Novels by พริกหวานน้อยแต่เผ็ดมาก

ครามไม่ปล่อยให้สาลี่ได้พักหายใจหลังจากที่เธอเพิ่งถึงจุดสุดยอดไปหมาด ๆ เขายิ้มอย่างผู้ชนะแล้วถอนนิ้วออกจากหีของเธออย่างรวดเร็วครามสอดควยใหญ่ยาวของเขาเข้าไปในรูหีแฉะชื้นนั้นทันที หีของสาลี่ที่ยังคงบีบรัดและเต็มไปด้วยน้ำเงี่ยน ก็กลืนกินควยของ ครามเข้าไปอย่างสุดโคน ครามโน้มตัวลงกอดสาลี่ ไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกอย่างรุนแรงและดุดันในทันที"อ๊าาาาาา! ซี้ดดด! พี่คราม!..อื้ออออ!" สาลี่ร้องครางเสียงสั่น ร่างกายของเธอสั่นไหวไปตามแรงเย็ดของครามขณะที่ครามกำลังเย็ดหีของสาลี่อย่างบ้าคลั่ง พุฒิก็ไม่ยอมแพ้เขายังคงจูบและดูดเต้าของ สาลี่อย่างเมามัน "อ๊าาาา! พี่พุฒิ... ซี้ด! พี่คราม! ลึก! อื้ออออ!" สาลี่ร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่ง ความเสียวซ่านจากการถูกเย็ดหีและถูกดูดนมพร้อมกันนั้นทำให้เธอแทบคลั่งครามสัมผัสได้ถึงความกระหายที่รุนแรงของพุฒิ และตัดสินใจที่จะมอบความสุข (และความทรมาน) ขั้นสุดยอดให้กับสาลี่เพื่อจบเรื่องราวนี้ครามหยุดการเย็ดหีชั่วขณะ เขาเปลี่ยนท่าให้สาลี่หันมาเผชิญหน้ากับเขาและกดตัวเธอให้แนบกับอกกว้างของเขาไว้ ท่านี้ทำให้บั้นท้ายของสาลี่แอ่นขึ้นอย่างชัดเจนและเปิดทางให้พุฒิเข้าถึงรูตูดของเธอไ

ครามทนเห็นภาพบาดตาบาดใจนั้นไม่ไหวอีกต่อไป ความหึงหวงและแรงปรารถนาพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมดในทันทีเหลือเพียงแต่ร่างเปล่าเปลือยที่กำยำและควยใหญ่ยาวที่แข็งโด่เด่ชี้ฟ้าท้าทาย ครามเดินลงน้ำไปอย่างไม่รีรอ เขาเดินเข้าไปดึงตัวสาลี่ออกจากพุฒิทันที"พอแล้ว! สาลี่เป็นของกู!" ครามตะคอกเสียงดัง ก่อนจะกระชากร่างเปลือยเปล่าของสาลี่มาแนบชิดกับตัวเองพุฒิไม่ยอมเขาดึงสาลี่กลับมาอีกฝั่งทำให้สาลี่ถูกดึงยื้อไปมาระหว่างชายหนุ่มสองคน"เป็นของมึงตอนไหนวะ! มึงก็แค่หลอกเย็ดมันไปเรื่อยนั่นแหละ! มึงไม่มีสิทธิ์!" พุฒิสวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด สาลี่ที่ถูกหนีบอยู่ตรงกลางก็รู้สึกเสียวซ่านอย่างบ้าคลั่ง"อ๊าาาาา! พอแล้ว! พี่คราม! พี่พุฒิ! อย่าดึง! อื้ออออ!" สาลี่ร้องครางเสียงแผ่ว พลางใช้มือโอบรอบคอของ ครามและพุฒิไว้ทั้งสองคนครามไม่ต้องการเสียเวลากับการโต้เถียงที่ไร้สาระอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการประกาศความเป็นเจ้าของ สาลี่อย่างชัดเจนที่สุดครามผลักพุฒิออกไปอย่างแรงจนพุฒิเซถลาไปในน้ำ ครามใช้จังหวะนั้นรวบร่างเปลือยเปล่าของสาลี่เข้ามากอดไว้แน่น ควยที่ใหญ่ยาวของเขาก็กดเบียดเข้ากับหีของสาลี่ทัน

รถกระบะโฟร์วีลของครามขับลึกเข้าสู่ป่าทึบอย่างช้าๆ จนกระทั่งมาถึงที่หมาย ครามจอดรถนิ่งสนิท ตามด้วยรถกระบะคันขาวของพุฒิที่ตามมาจอดติดอยู่ด้านหลัง"น้ำตกสวยจังเลยค่ะ" สาลี่เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น เมื่อมองเห็นสายน้ำที่ไหลลงมาจากหน้าผาหินครามไม่ได้สนใจคำพูดของสาลี่เลยแม้แต่น้อย เขารีบเปิดประตูลงจากรถและเดินดุ่มๆ เข้าไปในป่าทันที เขาเดินตามหากระเช้าสีดาอย่างที่เขาเห็นในหนังสือเมื่อคืนก่อน ความสนใจของเขาอยู่ที่พืชป่าหายากเท่านั้น"สาลี่!" พุฒิลงมาจากรถและรีบเดินมาประกบสาลี่ทันที ในขณะที่ครามเดินทิ้งสาลี่ออกไปตามหาสิ่งที่เขาอยากเจอครามเดินลึกเข้าป่าไปเพียงลำพังในที่สุด สายตาของครามก็จับจ้องไปยังสิ่งที่เขาตามหา เขาเจอมันแล้ว... กระเช้าสีดา!มันมีลักษณะโดดเด่นสะดุดตา เป็นพืชอิงอาศัยตระกูลเฟิร์นขนาดใหญ่ ที่เกาะอยู่บนลำต้นของไม้ใหญ่ใกล้น้ำตก ครามจ้องมองด้วยความรู้สึกดีใจ กระเช้าสีดาป่าเป็นพืชหายากที่เขาซึ่งจบการศึกษาด้านเกษตรและพืชศาสตร์มาโดยตรงมีความสนใจต่อสิ่งเหล่านี้เป็นพิเศษ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาดั้นด้นมาจนถึงที่นี่เพื่อที่จะได้มาเห็นกับตาเขาอดไม่ได้ที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแ

พุฒิกำลังนั่งแจกเงินลูกจ้างรายวันที่มารับจ้างขนผักไปส่งให้แม่ค้าตามแผงในตลาด เขาเริ่มวางมือจากการลงมือส่งผักด้วยตัวเองแล้ว หลังจากที่มีเงินเก็บมากพอตอนนี้เขามีความคิดที่จะเริ่มทำธุรกิจส่วนตัว นั่นคือการเปิดร้านขายอุปกรณ์การเกษตรควบคู่ไปกับกิจการผักสด คนในหมู่บ้านต่างก็ชื่นชมเขาที่เขาเป็นคนขยันไฟแรง มีความเก่งและมีหัวคิดในการทำมาหากินตั้งแต่อายุยังน้อย แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังออกปากชม อีกหน่อยในอนาคตคงได้เรียกเขาว่า 'เสี่ยพุฒิ' ละชีวิตอีกด้านของพุฒิเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอนาคตที่สดใส ขัดแย้งกับภาพของชายที่เพิ่งทะเลาะวิวาทและใช้ความรุนแรงทางเพศเพื่อระบายอารมณ์และเอาชนะครามเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิงครามตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังซบอกของเขาอยู่ เขาขยับตัวก็พบกับร่างเล็กของสาลี่ที่นอนกอดเขาข้างลำตัวไว้แน่น เขาค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบครามชำระล้างร่างกายให้สดชื่นและสะอาด ก่อนที่จะมาจัดเตรียมอาหารเช้าให้คนตัวเล็กได้เพิ่มพลังข้าวต้มหมูร้อน ๆ ถูกเสิร์ฟไว้บนโต๊ะไม้ ครามไม่เห็นสาลี่เดินออกมาสักที เขาจึงตัดสินใจเข้าไปปลุกเธอในห้อง ก็เห็นว่า

ส่วนครามที่กำลังถูกสาลี่รูดควยอยู่ เขารู้สึกเหมือนถูกไฟเผาความร้อนรุ่มจากสัมผัสของมือสาลี่ที่กำลังรูดรั้งแก่นกายของเขาอย่างเชี่ยวชาญ ทำให้เขาแทบคลั่ง เขารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ต้องอดทน ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้อย่างอิสระเหมือนพุฒิที่กำลังเย็ดอยู่ ความใคร่ของเขาถึงจุดเดือดจนเลือดขึ้นหน้า "ซี๊ดดด! สาลี่!" ครามครางชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่าผู้ชายทั้งสองจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังร้องครางและสั่นสะท้านด้วยสายตาที่หื่นกระหาย ครามมองด้วยสายตาที่ต้องการครอบครองและควบคุมทุกส่วนในร่างกายของเธอ ในขณะที่พุฒิมองด้วยสายตาที่พึงพอใจและเร่าร้อนสาลี่คือเครื่องมือในการระบายความใคร่และเป็นสนามรบทางอารมณ์ของพวกเขาอย่างแท้จริงพุฒิไม่รอช้า เขาพลิกท่าสาลี่ให้อยู่ในท่าหมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธออยู่ในท่ายั่วยวน เขาจับควยแข็งตึงนั้นถูไถกับกลีบหีที่ฉ่ำแฉะของเธออย่างจงใจ เสียงน้ำเงี่ยนเสียดสีดังขึ้นเบา ๆพุฒิกำจัดใส่ควยใหญ่ของเขาเข้าสู่รูหี อย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง การกระแทกที่มาพร้อมกับท่าทางนี้ทำได้ลึกและป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดิม เสียงกรีดร้องของสาลี่ดังลั่นด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบหมดสติ"อ๊

สาลี่รู้สึกโมโหที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ของทั้งสองคนได้ เธอจึงเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว"สาลี่!" พุฒิตะโกนตาม ก่อนจะเดินตามเข้าไปในบ้านของครามครามยืนมองคนทั้งสองเข้าไปในบ้านของเขาแล้วก็ถอนหายใจด้วยความรำคาญภายในบ้าน พุฒิรีบคว้าข้อมือของสาลี่ไว้แน่น "กลับไปกับพี่สาลี่""สาลี่ไม่กลับ สาลี่จะอยู่กับพี่คราม" สาลี่ปฏิเสธเสียงแข็ง"มันไม่ได้สนใจเธอเลยนะ!""พี่พุฒิก็เหมือนกันไม่ใช่หรอคะ ต่างจากพี่ครามตรงไหนล่ะ พี่ก็แค่อยากเอาชนะพี่คราม ไม่ได้จริงใจกับสาลี่ซักหน่อย!" สาลี่พูดใส่หน้าพุฒิอย่างเจ็บแสบครามเดินตามเข้ามาในบ้าน เห็นทั้งสองคนยืนทะเลาะกันอยู่ เขายืนกอดอกมองพุฒิด้วยสีหน้ายียวน"กูจะรอดูว่ามึงจะมีปัญญาพาสาลี่กลับไปได้ไหม" ครามท้าทาย"มึงอย่ามากวนส้นตีนไอ้คราม หุบปากมึงไปเลย!" พุฒิขู่สาลี่ปัดมือของพุฒิออกจากการเกาะกุมของเธอ แล้วรีบเดินเข้ามากอดแขนของครามไว้แน่น "พี่พุฒิกลับไปเถอะค่ะ สาลี่จะอยู่ที่นี่"ครามก้มลงมองสาลี่อย่างดูถูก ก่อนจะพูดกับพุฒิด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "มันจะกลับไปได้ยังไงถ้าเอ็งไม่ไปด้วย เหมือนของกำลังขึ้น คืนนี้ถ้าไม่ได้เย็ด มันคงนอนตายตาไม่หลับ อุตส่าห์ตามหาเอ็งมา

ปลายฝนกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาชั้นปีที่ 2 อย่างปกติที่มหาวิทยาลัย เธอยังคงพยายามทำตัวให้สดใสแต่ในใจนั้น โหยหาความเร่าร้อนของคุณภูผาอย่างสุดซึ้งการเรียน ของเธอเริ่มไม่มีสมาธิเพราะมักจะเผลอคิดถึงช่วงปิดเทอม วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ขณะที่ปลายฝนกำลังเดินออกมาจากประตูมหาวิทยาลัย เธอต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็น รถยนต์สปอร์ตหรู สีดำแล่นมาจอดเทียบฟุตบาท ผู้ที่ก้าวลงมาคือ คุณภูผา วันนี้ คุณภูผา สวม ชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มดูภูมิฐานและหล่อเหลาจนสาวๆ ในมหาวิทยาลัยต้องหันมามองเขาดูแตกต่างจาก "ลุงใจดี" ในชุดกางเกงว่ายน้ำที่หัวหินอย่างสิ้นเชิง คุณภูผายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนแต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหมาย ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจ เขาไม่ได้โทรศัพท์แต่เดินตรงเข้ามาหาเธอ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง "ปลายฝน" คุณภูผาทักทายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและเป็นทางการ "ลุงมาทำธุระแถวนี้พอดี... เห็นว่าเลิกเรียนแล้ว" คุณภูผาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยขณะพูดกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ "ค่ะ... คุณภูผา" ปลายฝนตอบเสียงแผ่วหัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นเธอกลัวว่าเพื่อนคนอื่นจะมาเห็น "เย็นนี้ลุงตั้งใจจะพ

ปลายฝน คือนักศึกษาสาวสวยวัย 20 ปี ที่กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 เธอเป็นเด็กเรียบร้อยและอ่อนต่อโลก แต่ก็มีความอยากรู้อยากเห็นตามประสาวัยรุ่น คุณภูผา คือเพื่อนสนิทของพ่อ ปลายฝน วัย 45 ปี เขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง หล่อเหลา ภูมิฐาน และเพิ่งเป็นพ่อม่ายได้ไม่นาน ทำให้เขาอยู่ในภาวะเหงาและอ้างว้าง เขาดูแลปลายฝนเหมือนลูกสาวอีกคน พ่อของปลายฝนขอให้คุณภูผาช่วยดูแลลูกสาวในช่วงปิดเทอม โดยให้ปลายฝนไปพักที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของคุณภูผาที่หัวหินเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบและพักผ่อน วันนี้เป็นวันแรกที่ปลายฝนมาถึงบ้านพักหลังใหญ่ที่ติดทะเล คุณภูผาต้อนรับเธออย่างอบอุ่นและสุภาพตามปกติ เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสบายๆ และกางเกงขาสั้นดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในเมืองมาก "ยินดีต้อนรับนะ ปลายฝน" คุณภูผายิ้มอย่างอ่อนโยน "ห้องพักของหนูอยู่ชั้นบนนะ วิวสวยมาก ตอนเย็นเราจะปิ้งบาร์บีคิวกัน" "ขอบคุณมากค่ะ คุณภูผา" ปลายฝนตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจก็แอบรู้สึกตื่นเต้นกับบ้านพักที่หรูหราแห่งนี้ หลังจากเก็บของเสร็จ ปลายฝนก็ลงมานั่งอ่านหนังสือที่ศาลาไม้ริมสระว่ายน้ำ คุณภูผาเดินออกมาจากตัว

รดาคือพยาบาลสาวสวยวัย 25 ปี ที่ทำงานอยู่ในวอร์ดพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เธอเป็นคนเข้มงวดกับระเบียบวินัยแต่ก็มีรอยยิ้มที่อ่อนโยนเสมอ ภาคินหรือคินคือคนไข้หนุ่มหล่อวัย 23 ปี ที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์มาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีฐานะดี แต่ต้องมาพักฟื้นที่โรงพยาบาลเนื่องจากกระดูกขาหัก คินเป็นคนไข้ที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของพยาบาลเลย เขาเบื่อหน่ายกับการนอนนิ่งๆ บนเตียงและความเบื่อหน่ายนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเจ้าชู้ เขาชอบแกล้งและหยอกล้อ รดาอยู่เสมอ วันนี้รดาได้รับมอบหมายให้ดูแล คินเป็นพิเศษตลอดช่วงบ่าย เธอเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นพิเศษของเขาพร้อมกับถาดอาหารและยาแต่ก็ต้องพบกับภาพที่น่าหงุดหงิด คินพยายามจะใช้ไม้เท้าพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่หมอสั่งห้ามไม่ให้ลงน้ำหนักที่ขาข้างขวาโดยเด็ดขาด "คุณคิน! ดิฉันบอกแล้วใช่ไหมคะว่าห้ามลุก!" รดาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งเข้าไปพยุงเขาไว้ "โถ่! คุณรดาครับ! ผมเบื่อจะตายอยู่แล้วนะ! ผมรู้สึกเหมือนโดนขังคุก" คินโอดครวญใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่ก็แฝงไว้ด้วยรอยยิ้

ออโต้คือเด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่เพิ่งจบ ม.ปลายหมาดๆ ชีวิตของเขาในช่วงนี้วนเวียนอยู่แต่กับกองหนังสือมหึมาบนโต๊ะความเครียดจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยกดทับเขาจนแทบหายใจไม่ออก พลังงานของวัยหนุ่มที่ควรจะได้ปลดปล่อยกลับถูกเก็บกดไว้จนอึดอัด วันนี้ก็เช่นเคยพ่อกับแม่ของเขาออกไปทำงานต่างจังหวัด ทิ้งให้ออโต้อยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียวตามลำพัง ความเหงาและความเบื่อหน่ายผลักดันให้ออโต้มองออกไปนอกหน้าต่างไปยังบ้านข้างๆ ... บ้านของพี่พลอย พี่พลอยเป็นแม่หม้ายวัยสาวสะพรั่งอายุราวๆ 32 ปี เธอเพิ่งหย่ากับสามีได้ไม่ถึงปีหลังจากจับได้ว่าเขานอกใจไปมีเมียน้อย ด้วยความที่ไม่มีลูกเธอจึงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้นคนเดียว พี่พลอยเป็นคนใจดีและมักจะคอยดูแลออโต้เหมือนน้องชายคนหนึ่งเสมอ ออโต้ตัดสินใจว่าการจมอยู่กับกองหนังสือต่อไปคงทำให้เขาบ้าแน่ๆ เขาจึงเดินออกจากบ้านแล้วไปกดกริ่งที่หน้าบ้านของพี่พลอย "อ้าว ออโต้!" พี่พลอยเปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเคย วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสลำลองสบายๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและรูปร่างที่สมส่วนเกินวัย "ว่าไงเรา มาหาพี่เหรอ" "ครับพี่พลอย" ออโต้ตอบพลางยิ้มเขิ

คุณคริสไม่ปล่อยให้ดาวได้ดื่มด่ำกับความสุขที่เพิ่งได้รับนานนัก เขามองร่างที่อ่อนระทวยของเธอบนเตียงด้วยสายตาที่ยังคงลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา "ลุกขึ้นดาว" คุณคริสสั่ง ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ "แล้วมาถอดเสื้อผ้าให้ฉัน" ดาวที่กำลังหมดแรง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านจากจุดสุดยอดที่รุนแรง แต่เธอก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเขา ดาวพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแล้วค่อยๆ คลานลงจากเตียงมาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าคุณคริสที่ยืนรออยู่ มือที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปปลดเนคไทของเขาออกอย่างช้าๆ จากนั้นก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาทีละเม็ดอย่างยากลำบาก คุณคริสยืนนิ่งไม่ไหวติง ปล่อยให้เธอบริการเขาอย่างเต็มที่สายตาของเขาจ้องมองทุกการกระทำของเธออย่างพึงพอใจ เมื่อเสื้อเชิ้ตถูกถอดออกเผยให้เห็นแผงอกที่กำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้าม ดาวก็เลื่อนมือลงไปที่หัวเข็มขัดแบรนด์หรูของเขา เธอปลดมันออกแล้วรูดซิปลกางเกงของเขาลงอย่างเชื่องช้า สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีก็ปรากฏสู่สายตาของเธอ ควยที่ใหญ่ยาวและแข็งขึงเต็มที่ดีดตัวออกม

ดาวคือแม่บ้านสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่เข้ามาทำงานใน คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลวรโชติ เธอมีใบหน้าที่น่ารักและรูปร่างที่สมส่วนแต่ต้องพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านที่เรียบร้อย คุณคริสคือนายจ้างหนุ่มหล่อวัยสามสิบสี่ปี ผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ เขาเป็นคนเย็นชาไม่เคยยิ้มและมักจะหมกมุ่นอยู่กับธุรกิจใหญ่โต แต่ภายใต้ท่าทีที่เย็นชานั้นมีความปรารถนาบางอย่างที่เขากำลังเก็บซ่อนไว้จากดาวผู้เป็นลูกจ้าง วันนี้ดาวได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดห้องนอนใหญ่ซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของคุณคริสที่ปกตินั้นห้ามใครรุกล้ำ ดาวกำลังตั้งใจปัดฝุ่นอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้แกะสลักอย่างพิถีพิถัน เธอเผลอโน้มตัวลงไปเล็กน้อยเพื่อให้มือเอื้อมถึงมุมที่ซ่อนอยู่ชุดยูนิฟอร์มที่รัดรูปจึงเน้นให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างชัดเจน ทันใดนั้นประตูห้องนอนใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ คุณคริสที่ปกติจะกลับบ้านดึกก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องในชุดสูทที่ดูเนี้ยบ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ดวงตากลับฉายแววคมกริบทันทีที่เห็นดาวในสภาพนั้น ดาวไม่รู้ตัวว่าถูกจ้องมองอยู่ เธอหมุนตัวกลับมาเมื่อเสร็จธุระ ทำให้สายตาปะทะกับคุณคริสที่ยืนอยู่

หลังจากการเผชิญหน้ากับธีร์ธามที่ทำให้เธอได้ทั้งความอับอายและเงินหนึ่งแสนบาท แชมเปญก็ขับรถเบนซ์กลับมายังคอนโดหรูอย่างเลื่อนลอย เธอปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในความเงียบงัน สภาพจิตใจของเธอแตกสลายอย่างสมบูรณ์คลิปเย็ดเสียวที่ถูกปล่อยออกไปทำให้โลกของเธอพังทลายลง ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ในฐานะมาดามผู้สูงศักดิ์ได้มลายหายไปแล้ว เธอถูกสังคมตัดสินอย่างรุนแรงแต่ในความอับอายนั้น เธอก็ต้องยอมรับว่าเงินหนึ่งแสนบาทที่ได้จากการขายร่างกายของตัวเองนั้นมันหอมหวานเหลือเกินมันคืออำนาจที่ทำให้เธอกลับไปยืนหยัดได้อีกครั้งแชมเปญนั่งอยู่บนโซฟา มองไปที่รูปถ่ายของนาวาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอคิดถึงความอบอุ่น ความมั่นคง และความหรูหราที่นาวาเคยมอบให้ เธอตัดสินใจโทรหาเขาเป็นครั้งสุดท้าย เธอพยายามอ้อนวอนขอโอกาสสุดท้าย ครั้งนี้นาวารับสายแต่เสียงของเขากลับเย็นชาและห่างเหินอย่างที่สุด"คุณนาวา..." แชมเปญ เริ่มต้นด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะค่ะ…ฉันจะยอมทุกอย่าง"ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของนาวาจะดังขึ้นอย่างชัดเจนและเด็ดขาด "ผมเคยพูดไปแล้วนะแชมเปญว่าผมให้สัญญาคุณไม่ได้ว่าจะหยุดอยู่ที่คุ

เช้าวันต่อมาที่ตึกเรียน แชมเปญก้าวขาเข้าสู่มหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด แต่ทันทีที่เธอเดินเข้าตึกเธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในบรรยากาศทันที มีหลายสายตาจ้องมองเธอตั้งแต่นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาจนถึงยามรักษาความปลอดภัย สายตาที่เต็มไปด้วยการตัดสินเย้ยหยันและที่เลวร้ายที่สุดคือความหื่นกระหาย บ้างก็พากันซุบซิบนินทาเสียงเบาๆ แต่ก็ดังพอให้เธอได้ยิน คำว่า 'อีแพศยา' และ 'อีขายตัว' ดังแว่วมาตามลม บ้างก็แอบขำด้วยท่าทางที่น่ารังเกียจ ผู้ชายหลายคนมองเธอด้วยสายตาที่ลามกและหื่นกระหายอย่างเปิดเผย จนเธอรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่สวมอยู่มันถูกฉีกขาดออกไปร่างกายของเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอายแชมเปญ รู้สึกสงสัยต่อพฤติกรรมและสายตาเหล่านั้น เธอ ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมองเธอแบบนั้น เหมือนกับว่าเธอไปทำเรื่องน่าอับอายอะไรมา ความรู้สึกหวาดระแวงเข้าครอบงำเธอจนแทบหายใจไม่ออกเธอ พยายามทำใจให้กล้าและก้าวเดินต่อไป เธอ ดึงตัวเองเข้าไปยังห้องเรียนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะนั่งที่โต๊ะประจำข้าง ไอซ์ ที่นั่งรออยู่แล้ว ไอซ์ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เธอนั่งลง ไอซ์ ก็รีบโน้

หลังจากการเผชิญหน้าอันน่าอับอายกับกลุ่มไฮโซในมหาวิทยาลัย แชมเปญนั่งจมอยู่กับความรู้สึกพ่ายแพ้และว่างเปล่า แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นเลย ไอซ์เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ยังมีความหงุดหงิดเจือปนอยู่"อีแชมเปญมึงจะนั่งเป็นผีตายซากไปอีกนานไหม" ไอซ์ ถามอย่างไม่สบอารมณ์ เธอมองสภาพของแชมเปญด้วยความสมเพช "มาดามแชมเปญคนเดิมหายไปไหนละวะ มึงต้องสู้สิ! มึงจะมานั่งสิ้นหวังแบบนี้ไม่ได้"แชมเปญเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและแดงก่ำจากการร้องไห้ "กูไม่มีอารมณ์สร้างภาพอะไรทั้งนั้นแหละ มันทิ้งกูไปให้หมดแล้ว ทั้งคุณนาวาทั้งไอ้ธีร์ธาม กูไม่เหลือใครแล้วนะไอซ์""แล้วมึงจะไปยึดติดอะไร" ไอซ์สวนกลับ "มึงก็แค่หาคนใหม่! ผู้ชายในโลกนี้มีเยอะแยะ มึงสวยขนาดนี้จะกลัวอะไร! ไปหาเศรษฐีคนใหม่มาเปย์มึงสิ""แล้วเมื่อไหร่กูถึงจะหาได้ล่ะ" แชมเปญ กล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ "กูไม่มีอะไรดึงดูดใจพวกนั้นแล้ว กูไม่มีเงินเหลือพอที่จะไปอ่อยใครที่คลับไฮโซได้อีกแล้ว ตอนนี้พวกอีเจซซี่ ก็พากันหัวเราะเยาะกู พวกมันเยาะเย้ยที่กูไม่มีเบอร์กิ้น กูขายมันไปแล้วนะไอซ์""นั่นแหละมึงถ

คืนนี้ธีร์ธาม ในชุดสูทสีดำสนิท ไม่ได้อยู่ที่ Host Club แต่กำลังยืนอยู่ในคฤหาสน์หลังงามของ โรสนักธุรกิจสาววัยสามสิบปลายๆ ลูกค้าขาประจำที่จ่ายหนักที่สุดคนหนึ่งของเขา โรสไม่ชอบไปที่คลับแต่ต้องการธีร์ธามไปบริการถึงบ้านทุกครั้ง เธอจ่ายเงินมากพอที่จะซื้อความพิเศษนี้ได้โรสปรากฏตัวในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีแดงเพลิงที่เผยให้เห็นเรือนร่างที่ยังคงเต่งตึงและหรูหรา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่ได้ปกปิด"เธอมาตรงเวลาเสมอเลยนะธีร์ธาม" โรสกล่าวพลางรินไวน์แดงราคาแพงให้เขา "พี่รอเธอมาทั้งวันแล้ว"ธีร์ธามยิ้มอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวน "แน่นอนครับพี่โรส การตรงต่อเวลาคือบริการของเรา"โรสไม่รอช้าเธอเดินเข้ามาหาธีร์ธามอย่างรวดเร็ว เธอ วางแก้วไวน์ลงแล้วใช้มือลูบไล้ไปตามแผงอกของเขาเหนือเสื้อเชิ้ตสีขาว"พี่ไม่ต้องการคุยเรื่องชีวิตส่วนตัวหรอกค่ะ" โรสกระซิบเสียงแหบพร่า "พี่ต้องการแค่เธอ... พี่ต้องการสัมผัสที่เธอมอบให้พี่ได้คนเดียว"ธีร์ธามรับรู้ถึงสัญญาณ เขาไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมาก เขาวางมือลงบนบั้นท้ายที่กลมกลึงของโรสแล้วบีบเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบเธอ จูบของเขาไม่ได้อ่อนโยน แต่เต็

หลังจากการถูกปฏิเสธอย่างเลือดเย็นจากธีร์ธามในคืนนั้น ชีวิตของ แชมเปญ ก็เข้าสู่จุดตกต่ำอย่างรวดเร็ว เธอพยายามติดต่อกับนาวาอย่างสิ้นหวัง โทรไปหาเขาหลายสิบสายต่อวัน ส่งข้อความอ้อนวอนขอให้เขากลับมารับผิดชอบ แต่ก็ยังได้รับการปฏิเสธจากเขาอย่างสิ้นเชิง นาวา บล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอ และทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้ตอนนี้เธอใช้ชีวิตไม่ต่างจากนักศึกษาธรรมดาทั่วไปที่ต้องอยู่อย่างประหยัด เธอต้องลดการกินหรูอยู่ดีจากเมื่อก่อนลงอย่างมาก เสื้อผ้าแบรนด์เนมถูกเก็บไว้ในตู้ คอนโดหรูเริ่มรู้สึกเหมือนกรงที่ว่างเปล่า เงินสดที่เหลืออยู่ร่อยหรอจนน่าตกใจสาเหตุเดียวที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้คือ ความเสพติดในตัวธีร์ธาม ลีลาการเย็ดที่รุนแรงและเร่าร้อนของเขาได้กลายเป็นความจำเป็นพื้นฐานของเธอ แต่การที่จะมีอะไรกับเขาในแต่ละครั้งนั้น เธอก็ต้องจ่ายเงินในฐานะโฮสกับลูกค้า ธีร์ธามไม่เคยให้ฟรีและไม่เคยใจอ่อนกับเธอด้วยความจำเป็นที่ต้องหาเงินมาสนองความต้องการทางเพศ เธอจึงตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต โดยนำกระเป๋าเบอร์กิ้นใบหรูที่นาวาซื้อให้ไปขายต่อ กระเป๋าราคาหลักล้านใบนี้คือสัญลักษณ์สุดท้ายของสถานะมาดามของเธอ แ

สองสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของแชมเปญก็เข้าสู่ภาวะวิกฤตอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่วิกฤตทางอารมณ์ที่เกิดจากความรัก แต่เป็นวิกฤตทางการเงินที่เกิดจาก ความเสพติดทางเพศ เธอใช้เงินไปแล้วเกือบทั้งหมดที่นาวาเคยให้มา เพื่อจ่ายค่า Host VIP ให้กับธีร์ธามทุกๆ คืนที่ความต้องการเข้าครอบงำ การใช้เงินอย่างบ้าคลั่งเพื่อแลกกับความสุขทางเพศทำให้เธอแทบสิ้นเนื้อประดาตัวความเสพติดในลีลาที่รุนแรงและชำนาญของธีร์ธามนั้นควบคุมได้ยากยิ่งกว่ายาเสพติด การถูกเย็ดอย่างรุนแรงและเร่าร้อน กลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ความรู้สึกของการถูกยึดครองทางร่างกายได้เปลี่ยนเป็นความปรารถนาอย่างลึกซึ้ง ทุกๆ วันที่ไม่ได้ไปหาธีร์ธาม เธอจะรู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายและความหิวโหยทางเพศจะกัดกินเธอจากภายใน เธอรู้สึกว่าหีของเธอมันเรียกร้องหาควยที่ใหญ่โตและรุนแรงของเขาอยู่ตลอดเวลาแชมเปญนั่งอยู่ในคอนโดหรู ซึ่งตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นกรงทองที่ว่างเปล่า เธอพยายามติดต่อนาวา เพื่อขอเงินเพิ่ม หรือแม้แต่ขอโอกาสกลับไป แต่นาวาปฏิเสธการรับสายของเธอทุกครั้งอย่างเย็นชา เขาเลือกอันนาอย่างสมบูรณ์แล้ว และไม่มีความเมตตาให้กับเธอแม้แต่น้อยแช