บทที่ 4

ตอนที่รถพุ่งออกไปอย่างส่ายไปส่ายมา หัวใจฉันกระโจนขึ้นมาถึงคอทันที

ฉันเอื้อมมือไปแย่งพวงมาลัย แต่คลาวเดียกลับผลักฉันออกอย่างแรง

"ถ้าไม่อยากตายก็ปล่อยมือ!" ฉันตะโกนเตือนเสียงดัง

คลาวเดียกลับไม่ยอมปล่อยมือเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังเหยียบคันเร่งจนจมมิด

เสียงโครมสนั่นและเสียงของวินเซนโซดังขึ้นพร้อมๆ กัน

"อิซาเบลล่า!"

ฉันทนความเจ็บแปลบที่ขา พยายามตอบเสียงเรียกนั้นกลับไป

"วินเซนโซ... ฉันอยู่นี่..."

มีเสียงขยับเขยื้อนดังอยู่ข้างๆ แต่ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่มีใครตอบกลับฉันเลย

ฉันฝืนลืมตา สายตาถูกเลือดบังจนพร่ามัว เห็นเพียงภายในรถที่ว่างเปล่า

เหลือเพียงฉันแค่คนเดียว

ผู้ชายคนที่เพิ่งจะตะโกนเรียกชื่อฉันเมื่อครู่ เขาไม่ได้ช่วยฉัน

ในวินาทีที่สติเริ่มดับวูบ ฉันก็ดิ่งลึกเข้าไปในความฝัน

ฝันถึงปีนั้นที่วินเซนโซยอมตามฉันไปไกลถึงแคนาดา

ในตอนนั้นฉันถูกนายจ้างกักตัวไว้ไม่ยอมปล่อย เขาโกรธท้าพนันแข่งรถกับฝ่ายนั้น บอกว่าถ้าชนะจะพาฉันไป

ฉันนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับคอยดูทางให้ แต่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นจนได้ เขาควบคุมแรงดริฟต์รถไม่อยู่ รถจึงพุ่งทะลุรั้วกั้นตกลงไปใต้หน้าผา

ท่ามกลางความโกลาหล เขาปกป้องฉันไว้ในอ้อมกอดสุดชีวิต ต่อให้ถูกกระแทกจนเลือดอาบไปทั้งตัวเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ จนกระทั่งรถหยุดสนิทอยู่ที่ริมหน้าผา เกือบจะตกลงไปเพียงนิดเดียว

เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักฉันออกมาจากรถ

แต่ตัวเขาเองกลับไหลลงไปพร้อมกับซากรถที่บิดเบี้ยว ร่างครึ่งหนึ่งห้อยอยู่นอกหน้าผา เกือบแหลกเป็นชิ้น ๆ

กู้ภัยช่วยเขาขึ้นมาได้ เขานอนอ่อนแรงในอ้อมแขนฉัน แม้สติเลือนรางก็ยังไม่ลืมจะพาฉันกลับประเทศ

"อิซาเบลล่า พวกเขาแค่อยากใช้คุณหาเงิน แต่ผมอยากให้คุณปลอดภัย... วันข้างหน้าไม่ว่าจะเป็นอันตรายแค่ไหน ผมก็จะ... จะปกป้องคุณ ไปกับผมนะ ตกลงไหม?"

ฉันกำลังจะตอบตกลง แต่แล้วภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวผิดรูปไปทันที

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาขึ้น ฉันก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

คนข้างเตียงรีบคว้ามือฉันไว้ทันที "อิซาเบลล่า คุณฟื้นแล้ว!"

พยาบาลที่มาเปลี่ยนยาก็ยิ้มไปด้วย "ในที่สุดคุณก็ฟื้น คุณวินเซนโซเฝ้าคุณมาทั้งวันทั้งคืนจนตาแดงก่ำไปหมดแล้วค่ะ เห็นแล้วพวกเราก็

อยากเป็นน้องสาวของเขาจะได้ได้รับความใจดีแบบนี้บ้าง"

ฉันมึนงงไปชั่วขณะ "น้องสาวเหรอ?"

"ใช่ค่ะ คุณไม่ใช่น้องสาวของคุณวินเซนโซหรอกเหรอคะ?" พยาบาลพูดไปเก็บของไป "เมื่อเช้าภรรยาของคุณวินเซนโซก็ยังมาเยี่ยมคุณเลยค่ะ ภรรยาของเขาร้องไห้จนแทบจะหายใจไม่ทัน แถมยังกำชับฉันไว้เป็นพิเศษว่าถ้าคุณฟื้นให้รีบแจ้งเธอทันทีเลย"

เสียง "เพล้ง" ดังสนั่น วินเซนโซบีบแก้วน้ำในมือจนแตกละเอียด เขาถลึงตาใส่พยาบาลอย่างดุดัน

พยาบาลตกใจจนหน้าถอดสี รีบหุบปากแล้วเดินเลี่ยงออกไปทันที

ฉันเองก็ถูกเสียงนั้นปลุกจนตื่นเต็มตา เศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจายจากแรงกระแทกพลันปะติดปะต่อกันขึ้นมา

ภาพแผ่นหลังของวินเซนโซที่อุ้มคลาวเดียเดินจากไปไกล และภาพที่ฉันยื่นมือขอความช่วยเหลือในขณะที่กำลังจะตาย แต่เขากลับมองฉันเป็นอากาศ

ฉันเงยหน้ามองวินเซนโซ ความลนลานในดวงตาของเขานั้นซ่อนไว้ไม่มิดเลย

ฉันยิ้มที่มุมปาก และพูดเบาๆว่า "จะไม่อธิบายหน่อยเหรอ"

วินเซนโซชะงักไปครู่หนึ่ง รีบคว้ามือฉันไว้ "ไม่ใช่นะอิซาเบลล่า มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด... ตอนนั้นอาการของคลาวเดียก็ย่ำแย่มาก ผมเลย..."

"ค่ะ ฉันเชื่อคุณ"

ฉันพูดแทรกเขาด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

คำพูดที่เหลือของวินเซนโซจุกอยู่ที่ลำคอ

เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ จะโวยวาย จะตะคอกถามว่าทำไมถึงเลือกช่วยคลาวเดียก่อน หรือถามว่าทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของเรา

แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันนิ่งสงบราวกับน้ำในสระ

เขาอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด อยากจะพูดอะไรออกมาอีกสักคำ

แต่ฉันกลับหลับตาลง "ฉันง่วงแล้ว"

เขากุมมือฉันอยู่นานก่อนพูด "อิซาเบลล่า เป็นเพราะผมเอง ผมไม่ควรให้คลาวเดียขับรถ ผมดุเธอไปแล้ว ถ้าคุณโกรธ จะตีจะด่าผมก็ได้ อย่าเก็บไว้ในใจเลย”

ฉันดึงมือกลับอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

"ฉันง่วงจริงๆ"

วินเซนโซเสียขวัญในทันที ความสูญเสียที่จับต้องไม่ได้เหมือนหลุมดำจะดูดกลืนเขาเข้าไป

แต่เขายังไม่ทันได้พูดคำสารภาพผิดที่เป็นเรื่องเป็นราว ก็ถูกหมอที่เข้ามาตรวจห้องเรียกตัวออกไปเสียก่อน

เขาเดินจากไปหันกลับมามองฉันไปครั้งแล้วครั้งเล่า

พอเขาพ้นประตูไป ขอบตาของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่มีน้ำตาหยดไหนไหลออกมาได้อีกแล้ว

หัวใจของฉัน มันคงจะตายไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าวินเซนโซหลอกลวงฉันแล้วล่ะ

ฉันยกมือเช็ดหางตาแห้ง ฉันแค่อยากจะนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น พอตื่นขึ้นมาก็จะไปจากผู้ชายคนนี้เสียที

เพิ่งจะหลับตาลง เตียงข้างๆ ก็ส่งเสียงดังเอะอะขึ้นมา

"จะร้องหาอะไร!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดุว่า “พี่สาวเตียงข้าง ๆ ที่ค้าอาวุธ ตอนนี้ขาหัก ขับรถไม่ได้อีกแล้ว ยังไม่ร้องเลย แกแค่ข้อเท้าแพลง จะโวยวายอะไร!”