The Story Of Icarus And Daedalus の小説・ストーリー

Bumibista siya paminsan-minsan upang bigyan ng awitin si Mama. Naintindihan ko na kung bakit hindi na siya dumadalaw sa amin. Si Eurydice ang dahilan. Nagsimula na siyang nagmamahal. Ayon dito ay natuklaw ng Ahas si Eurydice. Tumigil si Orpheus na lumikha ng mga awitin. Mukhang hindi pumapayag si Hades sa pabor na ito. Nasa apat na piraso na ang naipadalang iskrolyo sa kaniya.

Dahil nabigla, bumagsak si Icarus sa sahig pero agad na tumayo, hindi pumayag na matalo. Agad siyang gumanti at nakipaglaban kay Joseph. Sa gitna ng kaguluhan, binigyan ng mabilis at malakas na suntok si Icarus sa mukha. Dahil sa gulat at pagkataranta, sumigaw si Chloe at lumapit para pumagitna, sinusubukang pigilan ang gulo.

Hindi ko napigilang mura nang bumilis ang galaw ng kanyang mga daliri. Tuluyan na akong nilamon ng sarap at libog. Tuluyan ko ng nakalimutan na mali ang ginagawa naming dalawa. Tuluyan ko ng nakalimutan ang dahilan kung bakit pilit kong iniiwasan si Icarus.

"Baliw ka talaga, Vlad. Baliw ka." Pumasok sina Vlady at Icarus sa silid, at napatigil sila sa eksenang nakita nila. Ang kanilang ama ay nakakonekta kay Genesis, habang ang kanilang ina ay dahan-dahang nagkakaroon muli ng kulay. Isang explicit na confrontation ang naganap sa pagitan ng kanilang tungkulin bilang mga anak at bilang mga sundalo. "Papa, itigil mo 'yan! Hindi kakayanin ng puso mo ang pressure!" sigaw ni Icarus, habang sinusubukang lumapit.

Ang anak ni Daedalus na namatay kasi lumipad s'ya malapit sa araw at natunaw ang pakpak niyang gawa sa balahibo ng ibo at kandila. Pakiramdam ko kapag hindi ko pa ginawa ang gustong mangyari ni Kuya Ranus, ako 'yong araw na magiging dahilan ng pagkamatay ni Ariz, at ayokong mangyari 'yon.