Sexy Time Stories

Once upon a time in a promiscuous beach resort which has a prude and nude side called Hydrus Haven, there was a fortress owned by a mysterious woman named Sheeva Mae Corporal. She's known for her old-fashioned black temple dress na mukha at kamay lamang niya ang nakikita. Her behavior and super conservative outfit were utterly out of place against the backdrop of the said haven for n*dists. The fortress and its owner alone had been a pain in the ass of the Turkish-Filipino owner of Hydrus Haven. Walang makapagsasabi kung ano ang tunay na misteryong bumabalot sa kakatwang tahanan na iyon ng dalaga. Fck whatever those goddamn mysteries na kinakanlung ng beach house na iyon! Basta ang natatanging layunin lamang ni Hydrus Horizon Hugo ay ang magiba ang bahay na iyon na sakop pa ng property na kanyang nabili. Subalit ang lagay ay dadanak daw muna ang dugo ng dalaga bago magtagumpay si Hydrus na maipagiba ang tahanan niya. Paano siya magtatagumpay na ipagiba ang bahay na iyon kung sa bawat impormasiyon na nakukuha niya tungkol sa misteryosong babae ay siya ring unti-unting paglambot ng puso niya? Would he be able to undesired the mysterious woman incessantly or would he forbid himself from adoring the exciting wonders his heart feels for her?

I had a perception disorder that messed with how I saw and felt stuff. So when I got dropped into a horror game, everyone else freaked out trying to survive— Me? I thought I was in a dating sim. I raised a young fae like she was my kid, fell for the vampire count, and treated the undead like my in-laws. The first time I saw the vampire—face torn up, soaked in blood—I straight-up blushed. "You're really handsome." He froze. Then, low and uncertain: "Am I... really handsome?"

Sebastian Pena hates me for a whole decade after his true love's death. I try to please him at every turn, but he merely scoffs. "If you really want to make me happy, you should go to hell." That hits hard. However, when a truck hurtles toward me, Sebastian throws himself at me. He saves me, but he dies in a pool of his blood. Before he breathes his last breath, he looks into my eyes and says, "If only… I'd never met you…" His mother is devastated at his funeral. "I should've given Sebastian and Gillian my blessings. I should never have forced him to marry you!" His father resents me. "Sebastian saved you three times—he was a good person. Why weren't you the one who died?" Everyone regrets having Sebastian marry me, myself included. I'm kicked out of the funeral. Three years later, someone invents a time machine, and I travel back in time. This time, I'm going to sever all ties with Sebastian. Everyone will get the happiness they deserve.

When I woke up that morning and happened to glance at the mirror, a scream tore from my throat before I could stop it. Because on the face I had always taken such pride in, there was now a jagged, horrifying scar. As terror gripped me, a cool, detached female voice cut through the air beside me. "What are you shrieking about so early in the morning? Scared by your own ugly face?" I looked up in shock and realized the voice belonged to my girlfriend, Alicia. Only—she wasn't the same girl from yesterday. Gone was the youthful innocence I remembered. In its place, every movement, every glance radiated the allure of a mature woman. The words slipped out before I could hold them back. "Babe… you're gorgeous…" But Alicia's brows knit together, her gaze colder than ice. "Kurt, drop the act!" Act? I was at a loss. Why would she accuse me of pretending? "Don't call me the way you used to five years ago. It's disgusting." Five years ago? But… I'm still twenty-three… am I not?

🎯เมื่อเพื่อนพี่ชายดันตกหัวใจของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา เธอจึงลุกขึ้นมาคิดหาวิธีการร้อยแปดเพื่อทำให้เขา‘เป็นของเธอ‘!!!📌📌“คิดดีแล้วหรอ…ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาฉัน?” “ทำไมไดต้องคิดให้ปวดสมองด้วยคะ?” “ไอ้เดมมันไม่เคยเตือนเธอ..?”

งานทำบุญครบร้อยวันยังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ แต่จู่ๆ อดีตคนรักของน้องสาวก็ประกาศจะแต่งงานกับผู้หญิงคนใหม่ แถมเธอคนนั้นยังเคยเป็นอดีตคนรักของเขาอีกด้วย นั่นทำให้คริสบินตรงกลับมาที่เมืองไทยเพื่อสะสางความแค้นให้เขาและน้องผู้จากไป

เธอ...คือเจ้าสาวที่ฟ้าส่งมาโปรด ให้เจ้าบ่าวใกล้ตายที่ถูกเทงานแต่งงานอย่าง...เขา ++++++++ “เราขอโทษที่ไม่ได้บอกแกเรื่องพี่ปุณณ์จะแต่งงาน เราแค่ไม่อยากเห็นแกอกหักน้ำตานอง แต่เอ๊ะ...ทำไมแกพูดเหมือนกับว่ารู้จักเจ้าสาว” “อื้อ...พอดีเราเป็นญาติกัน คงเหมือนแกกับพี่ปุณณ์นั่นแหละ” “โลกแม่งก็กลม” เอ่ยจบเพียงดาวก็ถอนหายใจออกมา ตอนนี้เธอมืดแปดด้านไปหมดแล้ว ไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ได้ยังไง “แล้วแบบนี้งานแต่งงานจะเอาไงต่อ” “ป้าเรา แม่พี่ปุณณ์นะ ยื่นคำขาดให้ญาติเจ้าสาวหาทางแก้ไขอยู่” “จะหาทางแก้ไขยังไงเล่า ในเมื่อเจ้าสาวไม่อยู่แบบนี้แล้ว” ดรินทร์คิ้วขมวดอีกคน “ก็ใช่ไง อีกอย่างเราเห็นบรรดาพ่อแม่ญาติพี่น้องเจ้าสาวพากันหนีขึ้นรถแล้วขับออกไปจากโรงแรมตะกี้นี้ คงเทงานแต่งงานเหมือนเจ้าสาวแล้วแน่นอน เราฟันธงได้” “หา” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังมาจากดรินทร์อีกครั้ง “เอาไงดีอะแก ช่วยกันคิดหน่อยสิ” “จะไปคิดอะไรให้ยุ่งยาก ในเมื่อไม่มีเจ้าสาวแล้วก็ยกเลิกงานแต่งไปสิแก จะจัดต่อทำไม”

เพราะต้องการเป็นอิสระจากสถานะสามีภรรยาจัดฉาก ชนิตาจึงหยิบยื่นภรรยาที่คู่ควรให้แก่อธิศ และนั่นทำให้พรฟ้าขยับสถานะขึ้นมาเป็นภรรยา พรหมจรรย์ของเธอมีค่าแค่ไหน เป็นเพียงแค่เยื่อบางๆ ไร้ค่าแค่คั่นเวลาเท่านั้นหรือเป็นตัวจริงกันแน่นะ?

'กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ แต่กินคนแก่กว่าเขาว่าเป็นนิรันดร์' “ฉันชวนเค้าไปซื้อต้นไม้มาปลูก พอดีวันก่อนได้ซุ้มชิงช้าไม้สวยๆ มา แล้วก็อยากได้พันธุ์ไม้เลื้อยออกดอกสวยๆ มาปลูกงี้”“แหม…โรแมนติกนะยะ มีชวนไปเลือกซื้อต้นมงต้นไม้ด้วย”“ฉันไม่ชวนเขาไปเลือกซื้อที่นอนก็บุญเท่าไหร่แล้วแก จะได้ทดลองนอนด้วยกัน ว่าแบบไหนจะรับแรงกระแทกกระทั้นได้ดีสุด... กรี๊ดด”

In my previous life, I had been suffering from a terminal illness when I won the lottery.  To my shock, Mommy advised me to forgo treatment and leave the winnings to my younger brother, David, to use for his marriage.  I refused to become an accessory to his future, so, behind my parents’ backs, I donated every bit of it to an orphanage.  When they found out, they were furious. They called me a heartless, ungrateful wretch.  After severing ties with me, they abandoned me at the hospital. On David's birthday, they gathered as a family and celebrated him while I was left to die in the hospital, utterly alone. When I opened my eyes again, I found myself back on the day I had won the lottery.  Recalling the pain and betrayal of my past life, I resolved to leave my parents that very day.  But to my surprise, when I returned home, they had completely changed.  They doted on me and showered me with affection.