เมียเด็กของพ่อเลี้ยงอัครา

เมียเด็กของพ่อเลี้ยงอัครา

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-05
Oleh:  SuwacheeTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
37Bab
4.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นับดาว เด็กสาวกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยป้าที่ติดการพนันงอมแงม จนต้องพาหลานที่แสนเกลียดชังไปแลกเงินก้อนโต ทำให้เธอโบยบินสู่อ้อมอกของพ่อเลี้ยงอัครา ชายหนุ่มผู้มีอิทธิพล เจ้าพ่อเงินกู้ที่แสนจะรูปหล่อ คราแรกเขาคิดแค่ว่าเธอก็แค่ของกินเล่น แต่พอได้กินแล้วก็อยากกินอีก เพราะติดใจความหอมหวานของสาวน้อยไร้เดียงสาแหละบริสุทธิ์ผุดผ่องจนไม่อยากให้ใครแตะต้อง

Lihat lebih banyak

Bab 1

พ่อเลี้ยงอัครา

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
37 Bab
พ่อเลี้ยงอัครา
"พ่อเลี้ยงอัคราครับ มีคนมาขอกู้เงินอีกแล้วครับ ผมให้ยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน พ่อเลี้ยงจะให้เข้ามาไหมครับ""รายเก่าหรือว่ารายใหม่ล่ะ""เจ้าเก่าเจ้าเดิมครับคุณอัคร ป้าบัวผันแม่ค้าขายของชำที่ท้ายตลาด คราวนี้น่าจะเอาเงินไปถลุงในบ่อนอีกแน่ผมว่า"งั้นก็ไปบอกให้เขาเข้ามา ฉันจะไปรอที่ห้องทำงาน""ครับ"อภิชาติรับคำ รีบเดินไปเปิดประตูรั้วให้คนคุ้นหน้าเข้ามา เพราะนางบัวผันถือเป็นลูกค้าประจำที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี ในแต่ละเดือนนางมักจะแวะเวียนมาขอกู้เงินกับอัคราหลายครั้งเพื่อเอาไปเล่นการพนันในบ่อนของเสี่ยสมชาย ผู้ออกเงินกู้รายใหญ่ของจังหวัดนี้อีกคน รองลงมาจากพ่อเลี้ยงอัคราช่วงบ่ายในวันเดียวกัน ก็มีหญิงสาวมาสมัครงานตำแหน่งแม่บ้านที่คนกำลังขาด แม่บ้านคนเก่าขอลาออกไปดูแลพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด บ้านของพ่อเลี้ยงอัคราจึงกำลังต้องการคนงาน เมื่อมีคนมาสมัครงานในตำแหน่งที่เขาต้องการ ชายหนุ่มเลยรับเอาไว้ทันที แต่พอตกดึกของอีกวัน หญิงสาวนางนั้นก็แปลงร่างเป็นนางแมวยั่วสวาท พร้อมรับใช้เจ้านายอีกหนึ่งตำแหน่ง คือนางบำเรอบนเตียงอย่างเต็มอกเต็มใจ"แม่ง! เสียวหัวชิบหาย เธอนี่ก็อมเก่งเหมือนกันนะรำภา ดูดเข้าไปให้ลึก
Baca selengkapnya
รับได้ทุกทาง
อัคราอุ้มร่างบอบบางไปวางบนโซฟาแล้วโถมร่างหนาทาบทับลงบนตัวเธอ"ฉันอยากกินเธอทางประตูหลัง เธอรับได้หรือเปล่าล่ะ"สาวน้อยเจนจัดพยักหน้ารับหงึกหงัก เธอเองก็อยากลองสักครั้ง ว่าการมีเซ็กซ์กันทางประตูหลังมันจะมันขนาดไหน อัครากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจที่ได้รับความร่วมมือจากเธอเป็นอย่างดี"ถ้าอย่างนั้นฉันจะทาเจลหล่อลื่นให้เธอก่อน พร้อมนะ""พร้อมค่ะ"เธอแอ่นสะโพกอวบอัดให้โค้งน้อยๆ แต่พองาม ชายหนุ่มแหวกซาลาเปาก้อนโตให้แยกออกจากกัน จนเห็นรูจีบคับแคบสีหวาน เขาทาเจลหล่อลื่นลงบนเนื้อนุ่มนิ่มนั้น แล้วค่อยๆ ละเลียดปาดด้วยปลายนิ้วเป็นวงกว้าง ก่อนจะยัดนิ้วชี้เข้าไปเพื่อนำทาง เจลหล่อลื่นทำให้ช่องทางรักขยายออกจนกว้างและทำให้อีกฝ่ายไม่เจ็บมากขณะร่วมรัก"คุณอัครขา..หนูเสียวจังเลยค่ะ" เธอครวญครางเสียงแหบพร่าแนบใบหน้าลงบนโซฟา"ฉันจะใส่เข้าไปในตัวเธอแล้วนะ""ใส่เข้ามาเลยค่ะ อ๊าส์!!!"เสียงหวีดร้องถูกส่งออกมาจากริมฝีปากเล็กบาง เพราะเธอยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ เขาก็ยัดอวัยวะเข้ามาจนสุดลำพรวด!!!แก่นกายกำยำถูกสอดเข้ามาในช่องทางรักด้านหลัง ชายหนุ่มอัดกระแทกบั้นท้ายอย่างเมามัน จนร่างเล็กบอบบางเสือกไถลไปบนโซฟา เสียงเนื
Baca selengkapnya
เหยื่อ
ภายในคืนเดียวกัน ได้เกิดเหตุการณ์ไม่ดีไม่งามขึ้นที่ร้านขายของชำเล็กๆ ท้ายตลาด สองคืนแล้วที่คนเป็นป้าไม่อยู่บ้านเพราะไปค้างคืนที่บ่อนพนัน นางบัวผันติดการพนันงอมแงมชนิดเล่นกันข้ามคืนข้ามวัน เงินไม่หมดไม่กลับ มิหนำซ้ำยังหอบหนี้ก้อนโตกลับมาเกือบทุกครั้งอีกต่างหาก ทิ้งหลานที่โตเป็นสาวเอาไว้กับตาเฒ่าหื่นกาม ที่พยายามลวนลามเธอทางสายตาหลายครั้ง ในยามที่ป้าบัวผันไม่อยู่บ้านแต่ในคืนนี้ตาแก่หื่นกามไม่ได้ลวนลามเธอแค่สายตาเท่านั้น เพราะมันพยายามปลุกปล้ำเธอ ในขณะที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ตาเฒ่าหื่นกามก็มายืนขวางทางเอาไว้ไม่ให้เธอเดินกลับไปยังห้องของตัวเองได้"จะรีบไปไหนล่ะหนูนับดาว" ตาแก่ผมหงอกช้อนสายตามองไปตามร่องอกขาวๆ ที่มันโผล่พ้นขอบผ้าเช็ดตัวออกมา"ลุงมีอะไรจะใช้หนูเหรอคะ" เธอถามพลางกุมกระชับผ้าขนหนูไปพลาง เพราะไม่ไว้ใจตาแก่คนนี้นัก"ลุงเมื่อยไปทั้งตัวเลย อยากให้นับดาวช่วยบีบนวดให้หน่อยนะ""ได้ค่ะ แต่หนูขอไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะคะ เดี๋ยวจะออกมานวดให้ค่ะ""แต่ลุงว่าไปทั้งชุดนี้เลยดีกว่า""ว๊าย! ลุงชา"นับดาวหวีดเสียงร้องออกมาได้แค่นั้นร่างทั้งร่างก็ลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ชายชราช้อนอุ้มร่างบา
Baca selengkapnya
ตีสองหน้า
เช้าวันถัดมา....แสงแดดอ่อนๆ สาดลอดเข้ามาทางหลังคา และร่องไม้ที่เก่าคร่ำคร่าในห้องนอนของนับดาว หญิงสาวขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดออกช้าๆ เพราะได้ยินเสียงป้าบัวผันลอยมากระทบโสตประสาทการได้ยิน พร้อมเสียงเคาะประตูดังปัง"อีนับดาว นี่แกยังไม่ตื่นอีกเหรอวะ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ลุกขึ้นมาช่วยกันขายของหน่อยสิโว้ย อีนี่หัดขี้เกียจสันหลังยาว เดี๋ยวเหอะ! กูจะให้มึงอดข้าวอดน้ำซะให้เข็ด!"หญิงชราตะเบ็งเสียงจนคอขึ้นเอ็นพร้อมเคาะประตูไปพลาง นับดาวรีบลุกจากที่นอนไปเปิดประตูให้ป้าบัวผันที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่หน้าห้องของเธอ อาการแบบนี้มีอยู่อย่างเดียว คงจะเสียพนันมาจนหมดตัวอีกสินะถึงได้อารมณ์ไม่ดี"หนูตื่นแล้วค่ะป้า ขอตัวลงไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ""จ้า!! อีคุณนาย..รีบๆ ไปเลยจะได้ไปช่วยกันขายของ"หญิงชราเดินลงบันไดมาก่อน นับดาวเดินตามมาทีหลัง หญิงสาวต้องการจะบอกกับคนเป็นป้าในเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวาน เรียวแขนบอบบางจึงรั้งคนเป็นป้าเอาไว้ ก่อนที่เท้าของท่านจะก้าวลงบนบันไดขั้นสุดท้าย"ป้าบัวผันคะ หนูมีเรื่องอยากจะบอกป้าค่ะ""เรื่องอะไรวะ" เท้าของหญิงชราหยุดชะงัก หันกลับมามองหน้
Baca selengkapnya
ล้างหนี้
หนึ่งเดือนต่อมา....หญิงชราอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าเดินมาพร้อมหลานสาวอายุราวสิบแปด หญิงสาวร่างเล็กบอบบางผิวพรรณขาวกระจ่างใสด้วยวัยที่เพิ่งแตกเนื้อสาว แต่ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดฝาดแถมยังหมองคล้ำไร้สง่าราศี ตามตัวและข้างแก้มมีรอยแดงคล้ายถูกทำร้าย"วันนี้จะเอาเท่าไหร่"ชายหนุ่มถามใบหน้ามีรอยยิ้มหยัน บัวผันเป็นผีพนันตัวยงที่มาขอกู้เงินจากเขาหลายครั้ง นี่ก็ยังค้างชำระอยู่เกือบแสนบาทที่ยังไม่จ่าย"ป้าขอกู้เพิ่มอีกสักแสนได้ไหมคะคุณอัคร จะเอาไปหมุนในร้าน""หมุนในร้านหรือว่าจะเอาไปเข้าบ่อนล่ะ เอาดีๆ""คราวนี้เอาไปหมุนในร้านจริงๆ ค่ะ ไม่ไปบ่อนแล้ว มีแต่เสียกับเสีย""แต่หนี้ครั้งก่อนก็ยังค้างอยู่นี่" เขาเปิดสมุดบัญชีชื่อป้าบัวผันไปพลางพูดกับหญิงชราไปพลาง"ป้าเอาหลานมาให้เป็นอีหนูของคุณอัครค่ะ"เขาเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม ริมฝีปากกระตุกยิ้มบางๆ ปรายตามองเด็กสาวที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเป็นระยะ"พาหลานสาวมาขัดดอกว่างั้น แล้วพาไปเสนอมากี่คนแล้วล่ะ" เขารู้ว่าป้าบัวผันไม่ได้ติดหนี้แค่เขาคนเดียวแต่เป็นหนี้หลายที่"ป้าพามาหาพ่อเลี้ยงแค่คนเดียว พ่อเลี้ยงรับมันไว้เถอะนะ อีนี่มันทำได้ทุกอย่าง ยิ่งงานคนใช้มันยิ่งถน
Baca selengkapnya
สู่อ้อมอกพ่อเลี้ยง
สามวันต่อมา...ร่างสูงสง่าเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยอาการเมามาย เปลื้องผ้าเปลื้องผ่อนจนหลุดลุ่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า เพียงแค่ก้าวพ้นบานประตูห้องส่วนตัวเข้ามาเท่านั้น อดิศรคนขับรถประคองเจ้านายหนุ่มจนล้มตัวลงบนที่นอนอย่างเรียบร้อย เขาผละตัวเองออกห่างไปเพียงเล็กน้อย พ่อเลี้ยงอัคราก็ดีดตัวเองขึ้นมา แล้วกำลังจะถอดเสื้อผ้า"ทำไมมันร้อนอย่างนี้วะ!" อัคราคำราม"พ่อเลี้ยงอย่าเพิ่งถอดครับ!"อดิศรห้ามไม่ทัน กางเกงสแล็คสีดำถูกถอดออกจากกายร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น ตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวตอนนี้อัคราเหลือเพียงกางเกงชั้นในcalvinสีดำบางเบา ที่ปกปิดร่างกายเอาไว้เท่านั้น เขาปีนกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้งในท่าคว่ำหน้า"ฮ้าย! พ่อเลี้ยงเมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า"อดิศรพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ ตามเก็บเสื้อผ้าที่ถูกถอดเกลื่อนเอาไว้บนพื้นห้องใส่ลงในตะกร้าเตรียมซัก เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำแล้วก้าวออกไปจากห้องนั้น ทิ้งเจ้านายที่เมามายให้นอนพักผ่อนอย่างสบายใจ อีกไม่นานพ่อเลี้ยงอัคราคงจะหายแล้วได้สติกลับมาครึ่งชั่วโมงต่อมา...พ่อเลี้ยงอัคราลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว ชายหนุ่มพลิกตัวไปมาพลางกดคลึงไปบนขมับทั้งซ้ายและขวา"ทำไ
Baca selengkapnya
ความฮอตของพ่อเลี้ยง
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...พ่อเลี้ยงอัคราเดินทางมาตรวจงานที่ไร่สตรอว์เบอร์รี่ตั้งแต่เช้า เพราะเมื่อวานเลขารายงานว่า วันนี้มีออเดอร์ที่จะต้องนำส่งไปให้ลูกค้าหลายราย รวมกันแล้วเป็นสตรอว์เบอร์รี่หลายร้อยกิโล มีทั้งแบบผลสดและนำไปแปรรูปเป็นผลไม้อบแห้ง ฟรีซดราย รวมไปถึงทำแยม พ่อเลี้ยงจึงต้องมาดูการเก็บเกี่ยวผลผลิตด้วยตัวเอง เพราะเขาไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดจนลูกค้าต้องคืนสินค้ากลับมา"พ่อเลี้ยงอัครา..หล่อมาก!! อย่างกะดาราเกาหลีแหน่ ดูสิแก..เขาขี่ม้า อย่างเท่เลยอะ""ไหนวะ""โน่นไง มาทางนี้แล้ว กรี๊ด!!!!"เสียงคนงานสาวหลายสิบชีวิตต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ เมื่อเห็นพ่อเลี้ยงอัคราขี่ม้าผ่านมาทางที่พวกเธอกำลังทำงาน ราวกับว่าได้เจอดาราระดับประเทศอย่างไรอย่างนั้นรำภาที่กำลังเก็บสตรอว์เบอร์รี่อยู่แถวนั้นทำท่าเบะปาก กลอกตาไปมา ก่อนจะพ่นคำพูดที่แสดงถึงความเหนือกว่า"พวกแกก็ได้แต่กรี๊ดเท่านั้นแหละย่ะ ไม่เหมือนฉัน ได้ขี่เขามาแล้ว"คนงานสาวสามชีวิตหันมองรำภาเป็นตาเดียวก่อนจะคำรามถาม"ขี้โม้หรือเปล่ายะ! พ่อเลี้ยงอัคราเนี่ยนะจะกินคนงานอย่างหล่อนนะ""ฉันพูดความจริงย่ะ พวกเธอไม่เชื่อก็ตามใจ" รำภาลอยหน้าลอ
Baca selengkapnya
เชือดไก่ให้ลิงดู
ห้าโมงเย็นหลังเลิกงาน รำภาเดินไปหาผู้จัดการที่ห้องตามเวลานัดหมายด้วยหัวใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ประตูห้องเปิดออกทั้งที่เธอยังไม่ทันได้เคาะด้วยซ้ำ"ผู้จัดการมีหูทิพย์ตาทิพย์เหรอวะ หรือว่าแกเลี้ยงกุมารทองถึงได้รู้ว่าเรามา" รำภาเดินคอตกเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า เธอเปิดรอยยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นว่าในห้องนั้นมีพ่อเลี้ยงอัครานั่งอยู่ด้วย"พ่อเลี้ยงขา..คิดถึงพ่อเลี้ยงจังเลยค่ะ" รำภากางปีกออกมาทำท่าจะโผเข้าหาร่างหนา แต่ทว่า สายตาคมดุและน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของพ่อเลี้ยงอัครา หยุดการกระทำของเธอโดยอัตโนมัติ"หยุดอยู่ตรงนั้น เธอไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้ฉันเกินสองไม้บรรทัด!"อัคราชี้หน้า รอยยิ้มแห่งความคิดถึงของนางแมวยั่วสวาทหุบลงทันตา เมื่อพ่อเลี้ยงอัคราตะคอกสั่ง"ก็รำภาคิดถึงพ่อเลี้ยงนี่คะ น่านะ..ขอรำภากอดพ่อเลี้ยงให้หายคิดถึงหน่อยนะคะ" รำภาทำท่าสยายปีกออกมาอีกครั้ง อัคราตวาดลั่น"พูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!" อัคราตบโต๊ะฉาด กระโจนตัวเองเข้าหาร่างบาง เขาบีบแก้มนุ่มนุิ่มทั้งสองข้างจนมันยับยู่ยี่เข้าหากัน"พ่อเลี้ยง..รำภาเจ็บ
Baca selengkapnya
งานเลี้ยง
สองวันต่อมา....พ่อเลี้ยงอัคราจัดงานเลี้ยงสุดยิ่งใหญ่ให้แก่พนักงานและคนงานในไร่กว่าร้อยชีวิต ที่ช่วยกันตรากตรำทำงานจนออเดอร์ล็อตใหญ่ผ่านไปได้ด้วยดี ชายหนุ่มจัดงานเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์ มีอาหารมาเติมแบบไม่อั้นทั้งของคาวของหวาน ผลไม้นานาชนิดและขนมขบเคี้ยว เรียกได้ว่าขนกันมาเป็นคันรถเลยทีเดียว เพื่อให้พนักงานทุกคนได้ดื่มกินกันอย่างอิ่มหนำ งานนี้พ่อเลี้ยงอัคราทุ่มทุนควักกระเป๋าออกมาเลี้ยงพนักงานนับหลายแสนบาท เพราะจะมีการแจกของขวัญ รวมไปถึงมอบเงินรางวัลและโบนัสให้แก่พนักงานทุกคนอีกด้วย ยิ่งคนไหนที่ได้เป็นพนักงานดีเด่นประจำปี คือทำงานดี ขยัน ไม่สาย ไม่ลา ไม่ขาด ก็จะได้รับเงินรางวัลติดไม้ติดมือกลับบ้านคนละหลายพันบาทแน่นอน วันนี้จึงนับว่าเป็นวันดีๆ วันหนึ่งสำหรับทุกคน"พ่อเลี้ยงดื่มอะไรดีครับ" อภิชาติถาม พลางหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆ อัครา ชายหนุ่มหันมองไปทางบาร์เครื่องดื่ม ที่มีบาร์เทนเดอร์คอยบริการพร้อมเสิร์ฟกันแบบไม่อั้น มีทั้งค็อกเทล ไวน์ เหล้าหลากหลายสไตล์ทั้งของไทยและของนอก บรั่นดี เบียร์สิงห์ เบียร์ช้างมีพร้อมให้บริการอัคราหันมองอยู่สักพัก ก็ตัด
Baca selengkapnya
พิสูจน์ไหมล่ะ
"หมดแก้ว.." เสียงแก้วค็อกเทลกระทบกันหลายครั้ง พร้อมเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของคนที่นั่งข้างๆ ทำให้พ่อเลี้ยงอัคราส่ายหน้า"แอลกอฮอล์เป็นน้ำเปลี่ยนนิสัยจริงๆ สินะ โบราณกล่าวไว้ไม่เกินจริง"พ่อเลี้ยงอัคราคิด เขาไม่น่าคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเลยให้ตายสิ! ชายหนุ่มคิดพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน ใจจริงเขาอยากให้เธอดื่มเพียงสองสามแก้วเท่านั้น จะได้หลอกล่อแล้วพาไปขึ้นสวรรค์ได้ง่ายๆ แต่ยัยเด็กนี่กลับติดใจในรสชาติหวานหอมอร่อยของเครื่องดื่มพิฆาตพรหมจรรย์สาว เลยดื่มเอาดื่มเอา พอเมาแล้วก็พูดมากแตกต่างจากตอนไม่ดื่มลิบลับ"พอแล้วนับดาว เธอเมามากแล้วนะ" อัคราแย่งแก้วค็อกเทลสีหวานที่เธอทำท่าจะกระดกเข้าปากอีกครั้ง"หนูยังไม่เมาเลยค่ะ พ่อเลี้ยงขา..""ไม่เมาอะไรล่ะ ลิ้นไก่สั้นขนาดนี้ นั่งดีๆ" เขาประคองร่างนุ่มนิ่มที่นั่งเอียงไปเอียงมา ให้นั่งเข้าที่เข้าทาง"พ่อเลี้ยงชนแก้วกับหนูหน่อยสิคะ มาค่ะ..เชียส""ไม่ชงไม่เชียสมันแล้ว กลับบ้าน!" อัคราคำราม แต่นับดาวยังไม่อยากกลับ เธอเลยต่อรองกับพ่อเลี้ยงหนุ่มเสียงหวาน อ้อแอ้ ลิ้นไก่สั้น
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status