2

Ysa

"Oh my god!!" sigaw ng isang babae sa gilid namin kaya napalingon ako.

"Hoy! Ikaw, pandak!" Tawag niya kay Lea. Taas-noo namang hinarap ni Lea ang babae.

"Anong problema mo, bruha?!" Nagtawanan ang ibang classmates namin. Lumalabas talaga ang katarayan ni Lea lalo na kapag inunahan siya.

"Bakit ka nakikipag-usap sa boyfriend ko?!" maangas na tanong nung babae.

"Hoy ka rin!! Di ko kilala yang jowa mo, at wala akong time para alamin pa. At bakit ko naman siya kakausapin, aber?" sagot ni Lea.

"Wag ka nang magdeny, nakita ko kayong nagtatawanan kanina sa hallway! Nagkatinginan pa kayo!" sunod-sunod na sabi nung babae.

"Ahh, si Jerico pala ang boyfriend mo?" sabi ni Lea, sa babae sabay haglapak ng tawa. "Gusto mong malaman kung bakit ko siya kausap?” saad ni Lea. “Dahil tinuturuan ko siya sa Math! Bobo ‘yang boyfriend mo, eh! Pasabi, ha? Mag-aral siya nang mabuti para naman hindi namin sya karga sa mga projects namin!" Gigil na gigil na sabi ni Lea.

"Lea, enough," sabi ko at tumayo para awatin si Lea. Si Chloe naman ay parang nanonood lang ng sine. Habang yung girl na nagsimula ng gulo ay umalis naman na takot na takot.

"Juskooo, umpisa lang pala matapang. Kapag niresbakan na pala talo!" sabi ni Lea. Matapang talaga si Lea, lumalaban siya sa kahit na sino lalo na at kapag alam niyang nasa tama siya.

"Lea, calm down," pagpapakalma ko sa kaibigan ko. Sa aming tatlo, ako ang nagsisilbing taga-balanse pagdating sa mga bagay na ganito. Para akong ate sa dalawa kong kaibigan, kahit na magkaka-edad lang naman kami. Tumigil lang si Lea sa pag ngingitngit nang pumasok na ang professor namin. After ng ilang oras na klase, dali-dali kaming lumabas para mag-lunch. Nagmadali kami para hindi maabutan ng kung sino man sa daan. Nasa hagdanan pa lang kami nang may tumawag sa pangalan ko.

"Hi, Ysa," bati ni Marlon. Naiirita naman na tiningnan ko ito. Matagal na kasi niya akong ginugulo, hindi niya ako tinatanan simula nung first year high-school pa. "Kumusta na? Ano, may pag-asa na ba ako?" mayabang na tanong nito.

"Marlon, I already told you about this. Ayoko, bakit ba ang kulit-kulit mo?" I whispered to him. We were already attracting attention from other students, and I didn't want to embarrass him in front of so many people. He was known throughout the university, supposedly a basketball player, but I didn't find him attractive.

"Maybe you're just confused. Don't worry, I'll wait for you, and I'm willing to wait," he said before leaving.

"Girl, why not give him a chance?" tanong ni Lea.

"Lea naman, parang di mo kilala ang lalaking 'yun. Mayabang kaya 'yun. Tsaka ang dami-daming babae nyan. Tapos makapilit ka dun kay Ysa, wagas. Wag ganun, girl!" komento ni Chloe.

Hindi na ako nakapagsalita pa ng hilahin ako ng mga kaibigan ko.

“So tell us the truth, may problema ba talaga kayo o wala?” tanong ni Lea, habang nagtatambay kaming magkakaibigan sa ilalim ng puno. Dito namin naisipang kumain dahil may mga baon naman kami.

“Tell us the truth na, besh, bago pa namin ni Chloe personal na tanungin ang grandparents mo.”

Wala na akong nagawa kundi ang umamin. Huminga ako ng mahina. Bago mag-umpisa.

"We are actually…..facing bankruptcy.” Bulong ko. “In a few months, if this problem…won't be solved early. Lolo can't function well, he's getting old. Ayaw naman ni Lolo na ibigay iyon sa kapatid ni mommy, dahil mas inaalala ni Lolo ang negosyong ipinundar ni mommy, kesa sa mismong business nila." kagat labi na amin ko, sa mga kaibigan.

"Tutulong kami, ipapaki-usap namin sa family namin, kung gusto mo." said Lea.

"Long term help ang kailangan ni Lolo—namin. ‘Yung talagang taong makakatulong sa amin." Paliwanag ko.

"What do you mean long term help? Parang ang hirap naman nyan, Ysa. Baka kung sino sino na ang nilapitan mo ha?" that's Lea and her mouth.

"Hindi, naghahanap pa lang ako."

"Ysa, sa panahon ngayon walang tutulong ng walang kapalit. Baka mamaya pati dangal at puri mo ay inialay mo na. iba na ang takbo ng utak ng mga tao ngayon." It was Chloe. Her statement made me lower my gaze. Nahihiya ako, paano kung ganun na nga? What if they took advantage of the situation?

"Anong plan ng Lolo mo?" tanong ni Lea.

"Actually, dapat talaga ay ipakakasal nya ang pinsan ko dun sa isang ka-business nila kaso ako ang gusto ‘nang mga ‘yun at hindi si Ate Cherry,"

"Naku, besh, delikado yan," sabi ni Chloe.

“Hindi ko alam kung anong gagawin ko." sagot ko.

"Alam mo, Ysa, mukhang mahihirapan ka ng medyo diyan. Lahat kasi ng tulong may kabayaran eh. Wag ka kaagad magtitiwala, lalo na at di mo pa lubusang kilala ang tao. Baka naman makarinig ka lang ng 'tutulungan kita' ay bumigay ka na agad. Wag ganun, ha," payo ni Chloe.

"Oo naman, alam ko naman 'yun. Kaya nga wala pa rin akong nahahanap hanggang ngayon, eh," sagot ko.

"Naku naman. Basta when you need help, andito lang kami, okay?" sabi ni Lea.

"Group hug nga tayo," nakangiting sabi ni Lea.

Buong maghapon ay lutang ako. Hindi ko na naintindihan ang klase. Hanggang pag-uwi ay iniisip ko pa rin ang sinabi ng mga kaibigan ko na walang tutulong ng walang hinihinging kapalit.

Wala na nga namang libre sa panahong ito, lahat may presyo. Pero umaasa pa rin akong makakakita ako ng taong bukal sa loob ang gagawing pagtulong. Alam kong mahirap, pero umaasa pa rin ako.

Uwian na at sobrang sama ng panahon. Para itong uulan. Napaisip tuloy ako, kung may pasok bukas? Sana wala, para makapagpahinga ako. Ngayon ko lang kasi napagtanto na nakakapagod din pala ang mag-isip lalo na kung para sa mga taong mahal mo.

Pag-uwi, agad akong humiga sa kama. Magpapahinga muna ako. Nanalangin ako saglit bago ipikit ang mga mata.

Bandang alas otso, ginising ako ni Manang Ising para maghapunan. Sa komedor, napag-usapan nila ang nalalapit kong birthday. Napag-usapan namin kung ano ang ihahanda; tinanong din ako kung ano ang gusto ko, ngunit sumagot lang ako na gusto kong maging simple ang lahat.