Longest Yugioh Card Text

Mhiya Anne, 17 years old, is a hardworking high school student juggling studies and work in the public market just to survive. Wala na siyang pamilya — mag-isa na lang siya sa buhay. Pero isang gabi, sa hindi inaasahang pangyayari, nabuntis siya ng kaklase niya matapos ang isang gabing di niya maalala—isang gabing lasing siya at walang matandaan. Pinatira siya ng pamilya ng lalaking nakabuntis sa kanya. Sa una, mabait. Pero nang mailabas ang anak niya, nagsimula ang totoong hirap. Pinilit siyang magtrabaho muli dalawang buwan pa lang ang nakakalipas mula sa panganganak, para raw “makabawi.” Ang mas masakit, ang ama ng kanyang anak may iba na — at never siyang pinanindigan. Hanggang sa isang araw, tumanggap siya ng text na bumasag sa puso niya: *“Dinala na namin sa ospital ang anak mo. Mataas ang lagnat. Maghanda ka ng malaking pera. Hindi kami magbabayad pang hospital ng anak mo. Kulang pa ang binibigay mo kada linggo.”* Luhaan siyang tumakbo sa ospital kahit walang-wala. Pero huli na ang lahat. Hindi na niya inabutan ang anak niya nang buhay. Doon gumuho ang buong pagkatao niya. Ang nag-iisa niyang dahilan para mabuhay… nawala. At sa araw ding ‘yon, wala na rin siyang dahilan para lumaban — hanggang sa isang hindi inaasahang babae ang lumapit sa kanya. Si Lorainne Montemayor. At isang alok ang magbabago sa buhay niya **Lorenzo Montemayor**, 30 years old. Gwapo. Matalino. Mayaman. Kilala sa mundo ng negosyo. Pero sa likod ng tagumpay ay isang pusong sugatan — iniwan ng kanyang long-time childhood fiancée, na nag loko pa at hindi kayang panindigan ang kanilang anak. Ayaw ng babae sa responsibilidad, iniwan ang lahat kay Lorenzo. Dalawang magkaibang mundo. Dalawang magkaibang sugat. Pero iisang dahilan kung bakit sila natutong lumaban — **ang kanilang anak.**

I, Daphne Thorn, am an impoverished woman from the slums. William Blackburn, on the other hand, is the son of the richest man in Wylland. Unexpectedly, the two of us who share such vastly different identities end up being together. So far, we've tried out various difficult positions in our bouts of passion during our secret rendezvouses in secluded areas. Like the madman he is, William often torments me in every session. I'm so exhausted that I'm about to fall asleep. That's when a notification pops up on William's phone, which is sitting next to me. So, I take a peek at it. "William, my stomach hurts a lot! I'm suffering so much right now!" It's a text from someone named "Ellie". All the exhaustion in me disappears. I can feel my chest tightening up in discomfort. Once William is done with his shower, he leaves the bathroom and picks up his phone. "You should sleep first. I'm heading out," he says. When I see William turning his back on me, I blurt out, "Are you going to meet that childhood sweetheart of yours?" William wheels around to look at me. Suddenly, he moves to lift my chin. There is a trace of wariness in his eyes. "Don't go around sticking your nose in my business, Daphne. I like my woman docile and obedient." But I end up stalking William all the way to Royale Hotel, where I witness him visiting Elaine Moore, his childhood sweetheart. He coaxes her as though she's the most precious treasure in the world. I don't have the courage to question William in person. But still, I want to know who he thinks is more important to him—me or Elaine? So, I give him a call. "William, my gastritis is acting up again! It hurts so much! Can you drive me to the hospital?" I said. I use the same tactic that Elaine had used earlier. That night, I keep waiting for William, and yet he never returns to me. That's when I decide to not love him anymore.

Sa murang edad ni Clariza ay natutunan nyang umibig. Subalit ang una niyang pag-big ay hindi katulad ng pangkaraniwan sapagkat hindi niya nakita si Joseph. Sa pamamagitan lamang ng text sila nag-usap at sa ganoong paraan niya ito minahal. Nagpakilala si Joseph kay Clariza bilang pump attendant ng isang gasoline station. Lingid sa kaalaman ng dalaga na nag-iisang tagapagmana ang binata ng pamilya Villa Fuente at Monreal. Itinago ng binata ang kanyang estado sa buhay upang sukatin ang pag-ibig sa kanya ng dalaga. Naging tapat naman ang pag-iibigan nila pero isang araw ay nagbago iyong lahat. Dahil sa isang mabigat na dahilan ay nakipaghiwalay si Joseph kay Clariza. Labis na ikinadurog ng puso ng dalaga ang biglaang pakikipaghiwalay sa kanya ni Joseph. Mula noon ay nangako si Clariza sa sarili niya na hindi na siya iibig pang muli. Mabilis na lumipas ang sampung taon. Lingid sa kaalaman ni Clariza ay matagal na siyang nagtatrabaho sa lalaking nanakit sa kanya. Si Engr. Joseph Kristian Monreal Villa Fuente. Isang kilalang inhinyero at isang multi-billionaire. Tatlong taon siyang hindi umuwi sa Pilipinas dahil sa kagagawan ni Venus, ang babaeng sumira ng maganda nilang relasyon ni Clariz. Sa kanyang pagbabalik sa Pilipinas ay dumeretso siya sa resort na pag-aari niya. Nakilala niya nang personal ang supervisor na laging ipinagmamalaki sa kanya ng kanyang assistant. Sa unang pagtatama ng paningin nila Joseph at Clariza at sa simpleng ngiti ng dalaga ay agad na nahumaling ang binata. Dala ng kuryusidad ay natuklasan ng binata na ang babaeng napupusuhan niya ay siya rin ang babaeng iniwan at sinaktan niya sampung taon na ang nakalipas. Pano makukuhang muli ni Joseph ang puso ni Clariza? May pangalawang pagkakataon pa ba ang kanilang magmamahalan gayong hindi na handang muling umibig ang dalaga?

I was in a car accident while saving my brothers. However, instead of gratitude, they urged the doctors to amputate my legs. "Carol, we're sorry," they said through tears. "We're useless… but don't worry. Even if we have to sell our blood or our kidneys, we'll make sure you're taken care of." Right after surgery, they abandoned me in a shabby apartment. Blood seeped through the sheets as they looked at me with teary eyes—then left in a hurry, claiming they needed to earn money for my treatment. I did not want to drag them down anymore. Enduring the pain, I crawled to the rooftop of a tall building, planning to end my life. That's when I saw it—inside a luxury hotel, a grand celebration was taking place. My brothers were there doting on another girl. She was eating an extravagant cake I had never even dreamed of, wearing a designer princess gown worth a fortune, sparkling with jewels. Everyone called her the Smith family's one and only princess. They had even hired a world-class symphony orchestra to play Happy Birthday just for her. While I lay bleeding in a dingy apartment, they would not spend a few dollars on bandages for me. I watched as my eldest brother gently fed her cake, his eyes full of tenderness. "Jasmine, only you deserve to be our one and only little sister." The second brother placed a tiara on her head with care. "Even for the smallest birthday, we won't let you suffer a single moment of disappointment." The third knelt to help her into a pair of crystal shoes. "Jasmine, you're our most precious darling." Then, standing on the stage, Jasmine held up the black credit card they had gifted her and smiled sweetly. "Brothers," she said, "Carol lost her legs saving you. Maybe you should go see how she's doing?" My eldest brother let out a mocking laugh. "She's not worth it. Now that she's crippled, she'll never be able to compete with you again. She got what she deserved."

Raíssa Freitas estava à beira de um colapso. O homem com quem ela havia passado a noite era seu professor universitário e, o mais desesperador de tudo, era que ela estava grávida. Tremendo, ela colocou o exame de gravidez à sua frente, e Alexandre Teixeira lhe deu duas opções: abortar ou se casar. Assim, Raíssa acabou se casando com seu professor universitário, sem mais nem menos. Após o casamento, eles passaram a dormir em quartos separados. Certa noite, o professor Alexandre apareceu à porta do quarto dela com um travesseiro. — O aquecedor do meu quarto quebrou, vou dormir no seu quarto esta noite. Raíssa, confusa, abriu a porta. Na noite seguinte, o professor Alexandre apareceu novamente. — O aquecedor ainda não foi consertado, vou dormir aqui mais uma noite. No final, o professor Alexandre acabou ficando no quarto dela. Ele dizia que estava economizando na conta de aquecimento para cuidar do filho. ... A Escola de Medicina da Ilha do Sol era uma das melhores do país, e o professor Alexandre era amplamente conhecido nela, sendo o mais jovem professor da faculdade de medicina. Ele sempre usava uma aliança de casamento no dedo anular, mas nunca era visto com nenhuma mulher. Mais tarde, um estudante, incapaz de conter a curiosidade, perguntou durante a aula: — Professor Alexandre, ouço dizer que o senhor já é casado. Quando vai apresentar sua esposa para a gente? Para surpresa de todos, o professor Alexandre apontou: — Raíssa. Uma médica profissional se levantou reflexamente do grupo de alunos e disse: — Presente. Sob o olhar de todos os estudantes, o professor Alexandre sorriu gentilmente: — Quero apresentar a todos. Esta é minha esposa Raíssa. Ela é uma excelente cirurgiã cardíaca.

Pahayag ng May-akda: Lahat ng ito ay isang kathang-isip lamang, kung may mga pangalan, lugar o taong magkatulad sa bida nitong kwento ay hindi sinasadya. -May-akda: Inday Stories. Sky POV HABANG. Habang nasa loob ako sa aking silid ay paulit-ulit kong pinanood ang mga videos ng aking pamilya. Kung may makakita lang sa akin ay sasabihin 'para kang baliw' dahil tumatawa at umiiyak habang pinanood ko itong mag-isa. "Mama, Papa, Bunso! Miss na miss ko na kayong tatlo!" sabi ko habang nakatingin sa TV. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matanggap na wala na sila. Sariwa pa rin sa aking isipan kung paano sila namatay na wala akong magawa. Hanggang natapos ang pinanood ko saka ko naman kinuha ang isang memory card may nakadikit na maliit na papel 'TRUE IDENTITY' -dahil sa aking curiosity ay agad ko itong sinalang sa aking laptop upang mapanood ko ang laman dito. "Anak, kung napanood mo ito ay siguradong may masamang nangyayari sa aming ng Mama mo. Kung sakaling may taong maghahanap o magtatanong kailangan mong itago ang tunay mong pagkatao. Ayaw namin ng iyong Ina na ikaw ang papalit sa kanyang trono bilang isang Mafia, ayaw kong matulad ka naming na maraming napatay na tao o ha-huntingin ka ng mga kalaban namin noon. Ito ang tunay na pagkatao namin anak. Ako at ang iyong ina ay anak ng isang makapangyarihang tao ang iyong ina ay isang prinsesa ng mga Mafia at kalaban namin sa aming organisasyon na kinabibilangan ko. Isa ako anak ng ikatlong Mafia sa Dark Moon, naging hadlang ang iyong Lolo ama ng iyong Ina kung kaya't nagtago kami at bumaba ako bilang isang Mafia prince upang mamuhay nang simpleng mamamayan ganoon rin ang iyong Ina.

Después de que la amiga de la infancia de mi prometido descubriera que nací con una enfermedad cardíaca, vertió en secreto una bebida energética de alta dosis en mi champán. En cuanto lo bebí, mi corazón se aceleró y un dolor punzante se extendió por mi pecho. Presa del pánico, abrí mi única medicación de emergencia, pero el agua que usaba para tomarla había sido reemplazada por agua con limón fuerte. En cuanto lo bebí, palidecí. Perdí todas las fuerzas y me desplomé en el suelo. —El agua con limón está llena de vitamina C. Ayuda con la resaca y te mantiene saludable. Charlotte Whitmore se rio tanto que casi se dobló. Con los brazos cruzados, miró a mi prometido, Ethan Cross, el jefe de los Rolling Stones, un grupo de la mafia. —¡Ethan, la actuación de tu prometida es increíble! Llevo años siendo doctora y nunca he visto a nadie reaccionar así a un poco de champán y agua con limón. Me mordí el labio hasta que noté el sabor a sangre. El dolor me picaba en los ojos y me aferré a la pierna de Ethan. —Cariño, por favor, ¡llama a una ambulancia! Ya no aguanto más... Por un instante, su expresión vaciló, pero los invitados lo interrumpieron rápidamente. —¡Vamos, deja de fingir! Nadie se muere por un poco de champán y agua con limón. —Sí, solo estás celosa de que a Charlotte la ascendieran y no quisiste brindar por ella. El rostro de Ethan se volvió frío de nuevo. Me soltó la mano de un tirón y se apartó. —Charlotte es doctora. Estarás bien con ella aquí. Dejé de suplicar y le escribí a mi padre pidiéndole ayuda.