Park Sung Hoon Story Mga Nobela at Kwento

When I return to my hometown for the holidays, my brother-in-law, Tyler Atwood, has completely forgotten to hide his latest social media post from me. "Ugh, Arlene is really vain! Her room is filled with useless things like figurines and dolls! They are such an eyesore! "My daughter wants to play with them, and yet Arlene claims that those figurines are limited-edition. Since she refuses to let Celeste play with them, she can forget about keeping them!" Tyler even starts chatting with the commenters in the comment section. "Once we're done with Christmas dinner, I'll lock the door and let Celeste smash everything she sees there. If they break, I'll just claim that Celeste doesn't know any better. What, is Arlene going to take what a five-year-old does seriously? "When the time comes, I'll just guilt-trip her and cry even louder. Let's see who my in-laws will help by then!" As soon as I park the car in the courtyard, I hear loud smashing noises coming from the second floor. My niece, Celeste Atwood, screams excitedly at the top of her lungs. "That meanie's things are all dead now! I'm going to break them all!" That's when Tyler welcomes me at the door with a fake smile plastered on his face. "You're back, Arlene! Celeste is helping you clean your room at the moment. She really is a nice kid. She knows that you like things clean, so she insists on cleaning your room for you."

Setelah selamat dari kecelakaan misterius, Alvaro mulai mendengar suara pria asing di dalam kepalanya—seorang pria yang mengaku telah dibunuh. Suara itu membuat Alvaro menyadari bahwa kematian tersebut terhubung dengan perusahaan besar tempatnya bekerja. Kini, tanpa sengaja Alvaro terjebak dalam rahasia berbahaya yang bisa membuatnya menjadi korban berikutnya.

The ambulance that's carting a pregnant woman is currently racing down the highway. The pregnant woman's water has already broken, which means she's in a dire situation right now. As I clutch the steering wheel tightly, I make sure to press the gas pedal all the way to the maximum. But the hospital director, Corey Johnston, who has tagged along for the ride, suddenly issues an order. "Pull up at the rest stop ahead." I'm momentarily stunned by the order. But I soon protest anxiously, "The patient can't afford to wait at all! She and her baby might die anytime soon!" Corey merely waves a hand impatiently. "Who's the one calling the shots here—me or you? I've been dabbling in the medical world for 30 years! As if a driver like you know better than me!" Thinking that Corey needs to go to the bathroom urgently, I soon park at the rest stop. But I witness him strolling into a supermarket leisurely, only to come out with two huge bags of snacks a long time later. "I bought my daughter the local specialities. She loves snacks like these the most." As Corey speaks, he tosses the snacks and his phone onto the front passenger seat. His phone screen flickers to life due to an accidental contact, which reveals the wallpaper of the lock screen. It's a photo of Corey and his daughter. I frown at the sight as my breath hitches in my throat. Why do I have a feeling that Corey's daughter looks quite similar to the pregnant woman in the ambulance right now?

As the male lead, Henry Johnston, forces himself on me, a row of comments suddenly appears before my eyes. "Henry is about to misunderstand and think Aria drugged him! The angst is about to begin!" "I'm thrilled just thinking about Henry regretting dearly after Aria dies!" "Keep up the act, Henry. After she dies, you'll be hugging her corpse and crying every day." That is when I realize that I am the tragic female lead in a story where I am destined to be tormented until I die. The readers treat my death as a highlight to push the plot forward. They are counting down to my death. As I look at Henry, who is panting on top of me, anger courses through me. I grab a table lamp and smash it into him, killing him on the spot. Who says that the one who dies in a toxic romance story must always be the female lead?

"Aku hamil.”kata Farah. “Kau hamil?.”Kata Micko dingin. Micko yang mendengarnya seakan sudah bosan apa yang baru saja ia dengar. Bahkan di benaknya ia ingin sekali mengugurkan anak yang ada didalam perut Farah. “Awas saja kalau kau tak mau bertanggung jawab!!.”teriak Farah yang semakin memanas. Di saat yang bersamaan, sesosok wanita cantik muncul di belakang Micko. Micko kaget waktu ia melihat Danita, “Hai, Micko.”kata Danita. Farah yang melihat hal tersebut merasa sangat tak berdaya, di dalam hatinya dasar laki-laki brengsek!!!!!! Ia pun menyiram MIcko dengan air es dingin ke muka Micko dan, “Siapa dia?!.”katanya. Micko tak bisa berkata apa-apa. Ia hanya bisa mendapatkan rasa malu dari ujung kepala hingga ke ujung kaki. Namun, ketika ia melihat bahwa Farah membuang minumannya ia tetap tak bergeming. Waduuhhh……Apa yang terjadi yaa?? Menurut kalian bisakah kehidupan lama menghancurkan hidup seseorang sehingga tak memiliki perasaan? Kalau kalian sependapat yuukk saksiin kisahnya Micko….

Kevin seorang anak pemilik restoran, menemukan kekasih lamanya. Ketika ia tahu bahwa Sandra telah kehilangan segala-segalanya, baik dari keperawanannya dan kedua orang tuanya, ia akhirnya memberanikan diri untuk menikahinya. Beberapa kali Sandra telah berusaha melupakan Kevin, ia yang awalnya berharap namun akhirnya ia tahu bahwa Kevin mencintainya lebih dari yang ia duga. Kevin akhirnya berusaha untuk tetap meluluhkan hati Sandra, Sandra tetap pada pendiriannya hingga akhirnya Kevin menggunakan satu kata, ‘Izinkan aku menikahimu’, Sandra yang mendengarnya akhirnya luluh dan membiarkan dirinya di nikahi oleh Kevin. Bagaimana kisah asmara mereka? Saksikan novelnya di ‘Izinkan Aku menikahimu’.

“เดี๋ยวๆ พี่จะตามทำไมนักหนาเนี้ย ไม่มีงาน มีการ ทำกับเขาหรือไง” “ไปเดตกับฉันก่อนซิ” “พี่จะบ้าหรือไง จะชวนสาวไปเดตแต่มาตามบังคับเนี่ยนะ!” “ก็อยากไปเดตด้วยไง” “โอ๊ย!!! จะดึงเปียหนูทำไมเนี้ย! เจ็บนะ” เมื่อหญิงสาวไม่ยอมหยุดเดินหนี หนุ่มมาดขี้เล่นแต่ออกทื่อๆไปสักหน่อยก็คว้าเปียสองข้างของเธอดึงให้หยุดเดิน “อยากไม่ยอมหยุดเดินทำไม” “เชื่อเขาเลย! ดูหน้าหนูด้วย แว่นหนาขนาดนี้มีอะไรให้มาสนใจไม่ทราบ หล่อซะเปล่า” หญิงสาวผมเปียใส่แว่นเอ่ย “เธอฮอตจะตายไป ฉันเห็นตอนเธอถอดแว่นแล้ว” “พูดอะไรของพี่” “คอสเพย์สัปดาห์ก่อน” “!!!!!!!!!”

ความถูกต้องกับความรักมักสวนทางกันเสมอ... ในเมื่อเลือกใครไม่ได้ ก็รักมันไปทั้งสองคนนั่นแหละ!

“ ถ้าเลือกเกิดได้ ก็อยากเกิดมาเหมาะสมกับเธอมากกว่านี้ ในฐานะที่ไม่ใช่พี่ชาย“ หนุ่มหล่อโสดมาดดี แววตามีแต่ความอบอุ่น ผู้ชายที่สุภาพและพูดเพราะคนนี้ เขาคือคนที่เธอเรียกว่าพี่ชายมาตลอดชีวิต “พี่ไทจะไปไหนคะ? ไม่นอนที่บ้านเหรอคะ?” “คืนนี้พี่มีนัดวันเกิดเพื่อนครับ ว่าจะนอนที่คอนโด” “แล้วใครจะไปส่งน้องไปเรียนละคะถ้าพี่ไทไม่อยู่” “พี่บอกคุณพ่อไว้แล้วครับ พรุ่งนี้คุณพ่อจะไปส่งหนูครับ” “ทำไมพี่ไทไปเที่ยวดึกๆได้ ทำไมหนูไปไม่ได้คะ ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ” “หนูยังเด็กนะโมลิน” “โตแล้วค่ะ โตจนมีแฟนได้แล้วค่ะ อุ๊บ!” “โมลิน ไหนพูดอีกทีซิว่ามีแฟน?” “อุ้ย! พี่ไทน่ากลัว ไปหาคุณแม่ดีกว่า” “เฮ้อ”

"ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักเธอ ทั้งๆที่เธอก็ชอบหนีฉัน" "นิวก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักจักรคนเดียว ทั้งๆที่จักรก็ใจร้ายมากเหมือนกัน"