Sa ilalim ng lampara, hindi ko maiwasang magtala ng mga linyang tumitigil sa dibdib kapag iniisip ang pag-ibig. Mahilig ako sa maiiksing tula kaya madalas lumalabas sa akin ang tanaga — simple pero mabigat kapag naglapat sa tamang damdamin.
Narito ang ilang maikling tanaga na sinubukan kong buuin habang umiinom ng kape at nagpapabukas ng lumang playlist:
Ikaw ang tanglaw ko lang
Hawak sa unos, dilim
Ngiti mo ang sigla ko
Hanggan aking umibig
Kung napapansin mo, hindi ko sinusubukang gawing komplikado ang wika; mas gusto ko yung diretso ang dating. Para sa akin, ang magandang tanaga ay yung nag-iiwan ng init o kirot kahit apat lang ang linya. Madalas din akong mag-eksperimento: gumagawa ako ng tanaga na may konting humor, o kaya naman medyo malungkot — depende kung sino ang nasa isip ko nung oras na iyon. Sa totoo lang, habang tumatanda, mas na-appreciate ko ang pagiging maikli at matalas ng tanaga—parang selfie ng tula, isang iglap lang pero puno ng ekspresyon.