บทที่ 3

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา ในบ้านยังคงว่างเปล่า

บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่วินเซนโซส่งมา

[ที่รัก วันนี้งานยุ่งมากเลย แผนลาพักร้อนคงต้องล่มไปก่อน คุณอย่าโกรธนะ พรุ่งนี้ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมเตรียมของขวัญไว้ให้แล้ว รอผมกลับไปนะ]

ใต้ข้อความของเขา คือรูปถ่ายที่คลาวเดียส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

เป็นรูปคู่ของทั้งสองคนที่ข้างสระน้ำพุร้อน รอยยิ้มนั้นมันช่างบาดตาเหลือเกิน

ฉันกำโทรศัพท์แน่น เกือบจะกดโทรออกไปถามเขาให้รู้แล้วรู้รอดว่า ที่ว่ายุ่งน่ะ ยุ่งกับการเจรจาธุรกิจ หรือยุ่งกับการปรนนิบัติน้องบุญธรรมกันแน่

แต่พอคิดถึงแผนการในใจ สุดท้ายฉันก็กดข่มความโกรธเอาไว้ แล้วตอบกลับไปเพียงคำว่า [ค่ะ]

เขาไม่กลับมาก็ดีเหมือนกัน จะได้สะดวกต่อการเก็บข้าวของของฉัน

เสื้อผ้าทุกชุดที่วินเซนโซเคยซื้อให้ ฉันจัดการลงกล่องจนหมด ตั้งใจจะเอาไปบริจาคให้คนในสลัม

รูปคู่ที่แขวนอยู่บนผนังถูกฉันดึงลงมาโยนเข้าเครื่องทำลายเอกสาร แม้แต่การ์ดอวยพรร้อยความปรารถนาที่ฉันเคยเขียนให้เขา ก็ถูกเอาออกมาเผาจนเป็นเถ้าถ่านที่ริมระเบียง

วันถัดมา ในที่สุดวินเซนโซก็กลับมา

ทันทีที่เห็นฉัน เขาก็รีบวางเค้กในมือลง แล้วกางแขนเดินตรงมาหาฉัน "เหนื่อยจังเลยอิซาเบลล่า ขอแกอดเติมพลังหน่อยเร็ว"

ฉันถอยหลังหนีหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน ทำให้อ้อมกอดของเขาว่างเปล่า

วินเซนโซเลิกคิ้ว "ยังโกรธอยู่เหรอ? เลิกงอนนะ เดี๋ยวผมจะพาไปดูเซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้ให้"

ไม่รอให้ฉันได้ปริปาก เขาก็ลากฉันขึ้นรถไปทันที

รถแล่นตรงไปยังสนามฝึกแข่งรถ ในขณะที่ฉันกำลังสงสัย เขาก็ดึงฉันขึ้นรถ

"ชอบไหม?"

วินเซนโซชี้ไปยังรถที่จอดอยู่ตรงหน้า

มันคือรถเฟอร์รารี่สั่งทำพิเศษ ตัวรถประดับด้วยเพชรสีชมพูแวววาวจนแสบตา

ข้างรถมีคนยืนล้อมอยู่หลายคน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

"ได้ยินว่าค่าแต่งรถคันนี้เกือบพันล้านเลยนะ ทุ่มทุนจริงๆ"

"แพงน่ะเรื่องเล็ก พวกคุณไม่รู้หรอกว่าเพชรพวกนี้ เจ้าพ่อวินเซนโซเป็นคนบรรจงติดเองกับมือทีละเม็ด อดหลับอดนอนจนเกือบจะเป็นตาอักเสบอยู่แล้ว"

"คุณผู้หญิงรีบไปลองขับดูเถอะครับ ขับเสร็จแล้วให้พวกผมลองบ้างนะครับ เจ้าพ่อเอ็นดูคุณผู้หญิงจริง ๆ”

ฉันยิ้มมุมปาก สมเพชตัวเองออกมา

ใครๆ ก็บอกว่าเขาตามใจภรรยา แต่จะมีใครรู้บ้างว่า "ภรรยา" ในใจเขาน่ะคือใครกันแน่

ความรักของเขาช่างเร่าร้อนราวกับฤดูร้อน แต่มันเป็นความร้อนแรงที่ไม่เคยแผ่มาถึงฉันเพียงคนเดียว

ความรู้สึกที่อัดอั้นมาหลายวัน ในนาทีนี้เหมือนจะเจอทางระบายออก

ฉันนั่งลงบนเบาะคนขับ เหยียบคันเร่งจนจมมิด เฟอร์รารี่สีชมพูพุ่งออกไปราวกับลูกศร

ฉันขับวนในสนามรอบแล้วรอบเล่าอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยความอัดอั้น ความโกรธแค้น และความไม่ยอมคนออกมาพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์

วินเซนโซยืนอยู่ริมสนาม แล้วยิ้มมุมปากขณะจ้องมองฉันตาไม่กะพริบ

ในรอบที่สี่สิบ ฉันเห็นวินเซนโซทำมือเป็นรูปหัวใจส่งมาให้ วินาทีนั้นฉันเกิดใจลอยจนคุมพวงมาลัยไม่อยู่ รถเฟอร์รารี่จึงเบียดเข้ากับแผงกั้นข้างสนามเสียงดัง "ตึง"

ความเจ็บแปลบแล่นจากปลายนิ้วเท้า ฉันยังไม่ทันตั้งตัว วินเซนโซก็ถลันเข้ามาเปิดประตูรถ แล้วอุ้มฉันเข้าไปในห้องพักทันที

"เจ็บไหม?" เขาขมวดคิ้ว ค่อยๆ ประคองเท้าฉันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม และค่อยๆใช้คอตตอนบัดชุบเบตาดีนทาลงบนแผล "เป็นเพราะผมเองที่ปล่อยให้คุณขับนานขนาดนี้"

ท่าทางของเขาแผ่วเบาราวกับกลัวว่าฉันจะเจ็บ และแววตาแห่งความห่วงใยนั้นก็เข้มข้นจนยากจะซ่อน

แต่ฉันกลับรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว และรู้สึกสะอิดสะเอียนเล็กน้อย

ที่แท้ ความรักมันก็สามารถแสดงได้สมจริงขนาดนี้เลยสินะ

เมื่อเห็นฉันใจลอย วินเซนโซก็คว้าข้อมือฉันไว้แล้วโน้มตัวลงมาเหมือนจะจูบ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

วินเซนโซไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาคว้าขวดน้ำบนโต๊ะเขวี้ยงไปทางประตูทันที

"ออกไป!"

ฉันหันหน้าไปมอง คนที่ยืนอยู่ที่ประตูคือคลาวเดีย

วินเซนโซถึงเพิ่งจะเห็นว่าเป็นใคร สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คลาวเดีย? คุณมาได้ยังไง?"

คลาวเดียกุมหน้าผากที่ถูกขวดน้ำกระแทกจนแดงก่ำ กัดริมฝีปากดูน่าสงสาร เสื้อผ้าของเธอเปื้อนคราบโคลน ดูมอซอ

"ฉันมารับเบาะนั่งเด็กสั่งทำพิเศษน่ะค่ะ เดินจนเหนื่อยเลยกะจะมาพักสักหน่อย... ขอโทษด้วยค่ะ! ที่มาขัดจังหวะพวกคุณ!"

เธอหันหลังแล้ววิ่งร้องไห้ออกไปอย่างเสียสติ

วินเซนโซเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะจูบลงบนแก้มของฉันอย่างรวดเร็ว "ผมไปดูแผลเธอหน่อยนะ ไม่กี่นาทีก็กลับ ผมอยู่แค่หน้าประตูนี่เอง มีอะไรก็เรียกนะ"

เขาหิ้วกล่องปฐมพยาบาลออกไป โดยไม่ทิ้งพลาสเตอร์ยาไว้ให้ฉันสักแผ่นเดียว

ผ่านไปหลายนาที ฉันค่อยๆ ผลักประตูออกไป หน้าห้องว่างเปล่า ไหนล่ะที่บอกว่า "อยู่แค่หน้าประตู"

ความผิดหวังในใจวูบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ แล้วก็ถูกฉันกดทับลงไป

ควรจะเดาออกตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ

ฉันยันผนัง เดินกะโผลกกะเผลกตรงไปยังรถเฟอร์รารี่คันนั้น

ฉันชอบรถคันนี้มาก และเห็นว่าฟ้าฝนทำท่าจะตก เลยตั้งใจจะเอามันไปจอดในโรงรถ

แต่พอเดินไปถึงข้างรถ จู่ๆ ฉันก็หยุดฝีเท้า

เสียงพูดคุยแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากช่องหน้าต่างรถที่ปิดไม่สนิท

บนกระจกหลังสะท้อนเงาสองร่างซ้อนทับกัน วินเซนโซขมวดคิ้ว กำลังทำแผลให้เธออย่างระวัง

ตัวรถสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อคลาวเดียถือวิสาสะขึ้นไปนั่งบนตักของวินเซนโซ

วินเซนโซพยายามห้ามมือที่ซุกซนของเธออย่างอดทน "อย่าซนสิ คุณเพิ่งคลอดลูกนะ อีกอย่าง นี่มันรถของอิซาเบลล่า..."

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันฟื้นตัวดีแล้ว... ผ่านมาตั้งสองเดือนแล้วนะ... คุณไม่อยากรู้เหรอคะว่าข้างล่างของฉันตอนนี้มันรู้สึกยังไง?"

ไม่นานนัก เสียงหอบหายใจของวินเซนโซก็เริ่มขาดช่วง

เสียงคลุมเครือพวกนั้นลอยมาตามลม ฉันรู้สึกเหมือนถูกตะปูตรึงไว้กับที่ เลือดในกายทุกหยดจับตัวเป็นน้ำแข็ง

กุญแจรถในมือหล่นลงพื้นเสียงดัง "แกร๊ง"

ฉันได้สติในทันที ตั้งใจจะหันหลังหนีไป แต่กลับพบว่าคนในรถไม่ได้ยินเสียงจากข้างนอกเลยแม้แต่น้อย

ฉันหัวเราะ เป็นรอยยิ้มที่ดูเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

ฉันมองไปยังตัวรถที่ยังคงสั่นไหว ก้มลงเก็บกุญแจ แล้วโยนมันลงไปในท่อระบายน้ำข้างทาง

เมื่อวินเซนโซผลักประตูห้องพักเข้ามา ฉันยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมเหมือนก่อนหน้านี้

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วดึงคอเสื้อเล็กน้อย ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าฉัน "อิซาเบลล่า ไปเถอะ กลับบ้านกัน"

ฉันก้มหน้าลง และบังเอิญเห็นรอยรักสีแดงสดที่ซอกคอของเขา

น่าแปลกที่ในใจของฉันกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ผุดขึ้นมาเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉันไม่ยอมให้เขาแบก แต่เดินกะเผลกยันผนังไปที่รถเอง แต่พอเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารออก กลับเห็นคลาวเดียนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ

วินเซนโซรีบเข้ามาอธิบาย "คลาวเดียจะกลับไปกับเราด้วยน่ะ เธอเพิ่งได้ใบขับขี่มา เลยอยากจะให้ลองฝึกช่วงสั้นๆ นี้ดู คุณเก่งเรื่องขับรถกว่าผม ช่วยคอยชี้แนะเธอหน่อยได้ไหม?"

ฉันยังไม่ทันได้ตกลง ก็ถูกวินเซนโซดันเข้าไปนั่งที่เบาะหน้าคู่คนขับเสียแล้ว

ถ้าฉันรู้มาก่อนว่าใบขับขี่ของคลาวเดียนั้นได้มาเพราะใช้เงินซื้อมา ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ไม่มีวันก้าวขึ้นรถคันนี้เด็ดขาด