Novels by พริกหวานน้อยแต่เผ็ดมาก

ความเงียบเริ่มปกคลุมบ้านเช่าอีกครั้ง จนความร้อนรนในใจไต้ฝุ่นมันพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาเดินย่องไปที่ประตูไม้บานเก่าแล้วเอาหูแนบฟังความเคลื่อนไหวข้างใน“ทำอะไรของมึงวะ!” ยอร์ชเดินตามมาติดๆ แล้วกระชากไหล่ไต้ฝุ่นออกอย่างแรง“อย่ายุ่งได้ป่ะ!” ไต้ฝุ่นปัดมือออก แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “หายเงียบไปนานผิดปกติแบบนี้ ไม่ห่วงหรือไงวะ เกิดหน้ามืดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”“เขาอาจจะหลับอยู่ก็ได้ มึงจะไปแอบฟังทำไมเหมือนโรคจิต” ยอร์ชตำหนิเสียงต่ำ แต่พอเห็นไต้ฝุ่นไม่สนใจและหันกลับไปเอาหูแนบประตูต่อ ความลังเลเขาก็เริ่มคลาย สุดท้ายด้วยความเป็นห่วงบวกกับความอยากรู้อยากเห็น ยอร์ชก็โน้มตัวเอาหูแนบประตูตามไปอีกคนปัง!จู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากคนข้างใน ทำให้ชายร่างสูงทั้งสองคนที่ทิ้งน้ำหนักตัวไว้ที่ประตูเสียหลัก ถลาเข้าไปในบ้านตามแรงผลักอย่างหมดท่า!“พวกคุณทำอะไร!” ไอวี่ยืนกอดอก มองดูชายหนุ่มทั้งสองที่เกือบหน้าทิ่มพื้นด้วยสายตาระอา“เปล่า... ผมแค่เป็นห่วง เห็นคุณเงียบไป” ไต้ฝุ่นรีบยืดตัวตรงรักษามาด ส่วนยอร์ชก็ได้แต่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแก้เก้อ“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันสบายดี และจะสบายกว่านี้ถ้าคุณ

ยอร์ชเปิดประตูรั้วไม้จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ไอวี่ที่กำลังเช็ดโต๊ะอาหารชะงักมือทันที เธอรีบเดินออกมาดูด้วยความตกใจ แต่พอเห็นภาพตรงหน้า ลมหายใจของเธอก็แทบหยุดกึกชายสองคนที่เคยทำลายชีวิตและหัวใจของเธอจนพังไม่เป็นท่า กำลังยืนประจันหน้ากันในรั้วบ้านแคบๆ ของเธอเอง โดยเฉพาะไต้ฝุ่นที่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป สายตาที่เคยแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปที่หน้าท้องนูนเด่นของไอวี่ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“ไอวี่...” ไต้ฝุ่นพึมพำ แววตาถือดีสั่นไหวอย่างรุนแรง“พวกคุณมาทำไม! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!” ไอวี่ตวาดเสียงสั่น ถอยหลังไปพิงขอบประตู“ไล่ท่านรองไปคนเดียวพอไอวี่... แต่อย่าไล่ผม” ไต้ฝุ่นขยับเท้าเข้าไปหาด้วยท่าทางต่างจากเดิม เขามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนอย่างที่ยอร์ชไม่เคยเห็น“ไล่ทั้งคู่ค่ะ! มาทางไหนเชิญกลับไปทางนั้นเลย ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ!”“ผมจะไปได้ยังไง ในเมื่อคุณกำลังท้องลูกของผมอยู่!” ไต้ฝุ่นโพล่งออกมาด้วยความมั่นใจ เขารู้สึกถึงสัญชาตญาณบางอย่างว่าเลือดเนื้อเชื้อไขในนั้นคือของเขา“มึงรู้ได้ไงว่าเป็นลูกมึงไอ้ดิน? เด็กในท้องนั่นลูกกู!” ยอร์ชสวนกลับทันควัน“กูได้คุณไอวี่ก่อนที่มึงจะได้นะครับท่านรอง แล้

ไอวี่เห็นรถเมล์สายประจำเคลื่อนเข้าจอดที่ป้ายพอดี ควันจากท่อไอเสียและเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิต เธอใช้จังหวะที่ยอร์ชกำลังชะงัก รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากแขนออกจากการเกาะกุมอย่างสุดกำลัง“ปล่อยค่ะ! รถมาแล้ว”“ไอวี่! เดี๋ยวสิ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง!” ยอร์ชพยายามจะคว้าตัวเธออีกรอบ แต่ไอวี่อาศัยความคล่องตัวก้าวขึ้นไปบนรถที่ฝูงคนกำลังกรูแย่งกันขึ้นเธอไม่หันกลับไปมอง ไม่สนเสียงเรียกที่ดังไล่หลังมา ไอวี่เบียดตัวเข้าไปยืนกลางรถที่แน่นขนัด มือข้างหนึ่งเกาะราวแน่น ส่วนอีกข้างโอบประคองถุงยาและหน้าท้องของตัวเองไว้อย่างหวงแหนยอร์ชยืนเคว้งอยู่ริมถนน มองตามรถเมล์คันสีแดงที่พ่นควันดำหายไปในสายตา ท่ามกลางแดดจ้า ความรู้สึกผิดและโหยหาตีตื้นจนจุกอก เขารู้ดีว่าถ้าจะสั่งให้คนขับรถตามไปมันไม่ยาก แต่สายตาที่เด็ดเดี่ยวและรังเกียจที่ไอวี่มองเขาเมื่อกี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณะ เขาเป็น ‘คนนอก’ สำหรับชีวิตเธอไปแล้วจริงๆยอร์ชยืนนิ่งอยู่ริมฟุตบาท จดจ้องไปยังทิศทางที่รถเมล์ลับสายตาไป ความรู้สึกหนักอึ้งในอกทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางเสียงแตรและเครื่องยนต์ที่ดังระงม เขาร

ยอร์ชกัดฟันกรอดจ้องหน้าไต้ฝุ่นอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ ความโกรธแค้นอัดแน่นจนอกแทบระเบิดเมื่อรู้ว่าถูกชายตรงหน้าปั่นหัวเล่นมาตลอดหลายเดือน“กูก็คิดอยู่แล้วว่ามึงต้องไม่ธรรมดาไอ้ดิน! แต่กูก็ยังสงสัยอยู่ดีว่ามึงทำแบบนี้ไปทำไม!” ยอร์ชตะคอกลั่นล็อบบี้“ก็แค่เบื่อๆ... เลยอยากหาอะไรสนุกๆ ทำ” ไต้ฝุ่นตอบนิ่งๆ ท่าทางผ่อนคลาย ขัดกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านของอีกฝ่าย“อะไรสนุกๆ ที่มึงว่า คือการไปลากถังขยะ ลอกท่อกับล้างห้องน้ำในโรงเรียนกูเนี่ยนะ!”“ตามนั้นครับ... ท่านรองฉลาดจังเลยนะครับที่ดูเกมผมออก” ไต้ฝุ่นกระตุกยิ้ม แววตาแฝงความนัยที่ทำให้ยอร์ชรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ“นี่มึงหลอกด่ากูอยู่เหรอ!”“พอผมชมก็หาว่าผมหลอกด่า... ใจคอจะมองผมในแง่ร้ายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนครับ?” ไต้ฝุ่นเลิกคิ้วกวนประสาท “ผมก็แค่ไปดูทำเลเพื่อที่จะเทคโอเวอร์ที่ดินแถวนั้นให้มันคุ้มค่าที่สุด... ซึ่งตอนนี้มันก็ดูจะได้ผลลัพธ์ที่ ‘น่าพอใจ’ กว่าที่คิดไว้เยอะ”“มึงไม่เคยดีในสายตากู!” ยอร์ชชี้หน้าอย่างเหลืออด “คนเลวๆ ที่คิดจะกว้านซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเพื่อทำอสังหาริมทรัพย์โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่จะเดือดร้อนและไร้หนทางขนาดไหนอย

สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่กลางห้องโถง เขาหันหลังให้เธอ ยืนมองแสงสีของพัทยาผ่านกระจกบานยักษ์ เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีถูกพับแขนขึ้นอย่างลวกๆ กางเกงสแล็กสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดีทำให้ช่วงขาเขาดูยาวและภูมิฐานผิดกับชุดภารโรงที่เธอเคยเห็นแผ่นหลังกว้างนั่น... ท่าทางที่ดูมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยอำนาจแบบนั้น“พี่ดิน...?” เสียงของไอวี่แผ่วเบาราวกับกระซิบชายคนนั้นขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลากว่าทุกครั้ง ดวงตาที่เคยดูซื่อสัตย์แบบคนหาเช้ากินค่ำ บัดนี้กลับคมกริบและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ... ที่เห็นพี่ที่นี่?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวาลนั่นคือดินไม่ผิดแน่ แต่รัศมีที่แผ่ออกมากลับไม่ใช่ ‘ภารโรงดิน’ คนเดิมที่เธอรู้จัก“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง... พี่ตามไอวี่มาได้ยังไง แล้วทำไมข้าวของของไอวี่ถึง...”“ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ วายุภัค อยากได้แล้วไม่ได้หรอกครับไอวี่” เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ แต่ละก้าวแฝงไปด้วยแรงกดดัน “พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามหนี... ยิ่งไอวี่หนี พี่ก็ยิ่งอยากล่า และดูเหมือน

ยอร์ชปรี่เข้าไปกระชากข้อมือไอวี่ที่ยังสั่นและอ่อนแรง ร่างเล็กถูกลากออกไปจากซอกหินด้วยความโมโหจัด แม้จะไม่ได้พูดคำหยาบ แต่เสียงที่สั่นเครือของเขาก็น่ากลัวไม่แพ้กัน“กลับไปที่ห้องพักกับผมเดี๋ยวนี้ครับไอวี่! เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!”ไอวี่หันมามองดินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่สายตาห่วงใยจาก ‘พี่ดิน’ ภารโรงแสนดีคนเดิมอีกแล้วดินยืนนิ่งอยู่ในความมืด แผ่นหลังพิงผนังหินอย่างสงบ เขาไม่คิดจะก้าวตามไปช่วย ตรงกันข้าม... มุมปากเขากลับแสยะยิ้มอย่างสะใจ“สมบัติผลัดกันชม... แต่แกดันได้ชมทีหลังฉันนี่สิ เสียใจด้วยนะ ท่านรอง หึหึ”ดินพึมพำคนเดียวด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก เขาหลับตานึกถึงสัมผัสที่เพิ่งจบไป... ความคับแน่นของไอวี่ที่ตอดรัดเขาไม่ปล่อย เสียงครางเรียกชื่อ ‘พี่ดิน’ ที่ดังในหู และน้ำรักของเขาที่เขาจงใจฉีดอัดเข้าไปจนล้นทะลักเขาสะใจที่รู้ว่า ต่อให้ยอร์ชจะลากเธอไปขึ้นเตียงหรูแค่ไหน แต่ทุกอณูบนร่างกายไอวี่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยกลิ่นและรอยรักของเขา รอยที่ซอกคอและอกอิ่มนั้นคือตราประทับที่ยอร์ชไม่มีวันลบออกได้ในคืนเดียวยิ่งนึกตอนที่มันทำหน้าเหมือนจะขาดใจตอนเห็นค

ครามไม่ปล่อยให้สาลี่ได้พักหายใจหลังจากที่เธอเพิ่งถึงจุดสุดยอดไปหมาด ๆ เขายิ้มอย่างผู้ชนะแล้วถอนนิ้วออกจากหีของเธออย่างรวดเร็วครามสอดควยใหญ่ยาวของเขาเข้าไปในรูหีแฉะชื้นนั้นทันที หีของสาลี่ที่ยังคงบีบรัดและเต็มไปด้วยน้ำเงี่ยน ก็กลืนกินควยของ ครามเข้าไปอย่างสุดโคน ครามโน้มตัวลงกอดสาลี่ ไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกอย่างรุนแรงและดุดันในทันที"อ๊าาาาาา! ซี้ดดด! พี่คราม!..อื้ออออ!" สาลี่ร้องครางเสียงสั่น ร่างกายของเธอสั่นไหวไปตามแรงเย็ดของครามขณะที่ครามกำลังเย็ดหีของสาลี่อย่างบ้าคลั่ง พุฒิก็ไม่ยอมแพ้เขายังคงจูบและดูดเต้าของ สาลี่อย่างเมามัน "อ๊าาาา! พี่พุฒิ... ซี้ด! พี่คราม! ลึก! อื้ออออ!" สาลี่ร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่ง ความเสียวซ่านจากการถูกเย็ดหีและถูกดูดนมพร้อมกันนั้นทำให้เธอแทบคลั่งครามสัมผัสได้ถึงความกระหายที่รุนแรงของพุฒิ และตัดสินใจที่จะมอบความสุข (และความทรมาน) ขั้นสุดยอดให้กับสาลี่เพื่อจบเรื่องราวนี้ครามหยุดการเย็ดหีชั่วขณะ เขาเปลี่ยนท่าให้สาลี่หันมาเผชิญหน้ากับเขาและกดตัวเธอให้แนบกับอกกว้างของเขาไว้ ท่านี้ทำให้บั้นท้ายของสาลี่แอ่นขึ้นอย่างชัดเจนและเปิดทางให้พุฒิเข้าถึงรูตูดของเธอไ

ครามทนเห็นภาพบาดตาบาดใจนั้นไม่ไหวอีกต่อไป ความหึงหวงและแรงปรารถนาพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมดในทันทีเหลือเพียงแต่ร่างเปล่าเปลือยที่กำยำและควยใหญ่ยาวที่แข็งโด่เด่ชี้ฟ้าท้าทาย ครามเดินลงน้ำไปอย่างไม่รีรอ เขาเดินเข้าไปดึงตัวสาลี่ออกจากพุฒิทันที"พอแล้ว! สาลี่เป็นของกู!" ครามตะคอกเสียงดัง ก่อนจะกระชากร่างเปลือยเปล่าของสาลี่มาแนบชิดกับตัวเองพุฒิไม่ยอมเขาดึงสาลี่กลับมาอีกฝั่งทำให้สาลี่ถูกดึงยื้อไปมาระหว่างชายหนุ่มสองคน"เป็นของมึงตอนไหนวะ! มึงก็แค่หลอกเย็ดมันไปเรื่อยนั่นแหละ! มึงไม่มีสิทธิ์!" พุฒิสวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด สาลี่ที่ถูกหนีบอยู่ตรงกลางก็รู้สึกเสียวซ่านอย่างบ้าคลั่ง"อ๊าาาาา! พอแล้ว! พี่คราม! พี่พุฒิ! อย่าดึง! อื้ออออ!" สาลี่ร้องครางเสียงแผ่ว พลางใช้มือโอบรอบคอของ ครามและพุฒิไว้ทั้งสองคนครามไม่ต้องการเสียเวลากับการโต้เถียงที่ไร้สาระอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการประกาศความเป็นเจ้าของ สาลี่อย่างชัดเจนที่สุดครามผลักพุฒิออกไปอย่างแรงจนพุฒิเซถลาไปในน้ำ ครามใช้จังหวะนั้นรวบร่างเปลือยเปล่าของสาลี่เข้ามากอดไว้แน่น ควยที่ใหญ่ยาวของเขาก็กดเบียดเข้ากับหีของสาลี่ทัน

รถกระบะโฟร์วีลของครามขับลึกเข้าสู่ป่าทึบอย่างช้าๆ จนกระทั่งมาถึงที่หมาย ครามจอดรถนิ่งสนิท ตามด้วยรถกระบะคันขาวของพุฒิที่ตามมาจอดติดอยู่ด้านหลัง"น้ำตกสวยจังเลยค่ะ" สาลี่เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น เมื่อมองเห็นสายน้ำที่ไหลลงมาจากหน้าผาหินครามไม่ได้สนใจคำพูดของสาลี่เลยแม้แต่น้อย เขารีบเปิดประตูลงจากรถและเดินดุ่มๆ เข้าไปในป่าทันที เขาเดินตามหากระเช้าสีดาอย่างที่เขาเห็นในหนังสือเมื่อคืนก่อน ความสนใจของเขาอยู่ที่พืชป่าหายากเท่านั้น"สาลี่!" พุฒิลงมาจากรถและรีบเดินมาประกบสาลี่ทันที ในขณะที่ครามเดินทิ้งสาลี่ออกไปตามหาสิ่งที่เขาอยากเจอครามเดินลึกเข้าป่าไปเพียงลำพังในที่สุด สายตาของครามก็จับจ้องไปยังสิ่งที่เขาตามหา เขาเจอมันแล้ว... กระเช้าสีดา!มันมีลักษณะโดดเด่นสะดุดตา เป็นพืชอิงอาศัยตระกูลเฟิร์นขนาดใหญ่ ที่เกาะอยู่บนลำต้นของไม้ใหญ่ใกล้น้ำตก ครามจ้องมองด้วยความรู้สึกดีใจ กระเช้าสีดาป่าเป็นพืชหายากที่เขาซึ่งจบการศึกษาด้านเกษตรและพืชศาสตร์มาโดยตรงมีความสนใจต่อสิ่งเหล่านี้เป็นพิเศษ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาดั้นด้นมาจนถึงที่นี่เพื่อที่จะได้มาเห็นกับตาเขาอดไม่ได้ที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแ

พุฒิกำลังนั่งแจกเงินลูกจ้างรายวันที่มารับจ้างขนผักไปส่งให้แม่ค้าตามแผงในตลาด เขาเริ่มวางมือจากการลงมือส่งผักด้วยตัวเองแล้ว หลังจากที่มีเงินเก็บมากพอตอนนี้เขามีความคิดที่จะเริ่มทำธุรกิจส่วนตัว นั่นคือการเปิดร้านขายอุปกรณ์การเกษตรควบคู่ไปกับกิจการผักสด คนในหมู่บ้านต่างก็ชื่นชมเขาที่เขาเป็นคนขยันไฟแรง มีความเก่งและมีหัวคิดในการทำมาหากินตั้งแต่อายุยังน้อย แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังออกปากชม อีกหน่อยในอนาคตคงได้เรียกเขาว่า 'เสี่ยพุฒิ' ละชีวิตอีกด้านของพุฒิเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอนาคตที่สดใส ขัดแย้งกับภาพของชายที่เพิ่งทะเลาะวิวาทและใช้ความรุนแรงทางเพศเพื่อระบายอารมณ์และเอาชนะครามเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิงครามตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังซบอกของเขาอยู่ เขาขยับตัวก็พบกับร่างเล็กของสาลี่ที่นอนกอดเขาข้างลำตัวไว้แน่น เขาค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบครามชำระล้างร่างกายให้สดชื่นและสะอาด ก่อนที่จะมาจัดเตรียมอาหารเช้าให้คนตัวเล็กได้เพิ่มพลังข้าวต้มหมูร้อน ๆ ถูกเสิร์ฟไว้บนโต๊ะไม้ ครามไม่เห็นสาลี่เดินออกมาสักที เขาจึงตัดสินใจเข้าไปปลุกเธอในห้อง ก็เห็นว่า

ส่วนครามที่กำลังถูกสาลี่รูดควยอยู่ เขารู้สึกเหมือนถูกไฟเผาความร้อนรุ่มจากสัมผัสของมือสาลี่ที่กำลังรูดรั้งแก่นกายของเขาอย่างเชี่ยวชาญ ทำให้เขาแทบคลั่ง เขารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ต้องอดทน ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้อย่างอิสระเหมือนพุฒิที่กำลังเย็ดอยู่ ความใคร่ของเขาถึงจุดเดือดจนเลือดขึ้นหน้า "ซี๊ดดด! สาลี่!" ครามครางชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่าผู้ชายทั้งสองจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังร้องครางและสั่นสะท้านด้วยสายตาที่หื่นกระหาย ครามมองด้วยสายตาที่ต้องการครอบครองและควบคุมทุกส่วนในร่างกายของเธอ ในขณะที่พุฒิมองด้วยสายตาที่พึงพอใจและเร่าร้อนสาลี่คือเครื่องมือในการระบายความใคร่และเป็นสนามรบทางอารมณ์ของพวกเขาอย่างแท้จริงพุฒิไม่รอช้า เขาพลิกท่าสาลี่ให้อยู่ในท่าหมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธออยู่ในท่ายั่วยวน เขาจับควยแข็งตึงนั้นถูไถกับกลีบหีที่ฉ่ำแฉะของเธออย่างจงใจ เสียงน้ำเงี่ยนเสียดสีดังขึ้นเบา ๆพุฒิกำจัดใส่ควยใหญ่ของเขาเข้าสู่รูหี อย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง การกระแทกที่มาพร้อมกับท่าทางนี้ทำได้ลึกและป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดิม เสียงกรีดร้องของสาลี่ดังลั่นด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบหมดสติ"อ๊

สาลี่รู้สึกโมโหที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ของทั้งสองคนได้ เธอจึงเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว"สาลี่!" พุฒิตะโกนตาม ก่อนจะเดินตามเข้าไปในบ้านของครามครามยืนมองคนทั้งสองเข้าไปในบ้านของเขาแล้วก็ถอนหายใจด้วยความรำคาญภายในบ้าน พุฒิรีบคว้าข้อมือของสาลี่ไว้แน่น "กลับไปกับพี่สาลี่""สาลี่ไม่กลับ สาลี่จะอยู่กับพี่คราม" สาลี่ปฏิเสธเสียงแข็ง"มันไม่ได้สนใจเธอเลยนะ!""พี่พุฒิก็เหมือนกันไม่ใช่หรอคะ ต่างจากพี่ครามตรงไหนล่ะ พี่ก็แค่อยากเอาชนะพี่คราม ไม่ได้จริงใจกับสาลี่ซักหน่อย!" สาลี่พูดใส่หน้าพุฒิอย่างเจ็บแสบครามเดินตามเข้ามาในบ้าน เห็นทั้งสองคนยืนทะเลาะกันอยู่ เขายืนกอดอกมองพุฒิด้วยสีหน้ายียวน"กูจะรอดูว่ามึงจะมีปัญญาพาสาลี่กลับไปได้ไหม" ครามท้าทาย"มึงอย่ามากวนส้นตีนไอ้คราม หุบปากมึงไปเลย!" พุฒิขู่สาลี่ปัดมือของพุฒิออกจากการเกาะกุมของเธอ แล้วรีบเดินเข้ามากอดแขนของครามไว้แน่น "พี่พุฒิกลับไปเถอะค่ะ สาลี่จะอยู่ที่นี่"ครามก้มลงมองสาลี่อย่างดูถูก ก่อนจะพูดกับพุฒิด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "มันจะกลับไปได้ยังไงถ้าเอ็งไม่ไปด้วย เหมือนของกำลังขึ้น คืนนี้ถ้าไม่ได้เย็ด มันคงนอนตายตาไม่หลับ อุตส่าห์ตามหาเอ็งมา

หลังจากการเผชิญหน้ากับธีร์ธามที่ทำให้เธอได้ทั้งความอับอายและเงินหนึ่งแสนบาท แชมเปญก็ขับรถเบนซ์กลับมายังคอนโดหรูอย่างเลื่อนลอย เธอปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในความเงียบงัน สภาพจิตใจของเธอแตกสลายอย่างสมบูรณ์คลิปเย็ดเสียวที่ถูกปล่อยออกไปทำให้โลกของเธอพังทลายลง ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ในฐานะมาดามผู้สูงศักดิ์ได้มลายหายไปแล้ว เธอถูกสังคมตัดสินอย่างรุนแรงแต่ในความอับอายนั้น เธอก็ต้องยอมรับว่าเงินหนึ่งแสนบาทที่ได้จากการขายร่างกายของตัวเองนั้นมันหอมหวานเหลือเกินมันคืออำนาจที่ทำให้เธอกลับไปยืนหยัดได้อีกครั้งแชมเปญนั่งอยู่บนโซฟา มองไปที่รูปถ่ายของนาวาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอคิดถึงความอบอุ่น ความมั่นคง และความหรูหราที่นาวาเคยมอบให้ เธอตัดสินใจโทรหาเขาเป็นครั้งสุดท้าย เธอพยายามอ้อนวอนขอโอกาสสุดท้าย ครั้งนี้นาวารับสายแต่เสียงของเขากลับเย็นชาและห่างเหินอย่างที่สุด"คุณนาวา..." แชมเปญ เริ่มต้นด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะค่ะ…ฉันจะยอมทุกอย่าง"ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของนาวาจะดังขึ้นอย่างชัดเจนและเด็ดขาด "ผมเคยพูดไปแล้วนะแชมเปญว่าผมให้สัญญาคุณไม่ได้ว่าจะหยุดอยู่ที่คุ

เช้าวันต่อมาที่ตึกเรียน แชมเปญก้าวขาเข้าสู่มหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด แต่ทันทีที่เธอเดินเข้าตึกเธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในบรรยากาศทันที มีหลายสายตาจ้องมองเธอตั้งแต่นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาจนถึงยามรักษาความปลอดภัย สายตาที่เต็มไปด้วยการตัดสินเย้ยหยันและที่เลวร้ายที่สุดคือความหื่นกระหาย บ้างก็พากันซุบซิบนินทาเสียงเบาๆ แต่ก็ดังพอให้เธอได้ยิน คำว่า 'อีแพศยา' และ 'อีขายตัว' ดังแว่วมาตามลม บ้างก็แอบขำด้วยท่าทางที่น่ารังเกียจ ผู้ชายหลายคนมองเธอด้วยสายตาที่ลามกและหื่นกระหายอย่างเปิดเผย จนเธอรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่สวมอยู่มันถูกฉีกขาดออกไปร่างกายของเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอายแชมเปญ รู้สึกสงสัยต่อพฤติกรรมและสายตาเหล่านั้น เธอ ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมองเธอแบบนั้น เหมือนกับว่าเธอไปทำเรื่องน่าอับอายอะไรมา ความรู้สึกหวาดระแวงเข้าครอบงำเธอจนแทบหายใจไม่ออกเธอ พยายามทำใจให้กล้าและก้าวเดินต่อไป เธอ ดึงตัวเองเข้าไปยังห้องเรียนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะนั่งที่โต๊ะประจำข้าง ไอซ์ ที่นั่งรออยู่แล้ว ไอซ์ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เธอนั่งลง ไอซ์ ก็รีบโน้

หลังจากการเผชิญหน้าอันน่าอับอายกับกลุ่มไฮโซในมหาวิทยาลัย แชมเปญนั่งจมอยู่กับความรู้สึกพ่ายแพ้และว่างเปล่า แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นเลย ไอซ์เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ยังมีความหงุดหงิดเจือปนอยู่"อีแชมเปญมึงจะนั่งเป็นผีตายซากไปอีกนานไหม" ไอซ์ ถามอย่างไม่สบอารมณ์ เธอมองสภาพของแชมเปญด้วยความสมเพช "มาดามแชมเปญคนเดิมหายไปไหนละวะ มึงต้องสู้สิ! มึงจะมานั่งสิ้นหวังแบบนี้ไม่ได้"แชมเปญเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและแดงก่ำจากการร้องไห้ "กูไม่มีอารมณ์สร้างภาพอะไรทั้งนั้นแหละ มันทิ้งกูไปให้หมดแล้ว ทั้งคุณนาวาทั้งไอ้ธีร์ธาม กูไม่เหลือใครแล้วนะไอซ์""แล้วมึงจะไปยึดติดอะไร" ไอซ์สวนกลับ "มึงก็แค่หาคนใหม่! ผู้ชายในโลกนี้มีเยอะแยะ มึงสวยขนาดนี้จะกลัวอะไร! ไปหาเศรษฐีคนใหม่มาเปย์มึงสิ""แล้วเมื่อไหร่กูถึงจะหาได้ล่ะ" แชมเปญ กล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ "กูไม่มีอะไรดึงดูดใจพวกนั้นแล้ว กูไม่มีเงินเหลือพอที่จะไปอ่อยใครที่คลับไฮโซได้อีกแล้ว ตอนนี้พวกอีเจซซี่ ก็พากันหัวเราะเยาะกู พวกมันเยาะเย้ยที่กูไม่มีเบอร์กิ้น กูขายมันไปแล้วนะไอซ์""นั่นแหละมึงถ

คืนนี้ธีร์ธาม ในชุดสูทสีดำสนิท ไม่ได้อยู่ที่ Host Club แต่กำลังยืนอยู่ในคฤหาสน์หลังงามของ โรสนักธุรกิจสาววัยสามสิบปลายๆ ลูกค้าขาประจำที่จ่ายหนักที่สุดคนหนึ่งของเขา โรสไม่ชอบไปที่คลับแต่ต้องการธีร์ธามไปบริการถึงบ้านทุกครั้ง เธอจ่ายเงินมากพอที่จะซื้อความพิเศษนี้ได้โรสปรากฏตัวในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีแดงเพลิงที่เผยให้เห็นเรือนร่างที่ยังคงเต่งตึงและหรูหรา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่ได้ปกปิด"เธอมาตรงเวลาเสมอเลยนะธีร์ธาม" โรสกล่าวพลางรินไวน์แดงราคาแพงให้เขา "พี่รอเธอมาทั้งวันแล้ว"ธีร์ธามยิ้มอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวน "แน่นอนครับพี่โรส การตรงต่อเวลาคือบริการของเรา"โรสไม่รอช้าเธอเดินเข้ามาหาธีร์ธามอย่างรวดเร็ว เธอ วางแก้วไวน์ลงแล้วใช้มือลูบไล้ไปตามแผงอกของเขาเหนือเสื้อเชิ้ตสีขาว"พี่ไม่ต้องการคุยเรื่องชีวิตส่วนตัวหรอกค่ะ" โรสกระซิบเสียงแหบพร่า "พี่ต้องการแค่เธอ... พี่ต้องการสัมผัสที่เธอมอบให้พี่ได้คนเดียว"ธีร์ธามรับรู้ถึงสัญญาณ เขาไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมาก เขาวางมือลงบนบั้นท้ายที่กลมกลึงของโรสแล้วบีบเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบเธอ จูบของเขาไม่ได้อ่อนโยน แต่เต็

หลังจากการถูกปฏิเสธอย่างเลือดเย็นจากธีร์ธามในคืนนั้น ชีวิตของ แชมเปญ ก็เข้าสู่จุดตกต่ำอย่างรวดเร็ว เธอพยายามติดต่อกับนาวาอย่างสิ้นหวัง โทรไปหาเขาหลายสิบสายต่อวัน ส่งข้อความอ้อนวอนขอให้เขากลับมารับผิดชอบ แต่ก็ยังได้รับการปฏิเสธจากเขาอย่างสิ้นเชิง นาวา บล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอ และทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้ตอนนี้เธอใช้ชีวิตไม่ต่างจากนักศึกษาธรรมดาทั่วไปที่ต้องอยู่อย่างประหยัด เธอต้องลดการกินหรูอยู่ดีจากเมื่อก่อนลงอย่างมาก เสื้อผ้าแบรนด์เนมถูกเก็บไว้ในตู้ คอนโดหรูเริ่มรู้สึกเหมือนกรงที่ว่างเปล่า เงินสดที่เหลืออยู่ร่อยหรอจนน่าตกใจสาเหตุเดียวที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้คือ ความเสพติดในตัวธีร์ธาม ลีลาการเย็ดที่รุนแรงและเร่าร้อนของเขาได้กลายเป็นความจำเป็นพื้นฐานของเธอ แต่การที่จะมีอะไรกับเขาในแต่ละครั้งนั้น เธอก็ต้องจ่ายเงินในฐานะโฮสกับลูกค้า ธีร์ธามไม่เคยให้ฟรีและไม่เคยใจอ่อนกับเธอด้วยความจำเป็นที่ต้องหาเงินมาสนองความต้องการทางเพศ เธอจึงตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต โดยนำกระเป๋าเบอร์กิ้นใบหรูที่นาวาซื้อให้ไปขายต่อ กระเป๋าราคาหลักล้านใบนี้คือสัญลักษณ์สุดท้ายของสถานะมาดามของเธอ แ

สองสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของแชมเปญก็เข้าสู่ภาวะวิกฤตอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่วิกฤตทางอารมณ์ที่เกิดจากความรัก แต่เป็นวิกฤตทางการเงินที่เกิดจาก ความเสพติดทางเพศ เธอใช้เงินไปแล้วเกือบทั้งหมดที่นาวาเคยให้มา เพื่อจ่ายค่า Host VIP ให้กับธีร์ธามทุกๆ คืนที่ความต้องการเข้าครอบงำ การใช้เงินอย่างบ้าคลั่งเพื่อแลกกับความสุขทางเพศทำให้เธอแทบสิ้นเนื้อประดาตัวความเสพติดในลีลาที่รุนแรงและชำนาญของธีร์ธามนั้นควบคุมได้ยากยิ่งกว่ายาเสพติด การถูกเย็ดอย่างรุนแรงและเร่าร้อน กลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ความรู้สึกของการถูกยึดครองทางร่างกายได้เปลี่ยนเป็นความปรารถนาอย่างลึกซึ้ง ทุกๆ วันที่ไม่ได้ไปหาธีร์ธาม เธอจะรู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายและความหิวโหยทางเพศจะกัดกินเธอจากภายใน เธอรู้สึกว่าหีของเธอมันเรียกร้องหาควยที่ใหญ่โตและรุนแรงของเขาอยู่ตลอดเวลาแชมเปญนั่งอยู่ในคอนโดหรู ซึ่งตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นกรงทองที่ว่างเปล่า เธอพยายามติดต่อนาวา เพื่อขอเงินเพิ่ม หรือแม้แต่ขอโอกาสกลับไป แต่นาวาปฏิเสธการรับสายของเธอทุกครั้งอย่างเย็นชา เขาเลือกอันนาอย่างสมบูรณ์แล้ว และไม่มีความเมตตาให้กับเธอแม้แต่น้อยแช