We Have Always Lived In The Castle Book Mga Nobela at Kwento

"Jordan, ikaw ang pumilit sa akin na umalis sa aking tahanan. Babayaran kita para dito! Isinusumpa ko ito sa aking buhay!!" … Makalipas ang ilang oras. Dumating ang mga lihim na pamilya sa labas ng Swiss castle. Gayunpaman, hindi sila direktang pumasok. Gumamit ang pamilya Rong ng high-tech na teknolohiya para i-scan ang loob at labas ng kastilyo. Natuklasan nila na maliban sa ilang pusa, walang palatandaan ng buhay.

Guests from different lands were beginning to gather. “Tonight,” I whispered. “Tonight, I will be someone's fianceé.” My hand touched the glass, and for the first time in a long while, I wished I could break it, jump out, and run away. Pero hindi ako makakatakbo. Hindi na kagaya dati. Ayokong saktan ang kaisa-isang natitira sa pamilya ko. By sunset, the castle was alive with music and laughter. Chandeliers glowed, the halls shimmered with light.

Wala akong marinig kundi ang yapak ng mga paa namin at tunog ng mga insekto sa paligid kaya sigurado akong hindi sa kusina ng palasyo nila ako dadalhin. Ang palasyo ay napapalibutan ng mga higanteng pader na mas mataas pa sa mga puno. The castle walls are the strongest thing for miles around. Aabutin ako ng isang taon kung inakyat ko ang mga 'yon, paano ako makakaalis dito?

“Mali ka ng iniisip. Hindi kami mayaman at ‘di kami maarte ng pinsan ko.” Well, this isn’t a lie. Despite living in a castle, Lucas lived in a cheap apartment last month and they camped out last night—having a place for shelter tonight would always be a warm gift for them, considering that aside from being travellers in Westmount Kingdom, they could also feel that they were outcasted here so... having someone offer them a place to stay is more than alright. It certainly feels like a one in a million blessing? Lucas immediately averted his gaze from Selene when he saw the maiden’s lips curl into a smile. Dang it, this is really awkward.

Katulad din nila, hindi lahat sumama sa pagtaas, may mga naiwan sa baba kagaya namin. We are still at the bottom—mahirap, mangmang at sunod-sunuran. Maraming nagbago sa paglipas ng panahon. The castles becomes huge as building and everyone now use technology. Hindi madali ang pagiging isang Quatrian. Oo, may kapangyarihan ka nga ang kaso wala namang kapayapaan. It’s okay to be powerless than dealing with everyday pain and threat.

Pinag uusapan muna namin kung anong castle ang gagawin namin at ng mapatos kami sa pag-uusap agad na kaming kumilos. Ang mga lalaki ang naghuhulma at kami naman ang naghahanap ng pwede namang gamitin para sa castle na gagawin namin. Ang castle na huhulmahin namin ay 'yong tulad nang nakita namin picture sa Egypt. Maganda naman ang castle na 'yon at 'di kami mahihirapan kasi alam naman ng mga kasama namin kung ano ang gagawin. Nagtulungan kami sa paghahakot ng mga buhangin at iba pang gagamitin namin.

Ang amoy ng alikabok at ang bahagyang luma na wallpaper ay nagpapaalala sa kanya ng panahon na ang pangalan ng mga Castillo ay kasing-gaan ng hangin. Noong panahong iyon, nasa bingit ng pagkalugi ang pamilyang Castillo. Siksikan ang mga miyembro ng pamilya sa lumang bahay, ang marangyang buhay ay isa na lang alaala. Maging ang simpleng pagkain ay isang pagsubok ang marangal niyang ina ay kailangang personal na pumunta sa palengke upang makipagtawaran at bumili ng pinakamura, at kung minsan, medyo bulok, na gulay. Naghahabol sila sa bawat sentimo, at ang pag-asa ay halos wala na.

"Pwede ba kaming tumulong sa paghahanap?" "Naku salamat ha, Inabala ko pa kayo. Pero sige, since nandito na naman kayo ay tulungan niyo na lang ako sa paghahanap. Baka ano nang nangyari sa anak ko. Ako nga pala si Katy, isa akong mananahi. Kayo? Parang ngayon ko lang kayo nakita rito." Because we lived at the castle on the hill. Syempre hindi ko sinabing taga-bukid kami. Gusto ko, castle on the hill para magmukha naman siyang kaaya-aya.

Chapter 22: The Battle in the Frozen Castle The Frost Sovereign’s castle was a chilling marvel, a palace of ice sculpted from the deepest dreams of the darkest night. Its towers glimmered like diamonds under the pale moonlight, and its walls were encrusted with thick frost, as if standing guard over the general’s hidden truths. The relentless blizzard roared around it, its howling winds echoing the cries of lost souls, while the cold clawed at our bodies like icy hands dragging us toward the earth. Before the frost-laden gates, our group—Karma, Tiera, Mirai, Iron Fang, and Ember —stood resolute, hearts burning with determination yet shadowed by the dread of the battle to come.

Walang nagawa si kuya kundi ang tumango. Born to serve the Royal family, huh? Nakatulog ako sa biyahe since maaga kaming umalis nila Kuya. I am lucky dahil wala namang aksidenteng sumalubong samin sa ere. We land safely. Sinalubong kami ng mga tauhan ni Daddy sa airport at sakay ng Lamborghini ay nagtungo na kami sa Palasyo. We have our own Mansion in London pero dahil kailangan ng mas pinag ibayong pagbabantay sa Royal Family ay sa palasyo na kami titira. Siguro bibisita nalang kami sa Mansion once in a while. Isa pa sobrang laki ng Palasyo.