Mga Alamat Short นิยาย & เรื่องราว

Alas-otso na at malapit na rin akong ma-lowbat. "Ang sagwa naman ng reference mo. Mas nagsusuklay naman ako kaysa kay Sheki 'no at natutulog ako ng eight hours a day para healthy. Hindi ako gaya niyang dilat ang mata magdamag kaya ang itim na ng undereyes."

Bumungad saakin ang nag aalala niyang mga mata,mahina akong natawa at bumaba ang aking kamay upang ipulupot ito sa kaniyang leeg,pinag dikit niya ang aming nuo habang hindi padin matanggal ang pag aalala sa kaniyang mata "Hindi ko alam kung panaginip o bangungot lang ang nangyayari saatin ngayon,pero kung bangungot o panaginip man ito ngayon,mas pipilitin kong huwag nalang magising.... mas pipiliin ko ang makasama sa kahit ano mang panaginip ang meron ako, masamang panaginip man yan o magandang panaginip "mahaba kong lintaya at tumitig sa kaniyang mata na puno ng pagmamahal Dahil sa sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib ay halos hindi ko na marinig ang mahina niyang pagtawa kahit magkalapit

Okay lang naman sa kaniya na mag suot ng ganito pero gusto niya eh kahit naka maong na short sana dahil nahihiya siya. Binuksan niya ang Isang maleta at nakakita siya roon ng mga short kaya laking pasalamat niya. "YENNA? WHY YOU TAKE SO LONG? WE'RE WAITING!" Maarteng sabi ng ate nito na biglang pumasok lang sa room niya kaya tumaray lang ito sa hangin. "Can't you see, Wala akong makita na maisuot d-"

Nagbihis na siya ng six pocket na short at ng brief dahil n*******d siya noon. Dumeretso siya sa ref upang kumuha ng malamig na maiinom. Maaga pa naman ng mga oras na iyon, pero sobrang init ng kaniyang pakiramdam. Matapos makaubos na halos apat na basong tubig ay napawi na rin ang maalinsangang pakiramdam.

KABANATA 58 IAN'S POV Alas tres y media na sa umaga pero dilat na dilat na ang mga mata ko. I woke up earlier and as I have expected, I had a nightmare. Dalawang oras lang ata ang itinulog ko. I imagined a lot of happy things to happen just to divert my attention from it. Malayo na ang narating ng imahinasyon ko. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking alaala ang lahat ng nangyari. Pakiramdam ko nga ay nasa gitna pa rin ako ng karagatan at nasa bingit na rin ng kamatayan. My heart is racing so fast and I feel uneasiness all over my body. It feels like nervousness and dread took over my body system.

Kilala akong tao, kaya kailangang maging mabait palagi. Tahimik lang muna ako. Pinapakiramdaman ko ang paligid. Tinitignan ko kung may mga taong kumuha ng picture ng palihim sa amin. Sure kasi akong mayroon, lalo na ngayong sikat na sikat ako dahil sa short film namin ni Aleron. Hindi ko alam kung anong mararamdaman.

Sabi ko dito. Nagpaalam na rin nama. ito at bumaba na. ako naman ay nag suot na ng damit ko naka short lang kasi na natulog ako eh. Nag hilamos na rin ako ng mukha ko. Nang tignan ko kung anong oras na ay mag 7 pm na pala. Medyo napa tagal din ang tulog ko eh.

Maagang-maaga. Ang alarm na itinakda ni Althea ay tumunog ng alas-7:30. Tumayo siya, pinapahid ang kanyang mga mata na puno ng antok. Walang gaanong pakialam niyang hinugasan ang kanyang mukha at lumabas. Pumunta siya sa ibaba na may dalang bag. Ayaw na niyang istorbohin si Sebastian, kaya umalis na lang siya mag-isa! Nang lumabas si Althea sa gate ng villa, siya ay naguluhan. Ang daan sa gitna ng bundok ay limang o anim na kilometro ang haba. Kung magpapatuloy siyang maglakad ng ganito, aabot siya ng higit sa isang oras! Nang magpasya na siyang bumaba, biglang bumukas nang kusa ang bakal na gate sa likuran niya, at isang itim na kotse ang dahan-dahang lumabas. Nagtaka si Althea. Kailan siya

Pagbigyan ang aking tugon 'Wag iwan sa imahinasyon Kahit na huling sulyap na lamang Malaman lang na 'di nagkulang Ba't 'di man lang nagpaalam O 'di lang ikaw yung nasaktan Di pa ba sapat Nung binigay ko ang lahat Ba't 'di man lang pinaalam O 'di lang ikaw yung nasaktan Hindi pa ba sapat Nung binigay ko ang lahat Paalam Paalam Paalam Paalam Paalam Sa ating nakaraan Paalam Sa mga pinagsisihan Paalam Sa aking nadarama Paalam Kaya ko na ng wala ka Paalam Sa naging pagmamahalan Paalam Sa mga pangakong naiwanan Paalam Wala na 'kong pagsisisihan At sa wakas ay kakalimutan At kahit 'di nagpaalam

dami ko nanaman naiisip, "Sunrise" "alarm clock ringing" Minulat ko ang aking mata dahil sa aking alarmclock agad ko to pinatay dahil inaantok pa ko and yes oo , inaantok pa ko dahil napuyat ako kakaisipin kagabi. Subalit kelangan ko bumangon at may kailangan ako gawin sa laptop, yung story na gusto ko na ginagawa ay naka schedule nga pala today "inaantok pa ko!" Pasigaw ko sinasabi sa sarili ko habang nakatalukbong pa ng kumot lumipas pa ang ilang minuto at nagdecide na dinako bumangon upang gawin na ang dapat ko schedule para sa araw na ito nagligpit ng higaan, nagayos sa sarili, nagluto ng almusal at kumain. Matapos ang lahat ng ito umupo na ko sa aking kama upang kuhain ang laptop at ayu