Novel & Cerita Smooth-talking

sabi niya rito. Napasulyap naman si Serene rito at hindi nagsalita. Pagkatapos ng isang mahigit na pagsasama, halos naikabesa na niya ang ugali nito. Kung patuloy siyang makikipag-away rito ay mas lalala lamang ang ugali nito kaya mas mainam na kausapin niya ito ng maayos at magiging maayos din nito sa pakikipag-usap sa kaniya. “Natuto lang ako sayo Mr. Smith.” malambot na sabi niya rito.

Ayokong pagmasdan ang dalawang malaking umbok sa dibdib niya na halos luluwa sa damit niya. As the game progressed, di ko inaasahang mahusay siya–iyong tipong may karapatan na sabihing 'nagsusumikap lang para sa swerte' Smooth niyang pinagagalaw ang baraha, at walang bahid ng kaba na nakikipaglalaban sa akin. Kaso nadidisturbo ako sa pagiging malandi niya. She lingered her gaze on me a little too long, and her lips curled into a suggestive smile every time she caught my eyes.

Naakit na ng sobra si Stephan. Habang lumalalim ang diskusyon, nanatiling kalmado at tiwala si Sugar. Ang kanyang bawat sagot ay maingat na inihanda, isang kombinasyon ng propesyonalismo at karisma. Ang kanyang tindig at paraan ng pagsasalita ay nag-iiwan ng impresyon na siya ang may kontrol sa sitwasyon, habang hindi nagpapakita ng anomang emosyon na maaaring makapagpahina sa kanya.

seryosong sagot ni Brook dito. She was impressed by how Brook talk about business and making a deal to a client. Masasabi n'yang he is a good talker kapag negosyo ang pag-uusapan. Magaling ito magpaikot-ikot ng topic but at the end of the conversation ito pa rin ang panalo dahil nalaro nito ng mabuti ang usapan. "A real businessman indeed," sa isip n'ya. Patuloy pa rin ang pag-uusap ang dalawa ng mabaling sa kan'ya ang tingin ni Mr. Smith. Nginitian s'ya nito at kinindatan.

Tumikhim ako, pilit binabalik ang sarili sa pagiging composed. "Smith, matulog ka na lang. Pagod ako. Huwag na natin itong gawing komplikado." Bumalik ako sa salamin at sinimulang ayusin ang mga gamit ko, pero naramdaman kong hindi pa rin siya gumalaw. "Bebelabs," muling tawag niya, mas mahina ngayon ang tono, halos pabulong. Para bang may bigat ang bawat salitang gustong lumabas sa bibig niya.

Lahat ay hindi nag-lakas loob na huminga nang malalim, at lahat sila ay lumuhod. Inangat ni Garrick ang kanyang ulo at sumilip. Nang makita niya ang isang taong familiar, tumawa siya at sinabi, “Mr. Smith, ako ito, Garrick Berko. Naaalala mo ba na nagsabay tayo sa hapunan? Ngayon lang ako kumanta at uminom. Hindi ito isang seryosong bagay, tama ba? Bakit mo dinala ang napakaraming police?"