LOGIN“ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน
“ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ
“แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข
40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ
“แกรู้ไหม? ว่าแม่นั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกเลยสักนิด ถ้าไม่มีแม่นั่น ตัวแกควรจะไปได้ไกลกว่านี้ แกมันไม่ต่างอะไรจากตาของแกเลยสักนิด ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งตาทั้งหลาน”คุณหญิงศรีสุนันท์พูดด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ท่านมองปฐวีเหมือนมีภาพซ้อนของสามีและคนรักของสามีขึ้นมา มันยิ่งทำให้ใจของท่านยิ่งเจ็บระทมมากขึ้นไปอ
เขากลับมาไม่ทัน ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้ชายหนุ่มนั่งมองผ้าเช็ดหน้าในมือเพียงไม่ถึงนาทีน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ธนาที่กำลังจะเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทก็โดนรัดเกล้าห้ามไว้ก่อน ปาลิตาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาตอนนี้ เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ ธนนท์ที่นั่งมองหน้าปฐวีอยู่แม้จะไม่ได้นั่งใกล้ก
7ไว้ใจ“หนูนิดเครียดอะไรคะ พี่เห็นทำคิ้วขมวดอยู่ตั้งนาน”พาทิศเดินมากอดหญิงสาวจากด้านหลังในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่หน้ากระจกของตู้เสื้อผ้า “หน้าหนูนิดออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ”เธอถาม“ใช่สิคะ ออกมากเลยล่ะ หนูนิดเป็นอะไรไปคะ? บอกพี่ได้ไหม? พี่คิดว่าไม่มีเรื่องอะไรน่ากังวลแล้วนะ นนท์ก็เริ่มหายดีแล้ว ค่ารักษา
6เด็กหนอเด็กแต่พอปาลิตาออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงแค่เขาและเธออยู่สองคน ต่างคนก็ต่างเงียบ ความกังวลของณิชชยายังคงอยู่จนปฐวีรู้สึกได้“คุณนั่งสิ เดินไปเดินมาก็ไม่ได้ทำให้คุณหมอออกมาตอนนี้หรอก”“คุณไม่ห่วงหลานชายคุณบ้างหรือไงคะ”“ห่วงสิ”“แต่มันก็เป็นเหตุสุดวิสัยอย่างที่คุณว่าจริง ๆ ”“ทำไมทีเรื่องนี้ถึง
5ฉุกเฉิน“แต่คุณคงจะลืมไปว่าก่อนที่ผมจะจัดการกับคุณ ผมต้องจัดการไอ้ตัวปัญหาให้พ้นก่อน..แต่ว่า..ไอ้ตัวปัญหาของคุณเนี่ย..”“คงเริ่มจัดการตัวเองไปแล้วเรียบร้อย”“พี่พีท..”หลังจากที่กลับมาถึงโรงพยาบาลเธอก็นึกถึงคำพูดของปฐวีไม่หยุด เพราะสายตาของเขามันบ่งบอกว่าเขากำลังอยู่เหนือเธอ“ปฐวีว่ายังไงบ้างหนูนิ
4เขา“นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ! หนูนิด? ทำไมหนูนิดไม่บอกแม่”คุณขวัญฤดีและคุณเลอสรร ผู้เป็นแม่แท้ ๆ และพ่อเลี้ยงรีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลหลังจากที่ได้รับเรื่องจากจอมพลและธานีว่าตอนนี้ลูกชายกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล“จอมพลกับธานีโทรไปบอกคุณลุงกับแม่เหรอคะ”“ใช่ แต่ไม่ต้องไปว่าสองคนนั้นหรอก ไม่บอกน่ะสิจะเป็







