บทที่ 2

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำของ อเลสซานโดร จะดังขึ้นมา

"อีกครึ่งเดือนตระกูลมาริโนจะย้ายถิ่นฐาน ถึงตอนนั้นฉันจะไปรับเธอ"

ฉันอึ้งไปครึ่งวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ผู้ชายคนนี้กลับมั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะไป

แต่เขากลับเดาถูกเสียด้วย

"ได้"

ด้วยความสามารถของอเลสซานโดร หลังจากนี้อีกครึ่งเดือน ต่อให้วินเซนโซจะพลิกแผ่นดินหา เขาก็อย่าหวังว่าจะได้เจอฉันอีก

วันนั้นทั้งวันโทรศัพท์ของฉันมีข้อความจากวินเซนโซส่งมาไม่หยุด แต่ฉันไม่ตอบกลับเลยแม้แต่ข้อความเดียว

วินเซนโซเริ่มร้อนรน ไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหนว่าฉันกลับมาแล้ว กลางดึกคืนนั้นเขาจึงผลักประตูบ้านเข้ามาอย่างแรง

กลางห้องนั่งเล่น ฉันกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

"อิซาเบลล่า? ทำไมกลับมาก่อน?” เขารีบเดินเข้ามาหาฉัน "ผมส่งข้อความไปตั้งเยอะ..."

พูดจบเขาก็ยื่นแขนโอบฉันไว้แน่น คางเกยอยู่บนศีรษะฉันแล้วถูเบา ๆ “ดีที่คุณไม่เป็นอะไร ผมกลัวจริง ๆ…อิซาเบลล่า ผมขาดคุณไม่ได้”

ความรักในดวงตาของเขาไม่ใช่เรื่องหลอกลวง

ฉันรู้ว่าเขารักฉันจริง แต่ฉันก็รู้ชัดยิ่งกว่า ว่าความรักของเขาไม่ได้มอบให้ฉันเพียงคนเดียว

ฉันดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "การเจรจาเลื่อนออกไปน่ะ ฉันปิดเครื่องไว้เลยไม่เห็นข้อความ"

วินเซนโซยิ้มออกมาบางๆ พร้อมใช้นิ้วเขี่ยปลายจมูกของฉันเบาๆ

"ไม่เห็นก็ไม่เห็นสิ จะทำจมูกฟุดฟิดเหมือนจะร้องไห้ทำไม? ผมไม่ดุคุณหรอก"

"หิวแล้วใช่ไหม?" เขาแกว่งกุญแจรถในมือ "ผมจองร้านอาหารที่คุณบ่นอยากกินมานานไว้แล้ว ไปกันเถอะเจ้าหญิง เดี๋ยวผมจะปรนเปรอให้คุณกินจนหนำใจเลย"

เขายื่นมือมาตรงหน้าฉัน และหงายฝ่ามือขึ้น

สายตาของฉันจดจ้องที่มือนั้น แล้วจู่ๆ สติก็เริ่มล่องลอย

ในบ่ายวันหนึ่งตอนอายุสิบแปด เด็กหนุ่มคนนั้นก็เคยยื่นมือมาให้ฉันแบบนี้ พร้อมรอยยิ้มที่ดูสดใสกว่าตอนนี้มาก"ไปกันเถอะเจ้าหญิง วันนี้ผมเลี้ยงคุณเอง กินให้เต็มที่เลย!"

ในตอนนั้น ในใจของเขามีเพียงฉันแค่คนเดียว

ฉันไม่อยากทรมานจากการหิว จึงยอมตามเขาไปที่ร้านอาหาร

เขายังเหมือนเดิม ทั้งที่ปกติไม่เคยเอาใจใคร แต่ตอนนี้เขากลับพับแขนเสื้ออย่างชำนาญ คีบอาหารให้ฉันอย่างใส่ใจ ทุกจานคำแรกจะต้องเป็นของฉันเสมอ

จนกระทั่งอาหารพูนขึ้นมาในชามราวกับภูเขาลูกย่อมๆ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหันก็ทำให้ฉันได้สติ

"รับสายเถอะ"

ฉันก้มหน้าใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารในชามไปมา

วินเซนโซมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดปลอบฉันคำหนึ่งแล้วลุกออกไปรับสายข้างนอก

เมื่อเขากลับมา ในดวงตาเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรนและรู้สึกผิด

"อิซาเบลล่า มีประชุมด่วน ผมต้องไปแล้ว ขอโทษที่อยู่กินข้าวกับคุณจนจบไม่ได้ พรุ่งนี้ผมจะขอลางานอยู่เป็นเพื่อนคุณทั้งวันเลย"

ฉันเห็นชื่อคนโทรเข้าตั้งนานแล้ว คือ คลาวเดีย

ฉันพยักหน้า"ค่ะ ไปเถอะ"

เมื่อได้รับคำอนุญาต วินเซนโซก็ไม่รีรอ เขารีบหันหลังเดินออกจากร้านไปทันที

พอมองไปยังที่นั่งว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม หัวใจของฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงจนชาไปหมด

ฉันเพิ่งจะจัดระเบียบความรู้สึกและกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาใหม่ สายวิดีโอคอลจากคลาวเดียก็เด้งขึ้นมา

คลาวเดียยิ้มแบบใสซื่ออย่างที่เธอชอบทำ

“พี่อิซาเบลล่ากำลังกินข้าวอยู่หรือเปล่าคะ? ฉันก็ว่า วันนี้มีคนกลับบ้าน ทำไมตัวถึงมีกลิ่นร้านอาหารจีนติดมาด้วย”

เธอเน้นคำว่า "บ้าน" หนักมาก ฉันได้ยินชัดถึงความยั่วยุในคำพูดนั้น

ฉันทำหน้าเย็นชา "คลาวเดีย เธอช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน"

"เธอลืมไปแล้วเหรอว่าใครกันแน่ที่เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย? ลองเดาสิว่าถ้าฉันส่งบันทึกการคุยนี้ให้วินเซนโซดูตอนนี้ เขาจะเลือกเก็บเธอไว้หรือเก็บฉันไว้?"

แววตาของคลาวเดียไหววูบไปวูบหนึ่ง แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา "พี่คะ แบบนั้นมันไม่สนุกเลยนะ แต่ว่า... พี่ไม่อยากรู้เหรอว่าจริงๆ แล้ววินเซนโซรักพี่หรือรักฉันมากกว่ากัน"

ฉันลังเลและไม่ได้กดวางสาย

ไม่นานนัก พื้นหลังในวิดีโอก็ขยับ และเงาร่างของวินเซนโซก็ปรากฏขึ้นในภาพ

คลาวเดียรีบหันไปซบในอ้อมกอดของเขาอย่างออดอ้อน บดบังสายตาที่เขาจะมองมาทางหน้าจอพอดี

"วินเซนโซ คุณยังโกรธเรื่องที่ฉันหนีตามคนอื่นไปตอนนั้นอยู่หรือเปล่า? ถ้าตอนนั้นฉันไม่จากไป คุณก็คงไม่ไปหาพี่อิซาเบลล่า และคุณคงจะแต่งงานกับฉันใช่ไหมคะ?"

วินเซนโซขมวดคิ้ว “จะมีคำว่า ถ้า มากมายไปทำไม”

"ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ นี่คะ..." คลาวเดียขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงแผ่วเบาลง "ไม่ได้มีเจตนาอื่นจริงๆ..."

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที ฉันก็เห็นวินเซนโซปริปากพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ "ใช่"

คำว่า "ใช่" เพียงคำเดียว ทำเอาหัวใจของฉันว่างเปล่าไปในพริบตา

ที่แท้ ตั้งแต่ตอนนั้น ในใจของเขาก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวสินะ

จู่ๆ ฉันก็เข้าใจทุกอย่าง

ฉันนึกถึงวันที่เราจัดงานแต่งงานขึ้นมา

วินเซนโซกุมมือฉันไว้ ต่อหน้าแขกทั้งงาน เขาประกาศคำสัตย์สาบานต่อพ่อที่เขาเคารพรักที่สุด ว่าชีวิตนี้จะรักเพียงฉันแค่คนเดียว

ตอนนั้นฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เพราะคิดว่าตัวเองได้พบกับความรักที่แท้จริงที่สุดในโลกแล้ว

ที่ไหนได้ คำสาบานเหล่านั้นมันเป็นเรื่องโกหกมาตั้งแต่ต้น

ฉันไม่เคยเป็นเพียงคนเดียวในใจของเขา เมื่อก่อนไม่ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่ และอนาคตก็ยิ่งไม่มีวันใช่

ฉันก็แค่เครื่องมือที่เขาใช้ประชดคลาวเดีย อยู่ด้วยกันนานเข้าเลยเกิดความผูกพันเล็กน้อย จนเขาไม่อยากทิ้งเท่านั้นเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงฝืนยิ้มออกมา แต่ยิ่งยิ้มน้ำตากลับไหลพรากออกมาไม่หยุด

ฉันเคยคิดว่าอย่างน้อยก็เคยมีสักช่วงหนึ่งที่ได้ครอบครองความรักอันเร่าร้อนนั้น แต่ไม่คิดเลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันเป็นเพียงหัวขโมยที่แย่งตำแหน่งของคนอื่นมา

ฉันก้มหน้าลง กำเสื้อตรงหน้าอกไว้แน่น พยายามจะหายใจให้ทั่วท้อง

แต่เสียงสะอื้นในลำคอกลับกดทับไว้ไม่อยู่ ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนโต๊ะทีละหยดๆ

คืนนั้น วินเซนโซไม่ได้กลับบ้าน

แต่ฉันกลับได้รับรูปถ่ายตอนเขากำลังหลับปุ๋ยส่งมาให้ดูแบบเรียลไทม์ จากคลาวเดีย

ฉันจ้องใบหน้านั้นอยู่นาน จนฟ้าสาง หัวใจถึงได้สงบนิ่งราวกับตายไปแล้ว

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหา โซเฟีย เพื่อนที่เป็นทนายความ

"โซเฟีย ช่วยร่างเอกสารการหย่าให้ฉันที..."