Poetry On Yourself Novels & Stories

tinalasan ko pa lalo ang aking pakiramdam at binuksan ang ilaw sa aking cellphone dahil sa sobrang dilim na rito sa ibaba. "Ano ba 'to? Wala akong ibang makita kungdi puro hagdan! May hangganan kaya ito? Ano langit lang self?" Nakakabaliw ang sobrang katahimikan dito kaya ang sarili ko na lang ang aking kaka-usapin. "Dapat pala binilang ko kung naka-ilang hakbang na Ako! Balik kaya Ako sa itaas? Dios ko, nababaliw na talaga Ako!"

Parang biglang uminit ang tenga ko at hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko sa sobrang hiya. “P-po?” halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Bahagya akong napayuko, pilit tinatago ang pamumula ng pisngi ko. Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng papuri----lalo na mula sa mga taong gaya nila. Sa totoo lang, kahit kailan hindi ko naman itinuring ang sarili kong maganda nga ako sa paningin ng ibang tao...

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila. "Ang pinakamasakit na bahagi ng pagtakas ay ang pagtuklas na dala-dala mo pa rin ang iyong bilangguan sa loob ng iyong puso. Akala ko, kapag wala na ang mga pader ng mansyon, malaya na ako. Pero paano ka magiging malaya kung ang bawat tibok ng puso mo ay binabanggit pa rin ang pangalan ng iyong bantay?"

Kailangan kong ipaglaban ang aking sariling landas, ngunit tila napakahirap kumalas sa mga kadena ng aking nakaraan. Habang nag-iisip, nagpasya akong ilabas ang mga damdaming ito sa pamamagitan ng pagsusulat. Kunwari, para sa isang taong mahilig sa mga tula, ngunit sa likod nito ay isang sigaw ng pagnanais na makawala. Minsan, ang mga salitang ito ang nagiging aking kanlungan, ang tanging paraan upang maipahayag ang mga nararamdaman ko.

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”

You don’t need someone to make you whole because you can do it by yourself. Repeat after me. I can buy myself flowers, I can love myself better, I can take care of myself than anyone. I can go everywhere, buy myself everything I want. Doing everything makes me happy. I love myself better than anyone. I don’t need someone’s love. Me is enough. Love yourself better. “Your worth is not determined by another person.” “What if dumating iyung right time? The right person.”