Novel & Cerita We Have Always Lived In The Castle Book

sagot ni Rolan at mas lalong pinabilis ang takbo ng mga kabayo. ~*~ Lumipas lang ang tatlompung minuto ay may nasilayan na kaming isang kulay asul na malaking gusali. Teka, hindi ito basta isang gusali. Isa itong malaking kastilyo. Napangiti si Rolan, "Maligayang pagdating sa Seradia Castle. Kung saan nakatira ang Royal Family na kasalukuyang namumuno ngayon sa kaharian natin."

Ang sakit sakit pa rin talaga. You used to be my Prince and I used to be your Princes. We promised to build our own castle and we both believe in our own happy ending. But, we end up broken. At alam kong sasabihin mo na hindi lahat ng kwento ay may magandang wakas, at nangyayari lang iyon sa mga babasahing aklat.

Isang gwapo at magalang na butler ang sumalubong sa kanya sa pintuan pa lamang. Una pa lang niyang makita ang bahay ay namangha na kaagad siya. Ito ang unang beses na makakatungtong siya sa isang malapalasyo na bahay. The lights were on, and the villa in front of her was majestic. The shape was exactly the same as the castle in the fairy tale book! It was hard to imagine that a man who dressed simply every time he met her lived in a place like this.

“Ito ang magiging family castle natin ngayong araw. Walang ibang pwedeng pumasok kundi tayo.” Nagkasya silang apat sa loob ng tent. Habang si Alexis ay nagbabasa ng kwento mula sa lumang libro ng fairy tales, nakahiga sa tabi ni Ralph si Ayanna na nakangiting nakikinig sa boses ng ina. Si Ayesha naman ay nakasiksik sa gitna nila, nagtataka’t nagtatanong ng mga bagay na hindi niya maintindihan sa kwento. “Mommy, bakit laging may happy ending sa stories? Totoo ba ‘yun?” tanong ni Ayesha, biglang seryoso.

Umupo siya sa kama, magulo ang buhok, yakap-yakap ang luma niyang stuffed rabbit na tinahi ko na ng ilang beses. “Nanaginip po ako.” “Anong panaginip mo, anak?” Lumawak ang ngiti niya. “May malaking bahay daw po tayo. Tapos may garden. Tapos may fountain. Tapos may manong guard na nagbubukas ng gate kapag dumarating tayo.” Nanigas ang kamay ko sa hawak na karayom. Pinilit kong ngumiti. “Baka castle iyon, baby.”

“Since nakapagdesisyon ka nang aalis, let’s make the most of our time! Uminom tayo buong araw. Mamimiss ka namin, bro. Sana balikan-balikan mo kami dito ha. Kung hindi man, baka kami na lang ang bumisita sa’yo doon. Instant celebrity pa kami dahil kaibigan namin ang isang Baron, at makatira man lang kami sa castle n’yo, hahaha…” “Shut up, bro!” natatawa na rin siya sa biro ni Clark. Ang pamilya niya ay isa sa mga noble at pinakamayaman sa Scotland. Castle nga ang bahay nila sa Scotland, nasa gitna ng isang malawak na hardin na puno ng bulaklak at mga landscape. May batis din malapit sa castle nila; doon sila palaging naliligo ng kapatid niyang si John noong bata pa sila.

At this old castle, you can follow in the steps of Danish Royalty, go in a treasure hunts and the kids cab dress up in a beautiful Renaissance robes. 15 minutes left before the dinner, tumayo na si Louise. Tapos na rin naman siya sa pagbabasa kaya ibinigay na niya ang libro kay Lieutenant Commander, at saka tumalikod na. Naglakad na siya palabas ng silid-aklatan. Sa kamamadali niya ay natapilok pa siya. Feeling herself fall, she expected a crash on the floor and get pain in her face or toes, but a pair of arms secured her fall. Mula sa likuran niya ang may humawak sa bewang niya, dahilan kung bakit hindi siya natumba.

"At sino naman ang nakatira sa kastilyong ito?" "Tayo nina Mommy at Nymeria syempre! At may mga dragons pa sa labas!" masiglang sagot ng bata. Napailing na lang si Nynaeve habang kinukunan sila ng litrato gamit ang kanyang cellphone. This is it, sa isip niya. Ang ending na dati ay sa libro niya lang nababasa. Naramdaman ni Nynaeve ang paglubog ng buhangin sa tabi ng kanyang lounger. Hindi na niya kailangang lumingon para malaman kung sino ito.

He used to be like a prince who lived in the castle. One day, Lucifer’s father, the King of the Castle, took Lucifer with him to visit the King’s dearest friend. Little did Lucifer know that he was going to meet the little girl who would soon become his princess, named Katherine. Hindi ko maibuka ang labi ko para basahin ’yon. Did he just write the story of us? N-no. Maybe, it was just a fantasy or a fairy tale! And fairy tales don’t exist! “Mommy?”

"Noong unang panahon ,may dalawang prinsesa na naligaw sa labas ng palasyo sa masukal na kakahuyan at sa mga nagtataasang mga puno.Hindi na nila matandaan ang daan pabalik sa loob kaya naman nanatili sila sa labas at in-adapt ang kanilang panibagong buhay para maka-survive" My mom seems so enthusiastic everytime she will tell me the same story kaya naman kahit na medyo nagsasawa na ako sa kwento niya ay pinipili kong makinig.Hindi ko alam kung tama bang lungkot ang nababasa ko sa kanyang mukha sa tuwing dadarating kami sa part na —