4

Devryck

Hindi na lamang ako kumibo. Napagtanto kong gusto talaga ni Lolo si Ysa para sa akin, ngunit wala rin namang mali sa sinabi ko. Bata pa ito at alam kong marami pang mga pangarap si Ysa sa buhay.

“Lo, aalis na po ako.” Paalam ko na lamang. Mukhang wala naman na kaming ibang pag-uusapan pa kaya mas mabuti na umuwi na lamang ako. Malapit na rin kasing mag-gabi.

“Mag-iingat ka, apo. Daanan mo ang mama mo, paniguradong may ipapadala siyang pagkain sa ’yo bago ka umalis.” Tumango lamang ako at lumabas na ng library ni Lolo.

Dumeretso ako sa kitchen, at hindi nga nagkamali si Lolo dahil nasa kitchen nga si Mama na may niluluto. Ngunit ang hindi ko inaasahan ay ang makita rin doon si Ysa na kausap niya. Bahagyang nagulat pa si Ysa ng mapalingon ito sa akin, at bahagyang namula pa ang pisngi nito.

“Oh, anak, nandyan ka na pala. Tapos na ba kayo mag usap ng lolo mo?” tanong ni Mama ng mapansin niya ako.

“Yes, ma,” maikling sagot ko.

“Siya nga pala, sasabay ka bang kumain ng hapunan sa amin?” tanong ulit ni Mama.

“Umm… hindi na po, may tatapusin pa kasi akong mga papeles na kailangan pirmahan,” sagot ko.

Habang si Ysa naman ay nakikinig lang sa usapan namin ni Mama. Nahihiya siguro siya, lalo na sa akin, at hindi ko maintindihan kung bakit. Pakiramdam ko ay nagkakaroon ng kakaibang tensyon sa pagitan naming dalawa. Hindi ko maipaliwanag kung bakit siya nagkakaganito, pero ramdam ko ang kaba at pagkailang niya sa tuwing nagtatagpo ang aming mga mata. Napailing na lang ako sa sarili kong iniisip.

“Ganon ba, anak?” saad ni Mama. “Oh, siya sige, mag-iingat ka nalang, ipapahatid ko pa naman sana sa’yo si Ysa mamaya kaso mukhang nagmamadali ka,” aniya ni Mama. Napansin kong bahagyang nag-angat ng tingin si Ysa, na tila naghihintay ng reaksyon ko sa sinabi ni Mama.

“Isasabay ko nalang pala si Ysa, ma,” sabi ko.

“Akala ko ba nagmamadali ka?” tanong ni Mama.

Napakamot na lang ako sa aking batok. Hindi ko alam ang idadahilan kay Mama. “Umm….. sasabay na din ako na maghapunan sa inyo, ma, para hindi na po ako magluto pag uwi ko,” palusot ko. Napapansin kong medyo nagulat si Mama sa sinabi ko, pero mabilis din namang napalitan ng ngiti ang mukha niya. Napalingon naman ako kay Ysa na tila hindi makapaniwala sa narinig.

Nang matapos si Mama sa pagluluto ay agad niyang ipinatawag si Lolo Luciano sa isa sa mga helpers namin. Nagulat pa nga ito ng makita ako.

"Ikaw ba 'yan Devryck, apo? Ano'ng ginagawa mo dito? Hindi ba't sabi mo 'y uuwi ka na?” tanong niya sa akin.

“Oo nga po, Lo, pero nagbago po ang isip ko. Naisipan kong kumain muna bago umuwi,” sagot ko kay Lolo sabay kamot sa batok.

Hindi na nag usisa pa si Lolo, lalo na nang mapansin niya si Ysa. Napangiti si Lolo, bago umupo sa pwesto nito. Si Ysa naman ay lumapit upang mag-mano.

“Iha, kamusta ang lolo mo?” tanong ni Lolo kay Ysa.

Napangiti naman ang dalaga bago sumagot. "Mabuti naman po siya, lolo. Salamat po sa pagtatanong."

"Mabuti naman, apo," sagot ni Lolo. "Kamusta ang pag-aaral mo?”

“Okay naman po, lo, konting kembot nalang at makakapagtapos na ako sa kolehiyo,” magalang na sagot ni Ysa.

“Magaling, magaling,” saad ni Lolo.

Habang ako naman ay hindi mapigilang mapatitig sa dalaga na masaya na nakikipag usap kay Lolo. Pakiramdam ko ay mas lalong gumaganda si Ysa sa paningin ko. Parang nakikita ko na naman ang dating Ysa na nakilala ko noong bata pa ito. Ang Ysa na masigla makulit, at nakakahawa ang tawa. Hindi ko namalayan na napapangiti na pala ako habang nakatitig sa kanya.

Pagkatapos kumain, ay sabay na kaming umuwi ni Ysa. Pinadalhan pa ng ibat ibang klase ng pagkain si Ysa ni Mama. Katulad ng mga cookies, chocolates at iba pang alam ni Mama na magugustuhan nito.

Habang nasa sasakayan kami ay hindi ko mapigilang mapasulyap sa dalaga na tahimik lamang na naka-upo. Napapansin kong medyo naiilang ito sa akin. Napansin ko rin na paminsan-minsan ay sumusulyap si Ysa sa akin, pero agad din itong iiwas ng tingin.

"Okay ka lang ba?" tanong ko sa kanya.

“O-opo,” nauutal na sagot nito.

Hindi ko maintindihan kung bakit ito naiilangan ngayon, samantalang noong bata pa ito ay sobrang lapit nito sa akin. Hinayaan ko na lamang siya, at ihinatid ito ng matiwasay sa bahay nila.