Hermana Penchang Monologue Script Novels & Stories

Sabay sabay na silang naglakad papuntang dalampasigan. Dinadama ng kanyang mga paa ang pino ng buhangin habang dumadampi ang alon sa kanyang paanan,ang mga kasama niya ay iniwan muna niyang nagkukwentuhan sa isang dampa tabi mismo ng dalampasigan...ni rent nila iyon para doon sila kumain at magpahinga,kaya naisipan muna niyang maglakad mag isa. "puwedeng sumabay..."biglang may nagsalita sa kanyang likuran. Nagulat si elena kasi kilala niya ang boses na iyon.

Hey, can you tell me how I can make a change? Napalingon siya sa akin ng marinig niya akong kumanta. At sa di inaasahan ay ngumiti siya sa akin. Yung ngiti niyang natural at nakakainlove. Kaya namagnet naman ang labi ko at nagkusang ngumiti rin sa kanya habang nagpatuloy sa pagkanta. Rhea: 🎼 I close my eyes and I can see a better day. I close my eyes and pray.

Kailangan na niyang sabihin ang totoo. Huminga siya nang malalim. "Dahil po... ako mismo ang biktima ng kasong ito." Nanlaki ang mata nina Mercy at Herbert. "Ano?!" "Ako si Champagne Miranda." Bumagsak ang katahimikan sa loob ng presinto. "Imposible..." bulong ni Mercy, na tila hindi makagalaw. "Champagne?" Hindi na nagdalawang-isip si Sugar. "Ako po si Champagne, Ma. Pa. Buhay ako."

Kumalas si Hera sa pagkakayakap sa ina at pinakatitigan ito. "I miss you too, Mom, but can you remove the 'hiya'? Just Hera, Mom, please." Nakangiwi paring sabi niya sa ina. Pabiro siyang inirapan ng ina bago hinaplos ang pisngi niya. Then, someone screamed from the stairs. "Mommy!" It was Hermina, running in her direction. Nang makalapit ito ay niyakap siya nito ng pagkahigpit-higpit kaya kinarga niya ito at pinupog ng h***k ang buong mukha.

Samantalang si Shaelza naman ay nakaupo sa single sopa na nasa tabi ko. “Herald, aren't you happy? You can always be with Hera in any chance,” pagkausap ko kay Herald. Ipinagkrus na lang niya ang kaniyang mga braso at inilayo ang sarili sa akin. Napahinto si Hera at napatingin sa aming dalawa lalo na kay Herald na hindi masaya sa ipinahayag namin sa kanila ng kanilang daddy.

"P-pero nagkamali ako. Pinaghiwalay tayo ng panahon, pinaghiwalay tayo ng sitwasyon. Pinaghiwalay tayo ng mga sariling komplikasyon." "A-alam mo bang mahal na mahal kita Jack? Mahal na mahal pa rin kita at kahit kailan hindi nagbago ang nararamdaman ko. K-kahit iniwan mo 'ko. Kahit mas pinili mong iwan ako!" She yelled breathlessly. She gasped when she felt a pinch in her heart. Walang tigil sa pagdaloy ang luha ni Monica. Walang tamang deskripsiyon ang sakit na nararamdaman.

Pero alam kong hindi ko ito agad makukumbinsi e' ilang beses na namin ito nagpag-usapan pero ito na naman po kami ulit. "Remember this Yesha I can do everything for you, para saan pa at nagkaroon ka ng fiancee na tulad ko? I am a MONTERO and I can fight for you no matter what." Nakita ko ang determinasyon sa mga mata nito pero isa lang ang tumakbo sa isip ko 'yun ang katotohanan na nakadikit rito ang apelyido ng demonyo na naiwan sa dati kong mundo.

seryosong daing ko. “Sorry sa words pero katangahan na ‘yan Martina. Don't settle for less ika nga... When you know that you're no longer being treated well, learn to stand up for yourself, not just for your own feelings, but for your children in your womb who are deeply affected.”makabuluhang payo sa akin ni sister Mavyana. “I believe that one day, Itzael will change, as long as I continue to pray for him and treat him well.”may paninindigan kong sabi.

Aba't konti nalang sasapakin ko na 'to. Argh! I'm a b*tch and a brat dati, pero ayokong bumalik ang ugaling meron ako noon, why? Dahil iyon ang ipinangako ko sa Papa kong si Hercules. I'm trying to be a perfect daughter, mahirap sa totoo lang lalo na't hindi ako sanay sa ugaling nakasanayan ko ngayon. "Na dapat mong ipagpasalamat. Wala kang choice, you're under my prevision. Aminin mo man at sa hindi. You need me, Ms. Del Fuego. To stop this damn, conversation. Let's eat!"

"Ayan! Good. Basta maintain your straight posture lang at huwag kang kukuba-kuba—" "Ready ka na, Allanna?" Napahinga ako nang maluwang nang bigla kong marinig ang boses ni Heremia mula sa pintuan. Mabuti na lamang at dumating na siya, kanina pa kasi ako naloloka kay Pinky. Panay ang sermon niya, paulit-ulit naman. Wala na siyang magagawa sa lakad ko, ganito ako komportable. Bahala na kung matapilok mamaya, ang importante ay nasamahan ko ang aking kaibigan.