador, ang presidente sa hinaharap, ang bachelor na kinakikiligan ng bansa. Ang mga ngiti nila, ang pagpupuri sa akin… lahat ay pekeng salamin. Sa loob, ako ay umiiyak sa dilim na hindi nila nakikita, umiiyak sa pagkawala na hindi nila mauunawaan. Hindi nila alam na may isang pintuan sa mansion ko na hindi dapat buksan. At may isang babae akong sinasambit sa bawat gabi,na hindi lamang alaala ng trahedya, kundi dahilan ng lahat ng aking galit. Si Savanna ang naging pugad ng aking pagkawasak, ang sentro ng bawat galit , bawat obsesyon na hindi ko matakasan. Hindi ko siya kinuha dahil gusto ko. Kinuha ko siya dahil kailangan kong itama ang mundo na pinabayaan niya at sa bawat araw na siya ay nakadapa sa harap ko, bawat luha na hindi niya dapat ipapakita, lalo akong nagiging alipin ng sarili kong galit. Akala niya libreng buhay ang kanyang makakamtan sa mansion ko. Akala niya kalayaan ang makikita niya sa bawat galaw ko. Pero mali siya. Ako ang may hawak, hindi lang ng katawan niya, kundi pati ng kanyang hininga, ng bawat takot at galit na sinusupil niya sa loob. At kahit nararamdaman ko ang pagbabago sa puso ko, kahit ang galit ay nagiging pangungulila, alam kong hindi ko siya kayang bitawan. Hindi ko siya kayang talikuran. Siya ang dahilan ng aking pagkawasak, at siya rin ang dahilan ng aking pagbangon. At sa bawat gabing ako ay mag isa, habang iniisip ang mga nagdaang trahedya, naiintindihan ko na ang laban na ito, ang pagmamahal at poot, ang obsesyon at pagkawasak ay hindi matatapos. Hindi kailanman. Sapagkat sa kanya ko naramdaman ang ganap na kontrol, at sa kanya ko rin naramdaman ang ganap na kawalan ng kapangyarihan.

Handa ka bang talikuran ang isang pagsasamang nabuo lamang mula sa isang kasinungalingan? "Naiintindihan ko kung bakit kinamumuhian mo ako, Diane. Huli na rin nang malaman ko ang ginawang panloloko sa'yo ni Caleb pero maniwala ka man o hindi, nagawa niya lamang ang lahat ng iyon para sa akin, para sa kapakanan naming dalawa ng anak kong si Theo. Kaya hanggang maari, huwag mo sana siyang sisisihin." "Malinaw sa akin ang lahat nang ikinasal kaming dalawa ni Caleb, Serena. Alam kong may limitasyon ang pagsasama naming dalawa at kung si Theo ang pag-uusapan, malinaw sa akin ang karapatan mo bilang biological mother." Ngumiti ito— isang ngiting hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin. "Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, Diane." Inilatag nito sa mesa ang isang dokumento at sinadyang itulak ng kamay papalapit sa kaniya. "Handa na akong bawiin ang mag-ama ko. Heto ang application for annulment ninyong dalawa ni Caleb..." Pinakinggan niya ang mga sinasabi nito mula umpisa hanggang dulo. "Ibig sabihin, handang ibigay sa'yo ni Caleb ang mansyon at ang rest house sa Tagaytay. Maliban doon, handa siyang bayaran ka ng limampung milyon bilang kabayaran sa limang taong pagsasama ninyong dalawa." Muling nagtama ang mga mata nilang dalawa, doon nasilayan niya kung paano naging nakakalason ang maamong ngiti ni Serena kanina. "If you think everything's okay. Pwede ka nang pumirma." Nanatiling blanko ang ekspresyon niya sa kinatatayuan. Hindi nito alam kung matutuwa ba siya o masisilaw sa mga ari-arian at milyones na alok ng dalawa. Dahil kung tutuusin, isa lang naman ang gusto niya...gusto nitong makalaya mula sa mala-impyernong buhay kasama si Caleb.

What if isang araw magising ka na buntis ka na pala? Nabuntis ka na hindi mo alam kung paano? Paanong nangyari kung isa kang birhen? Never been touched, never been kissed and never ever had s*x? Is it impossibe? Meet Edelyn Sanchez, a common teen girl who love to read books. She is a type of a girl na hindi palagala, walang interest sa pag-ibig lalo na sa mga lalaki at laging nakatuon lamang sa kaniyang pag-aaral dahil sa iniingatang scholarship. Her life went well, not until something strange happened to her. Nagising na lamang siya na hindi niya naiintindihan ang mga ginagawa niya. She's not stupid, she knows kung ano'ng nangyayari sa kaniya but there's a big question mark on her head. Bakit nangyayari to sa kaniya? Is it impossible to got pregnant if you are one hundred percent holy? If she's pregnant, then who's the possible stranger father?

Nagsimula ang lahat sa isang taya, isang pustahan na ginawa ni Stanford Guzman sa kanyang dating kasintahan, isang pustahan na nagpapahintulot kay Veronica Montenegro na pakasalan ang kanyang lihim na pag-ibig. Naisip ni Stanford na palagi siyang mananalo ngunit hindi inaasahan, na ang pagkawala ni Veronica ang magiging pinakamalaking pagsisisi niya. Nakahiga pa rin ako sa kama, hubo't hubad, na may mga marka sa buong katawan ko, nang binitawan niya ang malamig na mga salitang iyon, "Melissa Johnson is back. I want a divorce." Nagulat ako kung gaano siya ka-callus. Hindi ko pa nasasabi sa kanya ang tungkol sa pagbubuntis ko. Ano ang dapat kong gawin ngayon? Makakalimutan ba niya si Melissa at ipagpapatuloy ang kasal na ito kung sasabihin ko sa kanya? "Malinaw na nakasaad sa kontrata na maaari nating tapusin ang kasal na ito kung hindi tayo magmamahalan sa isa't isa sa loob ng isang taon. Hindi kita mahal, Veronica. You failed to win my heart." Walang emosyon niyang sinabi ang mga salitang iyon, nakatingin sa mga mata ko. Naiintindihan ko na hinding-hindi ko mapapalitan si Melissa sa puso niya, kaya nagpasiya akong ilihim sa kanya ang pagbubuntis ko. "Maghiwalay na tayo," sabi ko Naisip ni Veronica na mabubuhay siya nang masaya kasama ang kanyang sanggol na malayo kay Stanford at sa kanyang malamig at walang pusong mundo. Ngunit gumawa na ng ibang plano ang tadhana para sa kanya. Sa huli ay tumawid siya sa kanyang landas. "Naglakas-loob kang itago sa akin ang anak ko. Ngayon humanda ka sa mga kahihinatnan." Nang muling lumitaw si Stanford sa buhay ni Veronica, naging buhawi ng kaguluhan ang lahat. Paano niya ilalayo ang kanyang sarili at ang kanyang anak sa kanya? Maililigtas kaya niya ang sarili na hindi na muling masaktan?

"Miss Summers, sigurado ka bang gusto mong burahin ang lahat ng iyong identity records? Kapag nabura 'to, parang hindi ka na nag-exist, at walang makakahanap sa iyo." Nagpahinga si Adele nang sandali bago tumango nang mariin. "Oo, 'yon ang gusto ko. Ayoko nang hanapin ako ng sinuman." May bahagyang pagkagulat sa kabilang linya, ngunit agad silang sumagot, "Naiintindihan ko, Miss Summers. Ang proseso ay tatagal ng mga dalawang linggo. Mangyaring maghintay nang may pasensya."