Novels by ปทุมวดี

“ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน

“ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ

“แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข

40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ

“แกรู้ไหม? ว่าแม่นั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกเลยสักนิด ถ้าไม่มีแม่นั่น ตัวแกควรจะไปได้ไกลกว่านี้ แกมันไม่ต่างอะไรจากตาของแกเลยสักนิด ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งตาทั้งหลาน”คุณหญิงศรีสุนันท์พูดด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ท่านมองปฐวีเหมือนมีภาพซ้อนของสามีและคนรักของสามีขึ้นมา มันยิ่งทำให้ใจของท่านยิ่งเจ็บระทมมากขึ้นไปอ

เขากลับมาไม่ทัน ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้ชายหนุ่มนั่งมองผ้าเช็ดหน้าในมือเพียงไม่ถึงนาทีน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ธนาที่กำลังจะเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทก็โดนรัดเกล้าห้ามไว้ก่อน ปาลิตาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาตอนนี้ เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ ธนนท์ที่นั่งมองหน้าปฐวีอยู่แม้จะไม่ได้นั่งใกล้ก

ตอนที่ 21ไม่ได้ดีที่สุด แต่เข้าท่าที่สุด(จบบริบูรณ์)หลังจากนั้นไม่นานรุ้งแก้วก็คลอดเด็กผู้หญิงออกมาโดยที่ภูภูมิยังอยู่ข้าง ๆ จนถึงวินาทีที่เด็กเกิดขึ้นมา แต่เวรกรรมของทั้งคู่ก็ยังไม่หมดไปเมื่อคุณพิชญะได้มีการคุยกับบิดาและมารดาของภูภูมิว่าถึงอย่างไรก็ต้องมีพิธีแต่งงาน แม้ว่าตอนที่ภูภูมิรู้จะเอ่ยคัดค้านไปสุดชีวิต เพราะตนได้คิดไว้แล้วว่าจะเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียว แต่เขาก็ต้องแพ้ให้กับอำนาจของผู้ใหญ่และอำนาจเงินที่บิดามอบให้ถึงแม้ว่าเขาจะโดนไล่ออกจากโรงพยาบาลและอาชีพที่เคยทำ แต่คำว่า ล้มบนฟูกก็ยังใช้ได้เสมอ บิดาของเขาคิดไว้แล้วว่าถ้าหากภูภูมิถูกตัดสินว่าพ้นผิด จะให้เขามาช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัวจนกว่าจะเรียกความไว้วางใจจากญาติ ๆ และบิดากลับมาได้อีกครั้งหนึ่งส่วนรุ้งแก้ว ตั้งแต่วันนั้นเธอก็เอาแต่เงียบ เธอตั้งใจดูแลลูกของเธออย่างดีราวกับว่าไม่มีอาการทางจิต แต่ก็ถูกหมอตัดสินว่าเธอควรจะได้เข้ารับการรักษา แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเธอยอมเข้ารับการรักษาด้วยตนเองโดยที่ไม่ต้องมีใครมาบังคับให้ทำ ทำให้นิเวศและโสนดีใจมาก แต่มันก็ไม่ได้มากเท่าที่ควร เพราะรุ้งแก้วยังต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมายเช่นเดิม“ตุ

ตอนที่ 20คำขอโทษแต่ก็ใช่ว่าคำพูดของบุษบาจะไม่เป็นผล หญิงสาวที่พยายามทำให้ตนเองโดดเด่นน้อยที่สุดกลับไม่ได้ทำให้ตนเองโดดเด่นน้อยลงเลย จะมีก็เพียงแต่น้องชายสองคนนี่แหละที่จะพอเสริมให้เธอดูเป็นคนธรรมดาลงได้ตั้งแต่วันนั้นเธอก็นอนคิดอยู่นานว่าจะทำอย่างไรดีกับความรู้สึกสับสนนี้ จึงจับกลุ่มกับพีรัตน์โทรหาพลพนธ์น้องชายคนกลางเพื่อปรึกษากันก็อย่างว่าคนที่พวกเขาเกลียดกลับเป็นบิดาที่ใกล้เข้าสู่ประตูยมโลก เรื่องใหญ่แบบนี้ มารดาที่รักขอมาแบบนี้ก็ต้องมานั่งคุยกันหน่อยล่ะ ไม่อย่างนั้นเธอคงนอนไม่หลับไปทั้งคืนและมันก็ได้ข้อสรุปว่าพวกเขาควรจะไปอย่างน้อยก็ครั้งสุดท้าย สำหรับคนที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นพ่อ“นี่พี่มั่นใจนะว่าชุดนี่เด่นน้อยสุดแล้วน่ะ?”พีรัตน์ถาม“ก็ใช่น่ะสิ ชุดดำแบบคลาสสิคของสาว Working Women เลยนะ ดูเด่นตรงไหนไม่ทราบ”พราววลินตอบพร้อมยืดอกด้วยความมั่นใจ“ทุกตรง”พวกเขาตอบ“ท่าทางของพี่น่ะสิที่ทำให้มันเด่นขึ้นมา”พลพนธ์ตอบเสริมขึ้นอีก“ก็ช่วยไม่ได้ พี่เกิดมาเพื่อรับออร่าความเด่นอยู่แล้ว”พราววลินตอบอย่างมั่นใจ น้องชายสองคนไม่ปฏิเสธกับสิ่งที่เธอพูด พวกเขาเพียงแต่ส่ายหน้าและยิ้มน้อย ๆ ให้พี่สาว

ตอนที่ 19เวรกรรม“ก็ดี เพราะพราวเคยพูดแล้วว่าตัวเองจะไม่มีทางยอมความ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่ยอมเด็ดขาด”กลางดึกคืนเดียวกัน หญิงสาวเดินไปมาอยู่ที่ระเบียงชั้นสองใกล้กับห้องนอนของรามินทร์ พร้อมกับเสียงของเขาที่ยังดังอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลาเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าตัวเองมีความคิดเล็ก ๆ ที่จะทำแบบนั้นจริง ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะว่าเด็กในท้องของรุ้งแก้ว แม้เด็กคนนั้นจะเป็นลูกของหมอภูภูมิกับรุ้งแก้ว คนที่แย่งคนรักของเธอก็เถอะ แต่สุดท้ายเพราะคำเตือนของรามินทร์มันก็ทำให้เธอเอนเอียงกลับมาที่ความตั้งใจเดิม“พี่รามนี่เวลาใจดีก็ดีอย่างกับอะไร พอถึงเวลาเด็ดขาดก็เด็ดขาดเป็นบ้าเลย”แต่เธอก็เข้าใจในสิ่งที่เขาบอก ความปลอดภัยย่อมมาเป็นที่หนึ่ง เขาคงจะคิดแบบนั้นถึงได้พูดเตือนสติเธออยู่นัย ๆ หญิงสาวถอนหายใจ ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้ตนเองตั้งสติ ในขณะเดียวกันเสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังเข้ามา หญิงสาวปัดจอขึ้นลงไปมา แอพข่าวที่เธอเคยติดตั้งไว้แจ้งเตือนข่าวใหม่ล่าสุดขึ้นพร้อมกับพาดหัวข่าวว่า‘มะเร็งในสมองคร่าชีวิต คุณนิเวศ ดุจประการรัตนา ทายาทคนโตผู้สืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทของครอบครัว ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล

ตอนที่ 18รู้เสียงวางกระดาษพร้อมกับเสียงเก็บเสื้อผ้าดังเป็นระยะ ๆ ในห้องชุดของคอนโดหรู ทำให้คนที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานเต็มเวลารีบเดินเข้ามาดูต้นเหตุของเสียง“รุ้ง ทำอะไรน่ะ? จะเก็บเสื้อผ้าไปไหน?”หมอภูภูมิเลิกคิ้วถามคนท้องใกล้คลอดอย่างแปลกใจ จะว่าเปลี่ยนไปนอนโรงพยาบาลเพื่อเตรียมคลอดก็ไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นรุ้งแก้วต้องบอกเขาแล้ว...และท่าทางชะงักแบบนั้นนั่นแหละที่ทำให้น่าสงสัยมากกว่าเดิม“จะกลับไปอยู่บ้านเหรอ?”เขาลองถามอีกครั้ง“เปล่าค่ะ”เธอเว้นวรรค “พอดีว่ารุ้งจะไปหาเพื่อนที่อังกฤษ กว่าจะกลับก็คงจะถึงกำหนดคลอด ว่าจะคลอดที่นั่นเลยแล้วค่อยกลับมา”“หมายความว่ายังไง เราตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าลูกน่ะเป็นของพี่”“รุ้งก็เคยบอกพี่ไปแล้วเหมือนกันว่ารุ้งไม่ได้ตกลงกับพี่ รุ้งเองก็อยากอยู่กับลูกเหมือนกัน ถ้าพี่อยากได้ลูก ก็ต้องให้รุ้งอยู่ด้วย เราสามคนควรจะเป็นครอบครัวเดียวกัน รุ้งจะไม่ยอมให้ลูกขาดคนใดคนหนึ่งไปหรอกนะ”รุ้งแก้วตอบกลับทันทีอย่างเหลืออด ที่ผ่านมาเธอไม่มีโอกาสได้พูดแบบนี้กับหมอภูภูมิสักที พอครั้งนี้ถึงโอกาสแล้ว เธอก็อยากจะพูดมันออกมาตามความต้องการของตัวเอง“นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย

ตอนที่ 17ขาดไม่ได้เช้าวันถัดมาพราววลินเริ่มทำงานตามตารางงานปกติของตนเอง ขณะเดียวกันรามินทร์ก็หายตัวไปจัดการกับลูกค้าที่ตอนนี้กำลังก่อความวุ่นวายอยู่จนพนักงานไม่สามารถควบคุมได้ แต่ครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนทุกครั้ง เขารู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างแปลกไป โดยเฉพาะสถานการณ์เมื่อครู่ที่ลูกค้าเองก็ทำตัวแปลก ๆ ใส่จนพนักงานและเขางงไปตาม ๆ กัน “คิดไปเองหรือเปล่า?”“ลูกค้าคนนั้นชื่ออะไรครับ?”แต่ถึงจะพูดว่าตนเองคิดไปเอง แต่ก็ไม่ได้วางใจจึงเอ่ยถามชื่อของอีกฝ่ายตามสิทธิ์เจ้าของรีสอร์ท “เอ่อ..เมื่อกี้เขากำลังจะเช็คอินแต่อยู่ ๆ ก็โวยวายขึ้นมาก่อน น้อง ๆ ก็เลยยังไม่ทันได้ถามชื่อน่ะค่ะ”ผู้จัดการเป็นฝ่ายตอบแทน“แต่ดูท่าจะเป็นคนไทยนะคะ เมื่อกี้หนูได้ยินเขาพูดโทรศัพท์กับใครด้วย พูดไทยชัดมากเลยนะคะ”พนักงานสาวรีบบอก ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ร่างสูงเบนทิศทางไปที่ชายหาด เห็นกองรายการกำลังถ่ายทำกันอยู่จึงเดินมองอยู่ไกล ๆ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของทีมงานประจำรายการเข้าจึงชูป้ายบอกกับผู้ดำเนินรายการหน้ากล้องเผื่อจะได้ประเด็นเกี่ยวกับรามินทร์มาบ้าง“เออแล้วไม่นานมานี้ เห็นน้องพราวเล่าเร

ตอนที่ 16เป็นเพราะใครกลางดึกสงัดวันเดียวกัน พราววลินเดินไปมาอยู่ที่ระเบียงบ้านชั้นสองในห้องนอนของตนเอง ในมือจับโทรศัพท์เอาไว้ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนจะยกมือถือขึ้นโทรหารามินทร์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากเขา “ห้าครั้งแล้วนะ ทำอะไรอยู่?”เสียงเอ่ยขึ้นอย่างกังวลใจ ปกติแล้วหากไม่เจอกัน เขาก็จะเป็นฝ่ายโทรหาเธอตลอด แต่มาวันนี้กลับเงียบหายไป ไม่ส่งข้อความมาบอกกันเลยเสียด้วยซ้ำ“แต่! ไม่ได้สิ เราเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน จะมัวแต่รอเขาแบบนี้มันใช้ได้ซะที่ไหน”ด้วยความที่นิสัยปกติ เธอไม่ใช่คนที่จะมารอมือถือจากใคร เมื่อรู้ตัวก็พยายามไม่สนใจและทำงานของตนเองต่อ แต่ใจเจ้ากรรมก็ทำให้สมาธิหายไป เธอลังเลไปมาจนในที่สุดเสียงมือถือก็ดังขึ้น ทำให้เธอรีบรับมันทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด“พี่ราม! ทำไมไม่รับสายคะ”(พี่ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นนะ) แต่เสียงทุ้มของปลายสายทำให้เธอชะงัก ก่อนจะมองดูที่หน้าจอมือถือ และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิด คนที่เธอไม่อยากคุยที่สุดโทรเข้ามา“พี่ภูมีอะไรคะ พราวว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะคะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ คนบ้าอะไรเซ้าซี้ไม่เลิกจริง ๆ เธอชักจะสงสารเด็กในท้องข