Novel & Cerita Teenage Pregnancy Essay Tagalog

Pakiramdam ko kalahati ng populasyon ng Pilipinas ay naroon. “Ang hirap pala maging adult,” bulong ko. Natawa si Grace. “Welcome to reality.” Habang naghihintay kami, napansin ko ang isang engaged couple na nasa kabilang pila. Magkahawak-kamay sila habang masayang nagtatawanan. Mukhang wala silang pakialam sa haba ng pila. “Tingnan mo sila,” sabi ko.

Kahit gabi na, nakikita parin ito sa tulong ng mga ilaw na nakapalibot dito pati narin sa ilaw mula sa buwan. It was enchanting meeting them, meeting him. I can't deny the fact that I'm already attached, I already like him, and that's probably the reason why I was so devastated when that girl said that he have a child. Is my feeling valid? Tama lang ba na nagseselos ako sa nakaraan? Tama lang ba na nagseselos ako sa pamilya na pwede nilang ibuo ulit? I mean, I can accept it, but I don't want to ruin their supposed happy life together just because I'll leave Fauve no choice because he promised me.

"Talaga? Magkakaapo na'ko sa'yo? Bibigyan mo na'ko sa wakas ng apo?" Pagkarinig sa mga tanong nyang 'yon, my smile instantly gone in a second as I groaned at that in disapproval. "No. Nagkakamali ka, Papa. Hindi galing sa'kin na apo mo but from your daughter. I heard she's pregnant now because that asshole Cameron had unfortunately impregnated her." I explained in a grumble.

Makahulugang tanong nya pero umiling lang ako. "Dahil may kasama syang lalaki at parehas silang nakahubad at ang masakit pa dun ay naka ibabaw ang mommy mo pero bago may mangyari sa tinuturing mong daddy or kinikilala mong daddy at sa mommy mo ay may nangyari muna samin ng mommy mo ... At dun nabuo si ate natasha mo nalaman kong pinagbubuntis nya si natasha nung araw na ikakasal na sila ng daddy daddyhan mo siguro akala ng parents ng mommy at ng tinuturing mong daddy ay sakanya iyon...Pero lumipas ang ilang buwan nung manganak ang mommy mo..."Naiiyak na sambit ni manuel pero bakit ganun bakit?!parang pinipiga yung puso ko kapag nakikita syang umiiyak!,Hindi ako pwedeng maawa sa kagaya nya hi

I stared at the pregnancy result while sitting in my bed. Hindi ako makapaniwala. Two lines, I got two lines! Just the thought of what this meant made my breathing hitch and my heartbeat rise. Suddenly, flashes of memory ran through my mind like a train. Drunk. Man. Sex. Child. Napahilamos ako ng mukha habang iniisip ang aking maaaring gawin. I am now worried more than ever in my life and I can't stand this one more minute.

Nakangising kong sabi. Nakita kong kumislap ang kanyang mata pero dahil anak ako ng nanay ko, at tingin ko inborn na talaga 'tong ugali na 'to. "Sa baguio, marami. Try mo umakyat!” Hikayat ko pa sa kanya. “Doon hindi ka talaga mauubusan."

tanong niya at tango lang ang isinagot ko. "Alam mo ba pangarap ko dati mapunta sa section 1 kaso late ako nakapag enroll kasi nagkafamily problem kami. Dapat nga hindi na ako magproceed sa college." pagkwento niya. "I'm glad you didn't stop." sabi ko habang nakatingin sa kaniya. "Yeah, ayaw ko din kasi magsayang ng taon." sagot niya at hindi na ako umimik pa pero nagtanong na naman siya.

Anito na may bahagyang pagtawa. "Manyakis ka kasi!" Wika niya. Natatawa na lang si Rui sa naging reaksyon ni Maynard. Tama nga si Joan, tama na sinunod niya ang payo nito. Naramdaman niya ang paghagod nang kamay nito sa kaniyang pisngi. Patungo sa kaniyang baywang. "Ang sexy mo pa din kahit na buntis ka." Wika nito. "Halos dalawang buwan akong nagtiis dahil nag aalala ako na baka masaktan ko ang baby natin kapag ginawa natin ito. Pero sabi ni Mark ayus lang naman daw basta maingat lang ako." Anito aa kaniya, ramdam ni Rui na tila namamawis ang mga kamay nito at nanginginig. Animo'y unang beses pa lang nilang gagawin ang magtalik.

Rain falls, bringing water from the sky. But for me, rain also brings memories. A bundle of memories that, for some reason, instantly makes my chest feel tight. Now, my heart no longer has room to love the rain like I used to. Home, 05:55 AM This is my story; my name is Adina Candra Elsa. People often call me Adina. I am a child born into a simple family. My mother is just an ordinary employee at one of the small companies in my town. As for my father, I don't know. I've been abandoned by him since I was five years old.