Nang Filipino の小説・ストーリー

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’

sabi niya sa akin at tinuro niya sa akin ang kulot at cute na bata na kakapasok lang dito ngayon. “Siya na ‘yan?” tanong ko kay Nash. “Yes, mom. She’s kulot, my classmate. She also speaks tagalog,” sabi ni Nash. “So, Filipino rin sila?” “Yes po, ang sabi niya sa akin ay kakalipat lang nila dito. Dahil daw dito na siya titira dahil ang mommy niya ay nag-asawa raw ng american,” sabi niya sa akin.

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

May tatlong bibe akong nakita, mataba, mapayat, mga bibe, ngunit ang ang may pakpak sa likod ay iisa sya ang leader na nagsabi ng— "Filipino?" Putol ko pa sa kanya na rason upang mapalingon sya sa akin. Seriously, I am amazed how her clumsiness embeds her face now. Nakakatuwa ito habang nakanguso pa sa akin, kaya naman napangiti ako ng hindi gaya sa ngiting ginagawad ko kaninuman. Pero, sa isang gaya ng babaeng ito'y tila effortless lang niya akong napangiti ng ganito. She's cute.

Mukha siyang model ng close up. "Paano mo nalaman na isa akong pinay?" Tanong ko ulit sa kaniya. "Dahil diyan sa suot mo. May naka sulat na Philippines, hindi na ako nagdalawang isip na lapitan ka. Saka lang pumasok sa aking isipan na ang suot kong athleisure wear ay may nakasulat ngang Philippines. Ngumiti na lang ako sa kanya sabay higop ng aking kape.

Hindi pa pala ito kumakain, pero bakit nandito sa lugar na 'to? "Come with us, Miss Pérez. We will eat." Hahawakan sana niya 'to nang tinabig ang kanyang kamay ng kambal nito. "I'm not yet done talking to you!" nagagalit anito. Sino ba kasi ito? "Look, woman, I don't know you and for now let your sister eat first." "Tangina ka, Stefano, kung hindi mo ako kilala!" Oh, so they are Filipino?!

"From what country?" "Philippines, of course! You’re a Filipina, right? And you're a nun. I mean, you were a nun. Tumakas ka sa kumbento so hindi na." Binawi ko ang kamay ko at isinuksok ko sa loob ng bulsa ko. Medyo napahiya tayo ng slight dun ah. This woman is a snob, and I didn’t really expect it. But I’ll make sure na mapaamo ko siya.

Pumasok na rin ako sa clinic at nakita ko ang isang babae na may malaking salamin sa mukha. Mukha itong seryoso pero ang cute nito habang naka-pout at parang may iniisip. Medyo tumikhim ako para makuha ang atensyon niya. ”Ay kalabaw!” gulat na sigaw niya sabay takip sa bibig. ”Pilipina ka rin? I’m from the Philippines. I’m Fily, kamusta ka,” pagpapakilala ko sa tila gulat pa rin na doctor.