Let's Eat In Spanish の小説・ストーリー

aniya saka niyaya ang kasama na umalis. Pagdating sa pagkain.., walang hiya hiya at hindi ako mahirap yayain. Kaya nang marinig kong sabihin ni Leon na “Let’s eat.” hindi na ako nagpatumpik tumpik pa lalo na at kanina pa kumukulo ang aking sikmura.

Naramdaman niya ang braso nito sa beywang niya. “Kaya pala natapos agad sa meeting, may bisita pala tayo,” singit ng isang medyo may edad nang lalaki. Ngumiti lang ang binata rito at masayang inayang kumain ang lahat, pati si Mrs. Elena. “Let’s eat! Carl, sa table ka namin. Andoon na rin ang mga pagkain.” Nilingon niya ang lamesa nila. Napalunok siya nang makita ang paella.

Kunot ang noong tanong niya sa akin at muntikan pa akong masamid sa tanong niya. Narinig ko ang mahinang tawa ni Empress kaya napasapo ako sa noo. Nakalimutan kong hindi nga pala masyadong nakakaintindi ng tagalog ang anak ko. Aish! “Aiken, kumain means to eat. I'm asking, where do you want to eat?” I asked again. Tumango siya. “Somewhere that have spaghetti, Mom.” “Oh... I have a suggestion. I know a place where they serve the best spaghetti and other cuisines.” Singit ni Empress.

Nagsimula siyang magbasa sa menu, habang ako naman ay piniling ituon ang aking sarili sa cellphone para sabihan si Mommy na nakarating na kami rito sa Spain. Gusto ko rin kasi talaga silang bigyan ng update tungkol sa akin, dahil baka mamaya ay kung ano na ang isipin nila. Since parang may binabalak ngang masama si Liam sa akin, kailangan ko silang pakalmahin. Na kahit sa ganitong paraan ay magawa ko man lang silang pahingain nang maayos. “I ordered Gallo Pinto, Torrijas, Hot Chocolate, and Empanada for us,” aniya na siya namang nagpatango sa akin.

“Amén.” “Amén... C’mon, let’s eat. Bago pa manermon ulit ang Santo Papa ng familia Verdaguer at tuluyang mawalan ng gana sa inggit,” mapang-asar na wika ni Iñigo. “Maganda rito sa inyo, ‘no? Peaceful, tahimik, fresh ang hangin.”

SPAIN “Cariño, la cena ya está lista!” (Honey, nakahanda na ang dinner!) Nakangiti na sigaw ni Feliña habang ibinababa ang isang bandehadong fasta sa gitnang bahagi ng lamesa. Sinadya niyang lakasan ang boses upang marinig ng kanyang mag-ama na nasa loob ng silid nilang mag-asawa.

Napangiti siya nang makita ang nakahain sa mesa—piling-piling almusal na madalas niyang inihahanda sa Spain. May tostada con tomate, tinapay na pinahiran ng hinog na kamatis at olive oil. Katabi nito ang churros con chocolate, mainit at malutong na sinawsawan sa makapal na tsokolate. Nandoon din ang tortilla española, isang makapal na omelette na may patatas at sibuyas. Dinagdagan niya pa ng pan con jamón, tinapay na may manipis na hiwa ng jamón ibérico, at ensaimada, malambot at matamis na pastry na natutunan niyang gawin sa tuwing bumibisita siya sa Majorca kasama ang kanyang Lolo.

"Where do you want to eat?" "Kayo po." "Okay. I'll choose." Sumunod lang si Aryah dito. Kumain sila sa Italian restaurant. They ordered spaghetti and pizza only. "You know what? I like you for my son so, kung ano man ang relasyon niyo ngayon I'm approving it."

Wala silang choice kundi ang maghintay at kumain muna. “What do you want to eat?” “Just order your food. Huwag mo akong intindihin. I will order my own food.” “Let’s go to a restaurant offering Filipino dishes. I will order your favorite kare-kare and leche flan or recently nahihilig ka sa ube.”

Hindi pa pala ito kumakain, pero bakit nandito sa lugar na 'to? "Come with us, Miss Pérez. We will eat." Hahawakan sana niya 'to nang tinabig ang kanyang kamay ng kambal nito. "I'm not yet done talking to you!" nagagalit anito. Sino ba kasi ito? "Look, woman, I don't know you and for now let your sister eat first." "Tangina ka, Stefano, kung hindi mo ako kilala!" Oh, so they are Filipino?!