Novel-novel oleh LORNA1997

Third Person POV Kinabukasan maagang nagising si Ysa upang makapag-handa para sa kanyang klase. Hindi pa rin niya makalimutan ang halik ni Vander sa pisngi niya kagabi. Napailing siya. ‘Ano ba itong nararamdaman ko? Hindi naman ako nagkakagusto kay Kuya Devryck, di ba? Pero bakit parang may kakaiba akong nararamdaman sa tuwing nakikita o naiisip ko ang nangyari?’ tanong niya sa kanyang sarili. Napabuntong-hininga nalang si Ysa. Bumangon siya sa kanyang kama at dumeretso sa banyo. Naghanda siya para sa kanyang klase. Nang matapos siyang maligo at magbihis, lumabas na siya ng kwarto, naabutan niya pa sa lamesa ang kanyang lolo na nagkakape. "Magandang umaga, lo," bati niya sa lolo niya. “Magandang umaga rin, apo, kamusta nakatulog ka ba ng maayos kagabi?” “Okay naman po, lo.” magalang na sagot niya rito. “Mabuti naman kung ganun, halika na at maupo para makapag almusal ka bago ka pumasok sa skwelahan.” Tumango siya sa lolo niya, at umupo na sa upuan. “Gising ka na pala apo, kamu

YsaNatapos ang hapunan nang maayos at matiwasay, walang muling nagbanggit pa tungkol sa boyfriend, kasal, at apo. Nakahinga ako nang maluwag."Have you already opened my gift for you?" tanong ni Kuya Devryck sa akin. Umiling ako; tinatamad pa akong magbukas ng mga regalo. Pagod na rin ako kaka-entertain ng mga bisita kanina."Where is it? Where did you put it? Buksan na natin?" Ngumiti ako at agad na iginiya si Kuya Ryck papasok sa loob kung saan ang mga gift na para sa akin. "Open it," utos niya na agad ko namang sinunod. Nagulat ako nang makita ang laman: ang pinakabagong model ng iPhone, kasama ang smart watch at ang pinakabagong earpods. Ayaw kong magkwenta dahil baka himatayin ako."Kuya, this is too much. Ang mahal-mahal kaya nito," manghang-mangha kong sabi."Hindi naman. Huwag kang mag-alala, galing sa bulsa ko 'yan. Sa malinis na paraan 'yan galing," nakangiting sagot niya sa akin. Kilala siya bilang isang matapat na pulitiko, kaya naman naniniwala ako sa sinabi niya."Sala

YsaToday is my eighteenth birthday. Ang wish ko lang ay isang simpleng salu-salo kasama ang family ko pati na rin ang mga friends ko. Umuwi ang mga Tito at Tita ko, kasama nila si Kuya Rave. Halos mapuno na ang isang sulok sa sala sa sobrang daming dumating na regalo. Dumating din si Kuya Benji kasama ang kapatid nitong si Kuya Vance."Happy eighteenth birthday, ganda. Here's my gift for you," sabay abot sa akin ng isang paper bag galing sa isang sikat na designer."Here's my gift for you." Walang emosyong turan ni Kuya Vance, ito yata ang taong mabibilang mo lang ang ngiti. Palagi na lang itong seryoso sa buhay. Kahit yata kilitiin mo ito, di man lang mag-iiba ang expression niya. I just smiled at him."Ito nga pala, pinapaabot ni Devryck. Di raw siya makakarating, alam mo naman yun... Dedicated masyado sa bayan," sabay abot ni Kuya Benji ng isang may kalakihan na kahon. Kuya Devryck is Kuya Benjie's friend. We saw and talked to each other multiple times already, lalo na kapag may m

Devryck Hindi na lamang ako kumibo. Napagtanto kong gusto talaga ni Lolo si Ysa para sa akin, ngunit wala rin namang mali sa sinabi ko. Bata pa ito at alam kong marami pang mga pangarap si Ysa sa buhay.“Lo, aalis na po ako.” Paalam ko na lamang. Mukhang wala naman na kaming ibang pag-uusapan pa kaya mas mabuti na umuwi na lamang ako. Malapit na rin kasing mag-gabi.“Mag-iingat ka, apo. Daanan mo ang mama mo, paniguradong may ipapadala siyang pagkain sa ’yo bago ka umalis.” Tumango lamang ako at lumabas na ng library ni Lolo.Dumeretso ako sa kitchen, at hindi nga nagkamali si Lolo dahil nasa kitchen nga si Mama na may niluluto. Ngunit ang hindi ko inaasahan ay ang makita rin doon si Ysa na kausap niya. Bahagyang nagulat pa si Ysa ng mapalingon ito sa akin, at bahagyang namula pa ang pisngi nito. “Oh, anak, nandyan ka na pala. Tapos na ba kayo mag usap ng lolo mo?” tanong ni Mama ng mapansin niya ako.“Yes, ma,” maikling sagot ko.“Siya nga pala, sasabay ka bang kumain ng hapunan sa

Devryck "Apo? Kumusta ang San Antonio? Narinig ko ang mga papuri nila at mga magagandang bagay tungkol sa'yo, at ipinagmamalaki kitang tawaging apo," bati ni Lolo Luciano, na puno ng pagmamalaki sa kanyang boses. Siya si Don Luciano Marcov, dating gobernador, isang mahusay at makatarungang pulitiko, at siya ang role model ko. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa pulitika."Lo, you taught me well, remember?" sabi ko, nakatingin sa aking lolo. Nasa library kami, pinag-uusapan ang mga plano ko para sa San Antonio. Palagi kong kinukonsulta si Lolo dahil mas marami siyang karanasan sa pulitika."I just taught you, but you poured your heart into it, my grandson. You're the captain of your own life. Everything you do is a result of your dedication and love for your town. So all the praise goes to you, my grandson," proud na sabi ni Lolo."Thank you, Lo. Anyway, tinanggihan ko nga pala ang alok ng isang malaking kompanya ngayon. Gusto nilang magtayo ng isang malaking factory dito sa

Ysa"Oh my god!!" sigaw ng isang babae sa gilid namin kaya napalingon ako. "Hoy! Ikaw, pandak!" Tawag niya kay Lea. Taas-noo namang hinarap ni Lea ang babae."Anong problema mo, bruha?!" Nagtawanan ang ibang classmates namin. Lumalabas talaga ang katarayan ni Lea lalo na kapag inunahan siya."Bakit ka nakikipag-usap sa boyfriend ko?!" maangas na tanong nung babae."Hoy ka rin!! Di ko kilala yang jowa mo, at wala akong time para alamin pa. At bakit ko naman siya kakausapin, aber?" sagot ni Lea."Wag ka nang magdeny, nakita ko kayong nagtatawanan kanina sa hallway! Nagkatinginan pa kayo!" sunod-sunod na sabi nung babae."Ahh, si Jerico pala ang boyfriend mo?" sabi ni Lea, sa babae sabay haglapak ng tawa. "Gusto mong malaman kung bakit ko siya kausap?” saad ni Lea. “Dahil tinuturuan ko siya sa Math! Bobo ‘yang boyfriend mo, eh! Pasabi, ha? Mag-aral siya nang mabuti para naman hindi namin sya karga sa mga projects namin!" Gigil na gigil na sabi ni Lea."Lea, enough," sabi ko at tumayo pa