5

Ysa

Today is my eighteenth birthday. Ang wish ko lang ay isang simpleng salu-salo kasama ang family ko pati na rin ang mga friends ko. Umuwi ang mga Tito at Tita ko, kasama nila si Kuya Rave. Halos mapuno na ang isang sulok sa sala sa sobrang daming dumating na regalo. Dumating din si Kuya Benji kasama ang kapatid nitong si Kuya Vance.

"Happy eighteenth birthday, ganda. Here's my gift for you," sabay abot sa akin ng isang paper bag galing sa isang sikat na designer.

"Here's my gift for you." Walang emosyong turan ni Kuya Vance, ito yata ang taong mabibilang mo lang ang ngiti. Palagi na lang itong seryoso sa buhay. Kahit yata kilitiin mo ito, di man lang mag-iiba ang expression niya. I just smiled at him.

"Ito nga pala, pinapaabot ni Devryck. Di raw siya makakarating, alam mo naman yun... Dedicated masyado sa bayan," sabay abot ni Kuya Benji ng isang may kalakihan na kahon. Kuya Devryck is Kuya Benjie's friend. We saw and talked to each other multiple times already, lalo na kapag may mga handaan dito sa bahay, kaso nga lang at busy ito sa paglilingkod sa bayan. Mabait naman ito sa akin, magaan din ang loob ko dito, siguro nakikita ko si Kuya Raven sa kanya. Kaibigan din ni Lolo Rom ang Lolo nito na dating Gobernador ng aming probensya.

"Hindi makakarating si Kuya Ryck?" kunwari’y malungkot kong tanong. "Ang sipag talaga nun. Baka ‘di na siya makapag-asawa sa sobrang kabusy-han niya sa munisipyo," biro ko.

"Mag-aasawa yun, wag kang mag-alala," dagdag pa ni Kuya Benj, na may kasamang maikling tawa.

Niyaya ko na ang mga bisita sa hapag, para makakain na. Konti na lang naman ang mga bisita, pagabi na kasi. Pero hindi pa kami nagliligpit at baka raw may biglang dumating.

Kung titingnan mabuti, napakasimple lang ng handaang meron kami. Hindi ito katulad ng mga nauna kong selebrasyon na talagang engrande at pinaghandaan. Pero okay ang, ayoko na ng ganun at baka mas madagdagan pa yung problema namin. Ilang beses akong pinilit nina Lolo at Lola pero puro tanggi lang ako.

"Luciano, kompadre," bati ni Lolo sa paparating, "Devryck Hijo, kumusta ka na?" tanong pa ni Lolo na nagpalingon sa akin.

Our eyes met, I smiled, and I felt elated with his presence. Madali akong lumapit sa mga bagong dating, nagbless ako kay Lolo Luis, at b****o kay Kuya Devryck. Ang bango talaga nito, ang presko din nitong tingnan. Kung pagmamasdan talaga itong mabuti, mas bagay dito ang maging modelo kaysa public servant.

"I thought, hindi ka makakarating," umpisa ko dito, habang iginigiya sila papasok sa komedor. He put his left arm on my shoulder. "Pinadala mo na kasi ang regalo mo para sa akin kay Kuya Benj. Sabi niya ay busy ka raw sa munisipyo." Pagkukwento ko.

"I was busy, pero syempre pupunta pa rin ako. Late nga lang," he softly chuckled.

‘Tumawa ba ito o nabingi lang ako saglit?’

Nang makapasok na kami sa komedor, tumulong ako sa paghahain ng pagkain para sa kanila.

"Dalaga na ang apo mo Roman Baka mamaya may ipakilala na iyang boyfriend sa inyong mag-asawa. Ang ganda pa namang bata," natutuwang sabi ni Lolo Luciano.

Natuwa ako sa papuri ni Lolo Luciano, sa pagkaka-alam ko ay byudo na ito. Ang kasama nito sa bahay ay ang kapatid nitong matandang dalaga na tinatawag ni Kuya Devryck na Lola. Ngumiti ako bago sumagot.

"Lolo Luciano naman," parang nagtatampo kong turan. "Wala po akong boyfriend, bata pa po ako, at wala pa po akong balak sa ngayon," magalang kong tugon.

"Di ka na bata, hija. Dalaga ka na nga eh. Parang kelan lang ay kinakarga ka pa nitong si Devryck eh," sabi pa ni Lolo Luciano habang nakaturo kay Kuya Devryck. Natawa naman ako. Tama nga ito, parang kailan lang ay buhat-buhat pa ako ni Kuya Devryck sa kanyang bisig.

"Basta po, wala po munang boyfriend. Aral po muna, para makatulong kina Lolo at Lola," na sinamahan ko pa ng matamis na ngiti sa dulo.

"Ysa, umupo ka na nga," anyaya ni Kuya Devryck "Dito ka," turo ni Kuya Devryck sa upuang katabi niya.

"Hija, sabihan mo nga yang kuya mong iyan. Aba, eh tumatanda na't wala pa yatang balak mag-asawa. Parati yang gabi na umuuwi, dahil sobrang daming ginagawa at inaasikaso sa munisipyo," pagpapatuloy ni Lolo Luciano.

"Hijo, Devryck, mahirap tumandang mag-isa. Mas masarap umuwi sa bahay at gumising sa umaga na may mag-aasikaso at mag-iintindi sa iyo," pangaral naman ni Lolo Rom.

"Tama si Ronan, apo. Gusto ko din makita pa ang apo ko sayo," segunda pa ni Lolo Luciano.

"Wag nyo naman pong pine-pressure si Kuya Ryck. Malay nyo naman po, may girlfriend na yan," pagsakay ko pa sa dalawang matanda.

"Hayss," parang naiinis na itong katabi ko, mahina naman akong napatawa, kaya napatingin ito sa akin, sabay tikom ng aking bibig.

"Darating tayo diyan, sa ngayon kumain muna tayo. Wala pa akong maayos na kain mula kanina, sobrang abala ko sa munisipyo." Nagulat naman ako sa sinabi nito, kaya madali ko itong pinagsandok ng kanin at ulam, nakatingin lang sa akin ang mga kasama ko sa mesa.

"Tingnan mo nga. Sa sobrang abala mo, ultimo pagkain di mo pinapansin," sermon ni Lolo Luciano.

"Bakit di ka pa kumakain?" manghang tanong ko dito.

"Alam kong mahal mo ang bayan mo Kuya Ryck," I paused. Pansin kong napapangiwi ito everytime I called him kuya. "Pero sana mahalin mo din ang katawan mo. Isa lang yan. Sige ka," panakot ko pa. Nakatitig lang naman ang mga ito sa akin.

"Hija, para kang asawang sine-sermonan ang kanyang kabiyak," sabi ni Lolo Rom na ikinalaki ng mata ko. Itinigil ko ang ginagawa ko, at pumirmi ng upo. 'Jusko, nakakahiya!'

"Lolo, hindi naman," depensa ko pa sa sarili ko, parang napahiya yata ako sa part na ‘yun. "Kumain na nga lang po tayo, ang dami na po ninyong napapansin," may himig biro kong sabi.

"Mabuti pa nga, nang matapos na ang usapan na yan," pakiki-ride on pa ni Kuya Devryck sa akin.