We Have Always Lived In The Castle Book Novels & Stories

"Parang castle!" "Oo nga, Mommy, parang nasa isang fairy tale tayo!" dagdag pa ni Emerald, tumatalon sa saya habang naghahanap ng mga bagay na pwedeng galugarin. Si Alona, na may ngiti sa labi, ay dahan-dahang nagsalita. "Oo, mga anak. Para sa inyo ito. Nais ko kayong lumaki sa isang masayang tahanan, at ngayon, magkakasama tayo."

I taught myself not to know what love means because I was imprisoned in my past, but Allessandro destroyed those steel bars, and look around us now; everything has changed. "I choose Hamlet Dunnotar castle. I think it's the perfect place for me to re-open the hidden pages of mine," he replied as he stared at the endless blue ocean. "Castle?" Bulalas ko. He nodded. Iginala ko ang buong paningin sa paligid. Nasa terrace kami ngayon ng tila isa ngang palasyo. Parang sa mga movie ko lang ito nakikita. I didn't know that its real.

muli niyang tanong habang nakikinig lang naman si Aurus sa usapan nila. “Simula nang tumingin kayo kay Divine Luzhia, nahulog na kayo sa isang panaginip. Isang makatotohanang panaginip at ako ay nagmula sa hinaharap.” Hindi pa rin naniniwala si Gaia na posibleng mangyari iyon. “Everything is possible here, Mama. This castle was built a thousand years ago, and everything here is mysterious and magical, but it will change now that you are here. Sa madaling salita, ikaw ang magbabago sa lahat.”

Napahinto si Selene habang ang tyuhin niya ay napangiti sa nanay niya. “Ha? Bakit po? Alas otso pa naman ang biyahe ko.” “Isama raw ang mga bata.” Napatingin siya sa mga anak niya. “Mama, pupunta tayo sa castle?” excited na tanong ni Elara. “Mama, may witch?” bulong ni Dwight, natatakot pa rin kay Jeanine na hindi na naman nagawi pa sa palasyo nitong mga nakaraang araw. Gusto nga niyang pagdudahan kung fiance ba talaga iyon.

Sa tuwing tinatangka niyang bawiin ay pipisilin at hahaplos ang hinlalaki nito roon na nagpapabuhay sa mga mahaharot na paru-paro sa kanyang tiyan. Ang landi! Pagkatapos ng hapunan ay sabay sila ni Castiel na pumanhik sa pangalawang palapag. Bumalik ang pamilyar na pakiramdam niya sa bahay na iyon. She considers Revamonte's ancestral house as her home. Sa lugar kasing iyon una niyang naramdaman na may alaagaan. All her life, she's taking care of herself. But in that place, she was laughing, the food was cooked with love by Castiel and Auntie Clara, the farm workers loved her.

“Eat slowly, ha. Mainit pa.” Tahimik na nag-almusal ang tatlo. Walang mabibigat na salita, walang argumento. Si Anchali ang bumuhay ng usapan, ikinukuwento ang napanaginipan niya kagabi tungkol sa isang malaking castle na gawa sa kendi. Tuwang-tuwa itong naglalarawan habang parehong nakikinig si Aurelia at Xavier. Sa loob ng ilang sandali, para bang normal na pamilya lang sila—walang sugat ng nakaraan, walang mga banta ng bukas.

Tahimik na lang itong nakasunod sa dalawa. "Do you like our house ate? Isn't it very big, and looks like a big castle!" Masiglang pag-mamalaki ng bata, tahimik naman na tumango si Astrid, ang mga mata hindi mapakali sa magandang paligiran na nilalakaran nila. "Oh, I almost forgot po pala! I'm Theo, and there behind us is my Kuya Tristan! He's the one who designed our house to look like a castle." Nanlaki naman mata ni Astrid sa sinabi ni Theo sa kanya.

Sa bukana lang naman siya ng gubat, pero nang dumating ang mga tauhan ng kanyang kliyente ay agad siyang dinala sa tuktok, kung saan may isang malaki at maranyang mansyon ang bumungad sa kanya. She felt like living in a fairytale. Napakaganda ng lugar at hindi niya lubos maisip na may gano’ng lugar palang nakatago mula sa liblib na kagubatan. Kung mayaman si West, dito nalaman ni Amber na may mas hihigit pa pala sa yaman ng kanyang asawa. The mansyon was more like a castle. It was huge and elegant. Wala na atang salita pa ang pwedeng i-describe sa lugar.

Nakatanaw ako rito sa may bintana ng aking kuwarto at pinagmamasdan ang ganda ng paligid. And I'll reread the books If I have time to spare I'll paint the walls some more I'm sure there's room somewhere We have a big house but not a castle, we have cars and not horses, we have green pastures but not so wide, and I have a flower crown in my head--but fake. We aren't poor. We aren't very rich either. I don't exactly know what is our social status but that wouldn't bother me at all.

Nakatanaw ako rito sa may bintana ng aking kuwarto at pinagmamasdan ang ganda ng paligid. And I'll reread the books If I have time to spare I'll paint the walls some more I'm sure there's room somewhere We have a big house but not a castle, we have cars and not horses, we have green pastures but not so wide, and I have a flower crown in my head--but fake. We aren't poor. We aren't very rich either. I don't exactly know what is our social status but that wouldn't bother me at all.