K Healing

เขาเข้าใจว่าผู้หญิงในความมืดคือเด็กคนเดิมที่ถูกส่งให้มานอนด้วยเป็นครั้งที่สอง จึงกระทำกับเธออย่างไม่ปรานี แต่พอถึงตอนเช้า แม่เล้ากลับโทรมาขอโทษว่าเด็กแอบหนีไปก่อนหน้านั้นแล้ว เลยไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรกับใครเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็น เห็นแต่สร้อยที่สลักชื่อ 'รวิกานต์ นิรากร' ตกอยู่หน้าห้องน้ำ ผ่านไปปีกว่าเขาได้เจอกับเธออีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าเด็กที่เธออุ้มมาเลี้ยงในที่ทำงานด้วยคือลูกของตัวเอง

My wife is a pilot. We had our wedding three years ago, but she's stood me up 18 times since then when we agreed to register our marriage. The first time she stood me up was when her apprentice took his first flight. I waited outside city hall the whole day for her. The second time she stood me up was when she turned around after receiving a call from her apprentice. She left me by the roadside. Later, whenever we set a date to register our marriage, her apprentice would run into all sorts of trouble. Finally, I decided to leave her. But after I board a flight to Avalonia, she chases me all the way there like she's lost her mind.

"Kau bukanlah putri kandung kami. Kau tertukar saat berada di rumah sakit." Sejak kecil Danastri tak pernah mengetahui alasan dirinya diabaikan, tak dipedulikan dan keluarga yang bersikap dingin padanya hingga suatu hari datanglah sosok gadis angkuh yang menggantikan posisinya. Danastri hanyalah anak yang tertukar hingga warisan dari sang kakek jatuh ke tangannya secara mutlak. Keluarganya tak terima dan berusaha menyingkirkan Danastri dengan cara melenyapkan gadis itu selamanya. Namun rencana mereka gagal, Danastri diselamatkan oleh musuh bebuyutan sang ayah. Danastri disembunyikan, dirawat dan dibangkitkan dari reruntuhan luka dan pengkhianatan. Di balik semua itu ada Widipa, pria yang dingin dan penuh rahasia. Dia menyelamatkan Danastri, tetapi tak ada seorang pun yang tahu jika keluarganya menyimpan luka masa lalu terhadap keluarga Danastri. Danastri dan Widipa bekerjasama menghancurkan keluarga Wirajaya. Namun satu hal yang tak mereka ketahui, ada surat warisan kedua yang harus dibuka saat Danastri berusia dua puluh lima tahun. Mengapa surat itu justru ada di tangan Widipa? Mampukah Danastri menghancurkan keluarga angkatnya? Siapa yang akan benar-benar hancur saat semua rahasia terbongkar—mereka atau dirinya sendiri?

เจ้าไฟ อนาลา ศิลาหัตร์ทัย >อายุ 29-30< [-หัวร้อนเอาแต่ใจไม่ชอบให้ใครมาเถียงหรือขัดใจ-] เขาพาเธอมา ก็เพื่อแผนการแก้แค้น แต่ทว่าหัวใจดันกระโดดลงไปเล่นในเกมนี้ด้วย ทำให้เส้นทางมาเฟียที่จะได้เป็นต้องเลี้ยวกะทันหัน และเกือบเสียหลักเพราะโดนพ่อตาสั่งกระทืบ แก้มขวัญ กีรติกร >อายุ 19-20< [-นิสัยคล้ายเด็ก ดื้อ ชอบเถียง ขี้อ้อน หลอกง่าย-] วันนั้นที่เขาช่วยชีวิต เธอจึงหวังว่าเขาจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายและเป็นคนที่จะสามารถปกป้องเธอได้ " ฉันชอบคนที่ฟังคำสั่งฉัน!! แต่เธอกลับดื้อด้าน ชอบทำให้ฉันโมโห!!! "

"อึก ศิลาอย่าทำฉันเลย ฮือๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ" "ถ้าปล่อย แล้วเธอจะกลับมาคบกับฉันไหม?"

ชีวิตผมกำลังอยู่ในเส้นระหว่างความเป็นกับความตายแต่แค่เพียงลมพายุพัดกระหน่ำท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนเสียงร้องคำรามของสัตว์สี่ขาและเสียงร้องเอะอะของผู้ร้ายก็ดังสลับกับเสียงร้องหวยโหยก็ดังขึ้นมาพร้อมๆกับสัตว์สี่ขาร่างกายใหญ่โตลายพาดกลอนและเขี้ยวแหลมของมัน บ่งบอกได้ชัดเจนว่ามัน คือ 'เสือ'

เธอที่ชีวิตยากลำบากมาตั้งแต่เด็กก็ไม่รู้ว่าโชคชะตาอยากช่วยหรือเกลียดเธอกันแน่ที่ให้เธอมาเจอกับเขา ฟอลคอร์รองหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของสะสม "เก็บปากดีๆ ของเธอไว้ร้องชื่อฉันดีกว่าลลิตา"

Without Kaelen's knowledge, I had his little plaything sent out of North America. That same night, he cast a blood-vine curse on my parents, banishing them to the wilds—a wasteland prowled by rogues. He was going to trade my parents' lives for the whereabouts of his plaything. Kaelen pushed a communication crystal in front of me. Inside it, my parents were ensnared by blood-red vines, the thorns digging deep into their flesh. Drops of dark crimson blood fell, one by one, onto the barren earth. A countdown timer pulsed in stark red digits on their chests. 23:59:59 23:59:58 He sat across from me, a black suit tailored to perfection molded to his lean, powerful frame. His long fingers tapped a light, steady rhythm on the solid wood table, as if he were waiting for a trivial business deal to close. "Estelle, you have twenty-four hours." His voice was low and calm, laced with a venomous tenderness. "Tell me, where did you send Cassandra?"

My husband, Finn Dawson, and I get into a car crash on our way home for the holidays. When I open my eyes again, I find myself back to before Finn and I started dating. In my past life, we were married for seven years. We got along well enough, yet he refused to give me a child. Only later did I find out it was because he was still hung up on his true love. Now that I've been reborn, I decide to give him what he wants. He and I delete each other's numbers and keep our distance. We choose wholly different paths in this life. Seven years later, Finn becomes one of the world's best traders. He and his true love, Yvonne Gray, make things official during a class reunion. When he sees that I'm alone, he can't help but mock me. "I know I'm the one you love most, despite living two lives, Sylvia. You don't have to keep waiting around for me, though." I ignore him and hold my son's hand. The blood drains from Finn's face when he sees this, and his eyes turn bloodshot. He snarls, "Didn't you say you would love me forever? Didn't you say you would only have my children?"

The Horror Game invaded the world. Real players entered the game, and their every move would be broadcast live. My adopted son shoved me—an eighty-eight-year-old woman—straight into a deadly dungeon to save his own skin. One of the comments in the live stream predicted: [What? They’re tossing in such an elderly woman? No way she’s gonna survive the first night!] On the first night, a frost-bitten ghost exhaled icy breath in my face. I shrugged off my thick floral coat, feeling sorry for her. “You poor thing! You must be freezing. Listen to me and bundle up quickly!” The second night, a starving ghost lunged at me with blood dripping down his chin. I sniffed the air, then found a jar of pickled cabbage. “Look at how skinny you are! Come on, let me get you something hot to eat.” On the final day, the last surviving players tied me up, desperate to steal the one ticket to escape. However, before they could touch me, every ghost in the dungeon came storming out, cleavers and rolling pins in hand. “Touch her, and you’re dead meat!”