Poetry On Yourself นิยาย & เรื่องราว

"Hayaan mo na ako Wildon. Deserve ko ito. Kasalanan ko ito kaya dapat kong sisihin ang sarili ko dahil bakla ako." "No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..."

My every word was filled with virtue and conviction. "Being soft does not make anyone less of a person. Sometimes, we also have to be weak in order to grow stronger. Do not ever change just to conform in other people's world. Just be yourself and rule your own queendom." I gave a one last alluring smile before uttering my thank you. Everyone clapped and it was my signal to elegantly go back to my position. Nakangiti man ako habang nakaharap sa audience kanina ay hindi ko maiwasang mapapikit pagkatalikod.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

tinalasan ko pa lalo ang aking pakiramdam at binuksan ang ilaw sa aking cellphone dahil sa sobrang dilim na rito sa ibaba. "Ano ba 'to? Wala akong ibang makita kungdi puro hagdan! May hangganan kaya ito? Ano langit lang self?" Nakakabaliw ang sobrang katahimikan dito kaya ang sarili ko na lang ang aking kaka-usapin. "Dapat pala binilang ko kung naka-ilang hakbang na Ako! Balik kaya Ako sa itaas? Dios ko, nababaliw na talaga Ako!"

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila. "Ang pinakamasakit na bahagi ng pagtakas ay ang pagtuklas na dala-dala mo pa rin ang iyong bilangguan sa loob ng iyong puso. Akala ko, kapag wala na ang mga pader ng mansyon, malaya na ako. Pero paano ka magiging malaya kung ang bawat tibok ng puso mo ay binabanggit pa rin ang pangalan ng iyong bantay?"

🎶I always stay at home 'Cause I'm not good in public I sit here on my phone I'm always disappointed I watch them live their lives I wish that I were happy Victim of my generation Time machines cannot erase it🎶 Tuwing inaatake ako ng anxiety ay lagi akong magmukmuk at umiiyak ng palihim at tahimik dahil lagi kong nararamdaman na walang maniniwala sakin at pagsinabi ko sakanila ay sasabihin lang kaartihan lang yan. 🎶Who am I supposed to be? When will I be complete? When will they be proud of me? It's getting harder to see🎶 i hate my self so much 🎶Slit my wrists, bloody fists Questioning why I exist Pain persists, evil gifts Fucking up my life to shit I'm worthless, I'm worthless I'm worth

Kailangan kong ipaglaban ang aking sariling landas, ngunit tila napakahirap kumalas sa mga kadena ng aking nakaraan. Habang nag-iisip, nagpasya akong ilabas ang mga damdaming ito sa pamamagitan ng pagsusulat. Kunwari, para sa isang taong mahilig sa mga tula, ngunit sa likod nito ay isang sigaw ng pagnanais na makawala. Minsan, ang mga salitang ito ang nagiging aking kanlungan, ang tanging paraan upang maipahayag ang mga nararamdaman ko.

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”