Pardon Novels & Stories

พวงชมพูอมยิ้มให้กับกิริยาแสนน่ารักของอาหนุ่ม “อารู้สึกผิดไม่น้อยกับเรื่องเมื่อเย็นนี้ ยกโทษให้อานะครับชมพู...” เสียงของคนตัวโตนุ่มนวลจนหล่อนไม่สามารถใจแข็งได้อีกต่อไป

สิรินนภาเสียงแข็งใส่เลขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโทนเสียงนุ่มนวลในประโยคหลัง เพียงฟ้าเงยหน้าสบตาคนใจดีแล้วเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณนะคะที่ไม่ถือโทษโกรธเพียง” “ไม่เป็นไรจ้ะ ไปทำงานต่อเถอะ”

คนถูกรวบจนเจ็บดันตัวขึ้นมองอย่างงุนงง “โอ๋ๆ ไม่เจ็บๆ นะ ฉันขอโทษพลาดไปหน่อย เอาใหม่ๆ” “พลาดอะไรของคุณ” “เปล่าๆ ค่ะฉันพูดผิดไปค่ะ คุณนอนลงเถอะคุณวิเนตย์ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง” พูดพร้อมดันตัวเขาลงนอนใหม่อีกรอบ

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

"พอสักทีเถอะ ที่มาง้อฉันแบบนี้เพราะไม่เหลือใครแล้วใช่ไหม? เพราะฝ้ายมันกลับไปคืนดีกับแฟนแล้วละสินะถึงได้ซมซานมาแบบนี้ คิดว่าฉันจะรอคอยให้อภัยนายตลอดเหรอบอล...ฉันไม่ได้รักนายขนาดนั้นหรอก" "แต่ที่ผ่านมาทำก็ทำได้นิ ที่ผ่านมาพลอยก็ให้อภัยได้ขออีกแค่ครั้งเดียวหลังจากนี้บ อลจะไม่รั้งอีกเลยถ้าพลอยจะไป...นะ"

นางขอโทษชายหนุ่มแทนลูกสาว “ไม่เป็นไรครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ส่วนปิ่นโตพรุ่งนี้เช้าส่งได้ปกติเลยนะครับ ขอโทษนะครับที่ไปครั้งนี้ไม่ได้แจ้งล่วงหน้าเหมือนทุกครั้งเลยทำให้คุณน้าต้องไปส่งปิ่นโตเก้อเลย”

เขารู้ดีว่าครั้งนี้ไม่มีทางดิ้นหลุด ให้เรื่องมันจบลงที่นี่ยังดีกว่าให้เรื่องบานปลายจนแก้ไขอะไรไม่ได้ สายตาเหลือบมองเลโอเพียงแวบเดียวก่อนจะรีบหลบลงอย่างคนหมดทางสู้ ความเงียบกดทับอยู่ชั่วขณะ ศิลากัดฟันแน่นเหลือบมองผู้เป็นป้าแวบหนึ่ง ตัดสินใจเอ่ยยอมรับออกมาเสียงแผ่ว เบา “ ผมทำจริง เอ่อ ป้าครับ ผมขอโทษ ขอให้เรื่องมันจบแค่นี้ได้ไหม ”

ฉันก้มหน้าใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารในชามไปมา วินเซนโซมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดปลอบฉันคำหนึ่งแล้วลุกออกไปรับสายข้างนอก เมื่อเขากลับมา ในดวงตาเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรนและรู้สึกผิด "อิซาเบลล่า มีประชุมด่วน ผมต้องไปแล้ว ขอโทษที่อยู่กินข้าวกับคุณจนจบไม่ได้ พรุ่ง นี้ผมจะขอลางานอยู่เป็นเพื่อนคุณทั้งวันเลย"

ฉันถอนหายใจรำคาญ "ไม่มีน้ำใจ เมื่อกี้จะล้มหัวฟาดพื้นคนช่วย ยังไม่ขอบคุณสักคำ" ฉันกรอกตามองบน "เออ ขอบคุณ"