Wind Of Nature นิยาย & เรื่องราว

Napalingon naman sa kanila ang dalawa at nalaki ang mata nang makitang hinahabol sila ng amarok. "Takbo!" sigaw ni Gin nang malapit na sila. Agad na magsitakbuhan sila Kim. "Walanghiya! Makikita na nga lang namin kayo, may kasama pang Amarok." Reklamo ni Adrian habang tumatakbo. "Crystal, kaya mo pa bang umatake ng isang malakas na wind blade?" tanong ni Zarah. "Kaya ko pa naman, bakit?"

May nakalagay rin doon na isang leaf. "Nature," Lumipat ang kulay sa isang brown at may korteng bato. "Earth," Natunaw ang malalaking korte ng bato at naging buhangin. "Sand," Biglang dumilim ang cube at may kidlat pa na maliit. "I can control storm," Lumipat sa kulay puti at malalaking tipak ng yelo. Ramdam mo ang malamig na klima kahit nakaupo ka lang at pinapanood ako.

Halos mabilaukan ako. He did not put down his hands on my waist. Mistulang naging alila ako nang nagsimula na kami maglakad patungo sa labas. Ayaw ko ihalimbawa ang hangin sa relasyon namin ngayon. Athough the wind is very powerful and you can feel its presence, in and of itself it cannot be seen. You know it is there by its effect on others. Lashing the old tress with a wind, unseen wind racing along the tiles, rising and falling with many clouds under the moon.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

"Ang 'walang-hanggang taglamig' ay isang depensang hindi pumipili. Ito ay wawasak sa sinumang mangahas na pumasok, kaibigan man o kaaway. Kailangan nating gumawa ng isang ligtas na daanan para sa kanila." Dito muling pumasok ang henyo ni Winston. Tumingin siya sa holographic na mapa ng mundo, hindi sa mga lupain, kundi sa mga karagatan. "Kaito, i-analyze mo ang mga agos ng karagatan at ang mga pattern ng panahon sa paligid ng polar region. Hanapin mo ang 'mata ng bagyo'—isang lugar kung saan ang mga puwersa ng kalikasan ay pansamantalang humihina. Kailangan mayroong isang natural na koridor."

But there are no exact words to describe nature. Dahan-dahan kong binaba ang backpack na dala. Bakas ang malapad na ngiti sa labi ko dahil sa pagkamangha. Matuwid akong tumayo at inangat ang dalawang magkabilang braso sa gilid. I slowly close my eyes as I welcome the cold wind embracing me. Para akong bata na naghihintay nang yayakap sa akin. I couldn't utter any single words. Basta ang sarap sa pakiramdam habang dinadama ko ang yakap ng hangin.

Tahimik ang paligid, may natural na hangin na tila sumasabay sa bawat dasal ng mga naroon. "Dito na, anak. Ang ganda ng hangin dito. Parang bendisyunado," bulong ni Nanay Letisha, habang hawak ang braso ni Abby. "It's perfect...” sambit naman ni Kairi, pinagmamasdan ang altar na may natural na liwanag ng araw.

Nakapikit na sinamyo ni Meredith ang simoy ng hangin na tumatama sa kanyang mukha. Nakalabas ang kanyang ulo sa bintana ng treehouse na kinaroroonan at hinayaang isayaw ng hangin ang mahabang buhok. Ang sarap lang sa pakiramdam ng pagdampi ng malamig na hangin at ang pakinggan ang pagaspas ng hangin at huni ng mga ibon sa paligid. Anim na buwan pero ganoon pa rin ang dulot na tuwa sa kanya ang kagandahan ng paligid.