Poetry On Yourself นิยาย & เรื่องราว

You don’t need someone to make you whole because you can do it by yourself. Repeat after me. I can buy myself flowers, I can love myself better, I can take care of myself than anyone. I can go everywhere, buy myself everything I want. Doing everything makes me happy. I love myself better than anyone. I don’t need someone’s love. Me is enough. Love yourself better. “Your worth is not determined by another person.” “What if dumating iyung right time? The right person.”

Kinutusan ko naman ang sarili na hindi talaga ako nanaginip na nangyari na talaga 'yon kagabi. Dahan-dahan akong bumangon. Napahinga ako ng malalim ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Dahan-dahan akong tumayo at halos mawalan ako ng malay sa sobrang sakit. My knees wobble the reason why I feel in the mattress.

'' ''Kailangan niyang pumayag kung hindi ay mawawalan ka kaagad ng trabaho. Bigla akong kinabahan. ''Huwag kang mag-alala. Malakas ang pakiramdam ko na sa pagkakataon na ito ay nakapagdesisyon na siya." Nakahinga ako nang maluwang. "Sige na. Maupo ka na." "Salamat po." "Now, tell about yourself." "Ho?" "Sometimes, telling about yourself personally is way better than a CV." "Uhm, siguro nga po. I mean, tama po kayo."

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

He's singing the lyrics as if it speaks what his heart want to say. “I move mountains on my own, don't need nobody help Change your mind when I change my life, better start believing in myself And we all now, looking for, looking for God, so we never see it in ourselves Should divine intervention move itself? It's hard to tell what the prayer compelled You can find me dancin' in between the raindrops” I know this song, I love also listening to this song on spotify when I was in my last year in college. “Tryna find a way to make the pain stop

Sa lahat ng mga salitang aking isinulat, sa lahat ng mga karakter na binigyan ko ng buhay, sa lahat ng mga emosyon na aking ipinasa sa mga pahina ngayon, ako naman ang nasa harap ng sariling salamin Ako ang kwento. Ako ang manunulat. At ako rin ang mambabasa ng sarili kong buhay. Lumaki ako na hindi laging sigurado sa direksyon ko. May mga araw na alam ko kung ano ang gusto ko, pero mas marami ang mga araw na parang nawawala ako sa gitna ng mga tanong na wala akong sagot Parang tao na naglalakad sa madilim na kalsada, umaasa na sa dulo ay may liwanag na maghihintay.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Mahinahon ang kanyang tinig, ngunit ang mga salita ay tumimo nang malalim. “Kailangan nating hawakan ang sarili nating kapalaran.” Napatitig si Ysa. Sa gabing iyon, pakiramdam niya ay may librong dahan-dahang binuksan sa harap niya, isang librong puno ng karanasan at katotohanan. Hindi para sa iba. Kundi para sa sarili.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."