The Slap That Ended 18 Years

Ten years ago, Morris Amelia left her high school boyfriend without a single word and left for America to continue her studies. Despite the long distance between the both of them , Amelia couldn't stop loving the guy he left , even when she tried so hard not to show it on her face. Not able to continue torturing herself , Amelia decided to go after him but met her nemesis going after him. *** "Cheers for breaking the world fastest record Stanley!" Those words were said in unison among his male friends as they were celebrating his victory on the night he won the fastest record as the best swimmer. "Thank you guys" Stanley said, along the way he was roughly pulled up by a lady in a blue gown adorned with shimmering stone , her hazel eyes mixed with different feelings. "Stanley , I'm back for you!" The lady muttered under her breath and just like that their lips collided. Different cameras started clicking on them. *** "And why are you kissing my fiance?"

On the night of the Blood Moon Pack's grand ceremony, my Alpha fiancé Ethan solemnly announced before all pack members that we would soon complete our lifelong marking. The pack's blessings surged toward us like a tide. My face flushed red as I pressed against his strong chest, which carried the scent of pine. Suddenly, a figure blocked the moonlight at the temple entrance. Ivy, my friend who had vanished five years ago, stepped inside, accompanied by a pup with eyes like stars. Ignoring everyone's gaze, she walked straight toward us. Her collar slowly slipped down, revealing a deep Alpha bite mark on her neck. Under the moonlight, that mark was as shocking as a brand. "Lucas, come to meet your father."

Eight years after running away pregnant, I found myself crossing paths with my ex-husband, Howard Quinn. His friends stared at me in surprise. "So, this is what you have become after leaving Howard? Reduced to a cleaner?" When I was six-months pregnant, I met with an accident. While I lay there, he was staying by the side of another woman, his so-called true love, in labor, never leaving her side. When I confronted him, in pieces, he looked at me bored and impatiently. "Don't be so jealous and petty. I have no time for you. As long as you behave, you'll always be Mrs. Quinn." I couldn't stand it any longer, so I ran away, staying away for eight long years. Now, those sharp eyes glared at me. "Have you had enough? If so, come home." What he didn't know was that my husband and daughter had already made dinner, waiting for me and my son to return home.

"I know I don’t deserve a second chance. I know I’ve hurt you in the cruelest way. But I regret it, truly regret it. I've spent five years searching for you, hoping to atone for my mistakes. I... I still love you." My heart raced. Part of me wanted to believe him, wanted to surrender to the words I had longed for. But I couldn’t just forget how he had shattered me. "Love?" I let out a small laugh. "You’re talking about love after what you did to me? After you made me feel like nothing more than a replacement? I’ve moved past the days when I cried over you, when I questioned my self-worth just because you chose another woman. You want me back? But what if one day you find another reason to leave me?" "No!"

Rolape suffers sleep paralysis and traumas. She blames her parents for her turmoils but as she strives to be a better person, she ironically discovers that her tribulations are pointing her silently to a purpose.

For another girl, Lex Hamilton—my fiancé of several years—dumped me in the middle of nowhere and left me to fend for myself. Three years later, he showed up with her to bring me back. "It's been three years," he said. "Even a dog would've learned its lesson by now. I did this for your own good. If you don't fix that attitude of yours, don't expect to ever become my wife." They thought I'd crumble. They thought I'd beg, cling to him, and unload all the pain and humiliation I'd carried for the past three years. Instead, I smiled. "Sorry, Mr. Hamilton. I'm already married."

“Sign it.” Axton’s calm voice echoed in the room. The kind of calm that made silence deafening. He pushed the divorce papers across the polished desk, his expression cold and composed. The pen rolled until it stopped in front of her hand. Isla’s fingers trembled slightly as she picked it up. The golden ring on her finger glinted under the office light, a cruel reminder of everything that was about to end. Three years of marriage, three years of smiles and unspoken tenderness, now reduced to a signature line. They had never married for love, binded by a contract signed for convenience, destined to expire the moment it no longer served its purpose. And yet somewhere along the way, Isla had forgotten it was only temporary.

ปัญหาของเธอคือนามสกุลที่ติดตัวมา นามสกุลที่บ่งบอกว่าถ้าคุณไม่รวยพออย่าคิดจีบคนในตระกูลโชติภิวรรธ พ่อเป็นไฮโซ แม่เป็นดารา พี่ชายคือไฮโซภูมิ "เขาบอกว่าฉันรวยเกินไป เก่งเกินไป หาเงินได้เยอะเกินไป จนทำให้เขาดูแย่ ถามหน่อยเถอะ ฉันต้องลดความเก่ง ความรวย ความสวย เพื่อคXยอันหนึ่งเหรอ" "เธอทิ้งผมเพราะผมจน ไร้อนาคต บ้านเป็นหนี้ แค่หมอจน ๆ คนหนึ่ง" เมื่อหมอจน ๆ กับคุณหนูไฮโซ ปัญหาของทั้งคู่คือเรื่องเงิน แต่กลับเป็นคนละด้านของปัญหา เธอมีมากจนเกินไป ส่วนเขามีน้อยจนเกินไป คำว่า ไม่แพง ของคนสองคนมักไม่เท่ากัน เพราะขึ้นอยู่กับเงินในบัญชี

คำโปรย เห็นแล้วใจสั่น อยากจับให้มั่นคั้นให้ตายคามือ เมื่อนางร้ายคนสวยอยากได้เชฟหนุ่มผมยาว อุปสรรคของเธอเยอะมากมาย เริ่มตั้งแต่ลูกสาวของเขาหรือน้องแมวบ้าน ๆ นามว่าสลิด แฟนเก่าที่เป็นรักแรกของเขา ว่าที่แม่สามีอีก อุปสรรคเยอะขนาดนี้ นางร้ายสายฝอ ของเราจะผ่านไปได้ไหม

พฤกษาเหรอ ฉันมองหน้าเขา ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวและยังเจ็บตรงนั้นไม่หาย แม้แต่ตอนตื่นนอนเขายังหล่อเลย “ยัยแก้วหน้าม้าตื่น ๆ เธอเข้ามาในห้องฉันได้ไง” หน้าตาหล่อจริงแต่ปากหมา นี่แหละเสน่ห์ของเขา “นายท่อนไม้แหกตาดูด้วยนี่มันห้องฉัน” โมโห คนนะมาเรียกแก้วหน้าม้าได้ไง อายุแบบนี้ยังรู้อีกเหรอแก้วหน้าม้าคืออะไร จะว่าอะไรสักอย่างก็ว่าที่ทันสมัยหน่อยก็ไม่ได้ “เอ้ย” เขาร้องลั่นเพราะไม่ใช่แค่เขานอนอยู่บนเตียงของฉัน แต่ตัวเขายังทับอยู่บนร่างของฉันอีก เสื้อผ้าสักชิ้นก็ไม่มีติดกายทั้งคู่ รอยเลือดบนตัวตนของเขาและดอกไม้ของฉัน แล้วนัวกันอีท่าไหนเนี่ย ฉันก็ดันเผลอใจไปกับเขา เช้ามานี่ตอนตื่นเขาก็คงมานัวฉันอีก สภาพแบบนี้ทั้งคู่คงไม่ต้องบอกว่าอะไรเป็นอะไร คนหน้าซีดไม่เหลือมาดหนุ่มหล่อเดือนมหาวิทยาลัยก็คราวนี้แหละ “แม่งมันเกิดอะไรขึ้นวะ” ถ้าเขาบ่นขนาดนี้ก็คงจำอะไรไม่ได้ ช่างมันเถอะแก้ว ฉันได้แต่บอกกับตัวเอง แกได้งาบเดือนมหาวิทยาลัยนะ ครั้งแรกกับเดือนที่แกหลงรักมาตั้งสามปีนะ มันก็ไม่เลวใช่ไหมละ