ความหลงใหล

ฉันทดสอบสมรรถภาพร่างกายในมหาวิทยาลัยไม่ผ่าน และไม่อยากไปฝึกซ้อมด้วย อาจ้าวก็เลยมาช่วยฉัน แต่หลังจากทำท่าสควอตไปแค่ไม่กี่ครั้ง ฉันก็เริ่มเจ็บหน้าอก ก่อนจะทรุดตัวลงในอ้อมแขนของอาจ้าวอย่างอ่อนแรง "ไม่ไหวแล้ว อาจ้าว หนูไม่มีสปอร์ตบราค่ะ..." อาจ้าวเริ่มหอบหายใจแรง "หว่านหว่าน เดี๋ยวอาช่วยหนูเอง" ไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้ฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเองช่วยประคองไว้ และพาฉันขึ้นลงตามจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...

"โค้ชคะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันมาที่นี่เพื่อเรียนขับรถ ไม่ได้มาเพื่อมีชู้!" ในรถที่ใช้สอนขับ โค้ชจาง ซึ่งเป็นเพื่อนของสามีได้ให้ฉันไปนั่งบนตักเขาเพราะฉันเหยียบคลัตช์ไม่เข้าที่สักที แต่วันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้น และก็ไม่ได้ใส่กางเกงซับในด้วย! ที่แย่กว่านั้นคือ เขาดันชักไอ้นั่นออกมา แล้วเอามันจ่อแนบกับตัวฉันโดยตรงนี่สิ

"อื้อ... เบาหน่อยสิคะ... สามียังไม่วางสายเลยนะ..." ฉันหมอบลงกับพื้น พลางโก้งโค้งสะโพกขึ้นสูง บิดส่ายร่างกายเปลี่ยนท่วงท่าไปตามคำสั่งของสามีที่ดังมาตามสาย ทว่าทางด้านนี้ ครูฝึกฟิตเนสกลับคว้าเข้าที่เอวคอดของฉันไว้แน่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายอย่างแรง ก่อนจะสวนกระแทกกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงภายใต้คำชี้แนะของสามีฉันเอง...

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

"คุณอาคะ ที่บ้านพอจะมีแตงกวาเหลือบ้างไหมคะ? ขอหนูยืมใช้หน่อย..." พายุไต้ฝุ่นกำลังมาเยือน เพื่อนสนิทของลูกสาวเลยติดอยู่ในบ้านของผม กลางดึกคืนนั้นเธอเดินมาหาผมด้วยใบหน้าแดงซ่านเพื่อขอแตงกวา แถมยังบอกอีกว่า "พอดีหนูหิวนิดหน่อยค่ะ เลยอยากหาแตงกวาทานรองท้องดู" เมื่อผมมองไปยังยอดอกที่นูนเด่นขึ้นมาภายใต้ชุดนอนของเธอ เลือดในกายของผมก็สูบฉีดพล่านทันที ก่อนจะแกล้งเอ่ยหยั่งเชิงไปว่า "อาว่า ที่ตัวอา มีของที่อร่อยกว่าแตงกวาอีกนะ"

"ลู่ลู่ ความรู้สึกตอนโดนขี่ม้าแบบนี้มันสบายดีไหมจ๊ะ?" ลูกสาวบุญธรรมสวมชุดเด็กสาววัยมัธยมปลายสุดเซ็กซี่ กำลังคุกเข่าหมอบลงกับพื้น บั้นท้ายงอนงามยกชูขึ้นสูง ผมขึ้นนั่งควบอยู่บนสะโพกผุดผ่องของเธอ มือทั้งสองข้างดึงรั้งผมทรงทวินเทลของเธอไว้ พลางโหมร่างกายกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง ในขณะที่พ่อแท้ ๆ ของเธอ ในเวลานี้กำลังนั่งเล่นไพ่อยู่ในห้องข้าง ๆ

พูดมาได้ยังไงว่าให้ลืมเรื่องคืนนั้น สำหรับไทเกอร์คนนี้ไม่มีคำว่าครั้งเดียวจบ ถ้าได้แล้วก็ต้องได้อีกและจะต้องได้มาเป็นแม่ของลูกเท่านั้น!

"อ้าออกอีกนิดสิ เหมี่ยวเหมี่ยว ดีมาก แบบนั้นแหละ" ฉันนอนระทวยอยู่บนเตียงตรวจ มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังนั้นทุ้มต่ำและดูสำรวม แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู ท่าตรวจนี้มันชวนให้รู้สึกอับอายจนเกินไป สะโพกของฉันถูกบังคับให้โก่งยกขึ้นสูง ราวกับท่วงท่าของการยอมจำนน "คุณหมอคะ... ฉันอ้ามากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว..." ฉันเม้มริมฝีปากล่าง พลางเค้นเสียงสั่นพร่าอย่างจงใจ ซี่กรงโลหะของเตียงตรวจ ฉันมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงระไปกับแก้มที่แดงซ่าน ในดวงตาคลอเคล้าไปด้วยน้ำตาดูหยาดเยิ้ม

ในวันที่ฉันกับสามีพาลูกไปเที่ยวสวนสนุก เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะช่วงให้นม เสื้อฉันเผลอเปียกเป็นรอยเด่นชัด ทำให้คุณพ่อของเพื่อนลูกที่เรียนอนุบาลด้วยกันหันมาเห็นเข้า เขามาบอกว่าอยากดื่มนม แถมยังใช้รูปที่แอบถ่ายมาข่มขู่ฉัน แม้สามีและลูกจะอยู่ไม่ไกลนัก แต่เขากลับยิ่งขยับใกล้เข้ามาแล้วสั่งให้ฉันปลดเข็มขัดเขาออก...

ครั้งนึงในวัยเยาว์..เธอกับเขา             'เคยมีความรักที่หวานชื่น' แม้..เธอจะนึกเสียดายบางสิ่งที่ 'ต้องแลกมา' แต่เธอไม่เคยคิดจะ..'เสียใจ'  ที่อุ้มท้องลูกของเขาเลย..เด็กหญิง 'ดาริน' ของขวัญสุดแสนน่ารักที่เกิดจาก 'ความรัก' และความผิดพลาด ชีวิตก็คงลำบากบ้าง..มีความสุขบ้างตามประสามนุษย์..อันธิยาคาดหวังไม่มาก แค่อยากอยู่ 'อยู่จนแก่เฒ่า' กับพี่ชายข้างบ้านสุดหล่อ..เท่านั้นพอ แต่แล้ว..เหมือนโลกพังไปทั้งใบ..ข่าวร้ายทำครอบครัวของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ในวันที่แม่ของลูกยอมรับ 'ความจริง' ได้ เขา..คนที่คิดว่าตายไปแล้วได้โผล่เข้ามา..แต่เขาจำเธอกับลูกไม่ได้! มันช่างเป็นความเจ็บปวด กับคน 'รอ' เหลือเกิน