Novels by Yaya-rin

แสงสีเสียงบนเวทีขนาดยักษ์ยังคงดำเนินต่อไปอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา พิธีกรชื่อดังสลับสับเปลี่ยนกันขึ้นมาประกาศรางวัลสาขาต่าง ๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงของผู้ร่วมงานนับพันชีวิต ทว่าสำหรับโรสแล้ว โลกทั้งใบกลับคล้ายถูกกดปุ่มปิดเสียงไปชั่วขณะ หลังจากเขื่อนความทรงจำอันเป็นนิรันดร์พรั่งพรูทะลักเข้ามาดั่งท่วงทำนองเพลงโบราณที่คุ้นเคยในสายเลือดดวงตาของเธอยังคงจดจ้องมองไปยังกลุ่มเก้าอี้โซนพิเศษ VVIP ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ในขณะที่หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวแรงระคนหวั่นไหว แววตาสั่นระริกสะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มทั้งห้าคนที่เวลานี้อยู่ในชุดสูทสากลภูมิฐานไร้ที่ติ ยามที่แสงสปอตไลต์ดวงยักษ์สาดผ่าน ใบหน้าหล่อเหลาอันเป็นเอกลักษณ์ของดราโก้ เซนิต คานส์ เอลเลน และลูเซียน ยิ่งดูโดดเด่น สง่างาม และน่าเกรงขามจนปวงชนในฮอลล์แทบไม่กล้าหายใจแรง‘พวกเขามีตัวตนจริง ๆ... ร่างกายนี้ ใบหน้านี้... อ้อมกอดที่ฉันเคยซบอุ่นจนแทบละลาย’ โรสรำพึงในใจพลางลูบปลายแผ่นอกที่สั่นไหวอย่างโหยหาอย่างสุดซึ้ง ความรู้สึกคิดถึงปานจะขาดใจแล่นริ้วเข้ามาในกระแสเลือดจนขอบตาคู่สวยเริ่มร้อนผ่าวทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะขยับกาย ก้า

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยผ่านหน้าโรงละครแห่งชาติอันยิ่งใหญ่ตระการตา สถานที่จัดงานประกาศผลรางวัลเกียรติยศสูงสุดของวงการบันเทิงประจำปี พรมแดงหนานุ่มสีชาดทอดยาวจากประตูรถลีมูซีนหรูหราไปจนถึงประตูทางเข้าโถงพิธีการ ท่ามกลางเสียงแตร เสียงตะโกนเรียกชื่อดารา และที่สำคัญที่สุดคือเสียงลั่นชัตเตอร์ถี่รัวประหนึ่งพายุฝนฟ้าคะนองจากสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่หลังแผงกั้นแชะ! แชะ! แชะ!“ทางนี้ครับคุณโรส! หันมาทางกล้องซ้ายมือหน่อยครับ!”“คุณโรสครับ! ยิ้มกว้าง ๆ ให้กล้องหลักของสถานีด้วยครับ! วันนี้สวยสะกดใจมากเลยครับ!”ท่ามกลางแสงแฟลชสีขาวเจิดจ้าที่สว่างวาบไม่ขาดสาย ร่างระหงของโรสยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนกึ่งกลางพรมแดง สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตเฉียดตายในห้องไอซียู ร่างกายของเธอกลับมาฟื้นตัวเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างปาฏิหาริย์ ผิวพรรณกลับมาเปล่งปลั่งมีออร่า และในค่ำคืนนี้เธอสวมชุดราตรียาวเข้ารูปสั่งตัดพิเศษสีม่วงเข้มอมดำที่ทำจากผ้าไหมซาตินเนื้อละเอียด ลากหางปลาหรูหราด้านหลัง ตัวชุดผ่าอกลึกเน้นส่วนโค้งเว้าและทรวงอกอวบอิ่มรับกับสร้อยคอเพชรน้ำงามรอบลำคอขาวระหง บานสะพรั่งดุจนางพญาผู้ปกครองผืนพรมแ

ค่ำคืนหลังเสร็จสิ้นพิธีสถาปนาราชสำนักใหม่ช่างเงียบสงบและงดงามเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา ท้องฟ้าเหนือมหาอาณาจักรลอยฟ้าเอเทเรียประดับประดาด้วยละอองดาวระยิบระยับล้อแสงไฟจากโคมไฟมนตรา ดอกไม้ป่ากลิ่นหอมรัญจวนคล้ายกลิ่นแป้งร่ำและวานิลลาลอยละล่องเข้ามาทางบานหน้าต่างหินอ่อน บรรยากาศภายในห้องบรรทมหลวงอุ่นระอุและอบอวลไปด้วยรังสีแห่งความรักที่ลึกซึ้ง ไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งความแค้น ความหวาดระแวง หรือสงครามชิงดีชิงเด่นใด ๆ อีกต่อไปบนเตียงกว้างหนานุ่มปูด้วยผ้าไหมซาตินเนื้อละเอียดสีม่วงเข้ม ราชินีโรสในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีงาช้างแสนบางเบากำลังเอนกายพักผ่อนด้วยความผ่อนคลายอย่างที่สุด ศีรษะทุยสวยหนุนซบอยู่บนแผงอกกว้างแกร่งร้อนผ่าวของดราโก้จอมมังกรโบราณผู้พิทักษ์ที่ใช้ท่อนแขนล่ำสันโอบกอดเธอจากทางด้านหลังอย่างแสนรักและหวงแหน ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามเซนิตราชาแวมไพร์หนุ่มผู้หล่อเหลาก็ขยับกายนอนตะแคงข้าง โอบกอดกระชับสะโพกมนและหน้าท้องแบนราบของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม คอยกดจูบแผ่วเบาที่ปลายนิ้วมือเรียวสวยของเธอราวกับกำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตและใกล้ ๆ กันนั้นที่ข้างเตียง คานส์จอมหมาป่าหนุ่มยังคงกึ่งนั่งกึ่ง

ซู่... ซู่… สายลมกรรโชกแรงพัดพาใบไม้แห้งร่วงหล่นลงสู่พื้นดินภายในผืนป่าทมิฬอันเป็นเขตแดนรอยต่อระหว่างดินแดนปีศาจและแคว้นมนุษย์ ยามนี้เป็นช่วงเวลาวิกาลอันเงียบสงัด ทว่าภายใต้ความมืดมิดนั้นกลับมีประกายไฟแห่งความขัดแย้งกำลังจะปะทุขึ้นเมื่อกลุ่มกบฏปีศาจหัวโบราณนับพันตนที่นำโดยอดีตแม่ทัพนอกรีตผู้ไม่ยอมรับกฎระเบียบใหม่ กำลังเคลื่อนพลอย่างเงียบเชียบหมายจะลักลอบโจมตีค่ายทหารมนุษย์ที่ตั้งอยู่ชายแดน เพื่อทำลายสนธิสัญญาสงบศึกขององค์ราชินีให้ย่อยยับ“หึ... ยัยแม่มดนั่นคิดจะเปลี่ยนพวกเราให้เป็นมังสวิรัติหรืออย่างไร? คืนนี้เราจะฆ่าไอ้พวกมนุษย์หน้าโง่ให้หมด เพื่อประกาศว่าดินแดนปีศาจยังเป็นของพวกเรา!” แม่ทัพกบฏคำรามต่ำพลางชูดาบยักษ์ขึ้นฟ้า“คิดจะทำลายผลงานการละครระดับออสการ์ของข้า... พวกเจ้ายังเร็วไปร้อยปี!”วิ้งงงงง! เสียงหวานใสทว่าทรงอำนาจดังก้องกังวานมาจากฟากฟ้า พร้อมกับการปรากฏกายของร่างระหงในชุดเกราะมนตราสีม่วงขลิบทองคำขาวสะท้อนแสงจันทร์อย่างสง่างาม ราชินีโรสยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนยอดไม้สูง โดยมีห้าหนุ่มขุนพลยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลังดุจดั่งเทพผู้พิทักษ์ รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากพวกเขาทั้งห้าสะกดข่ม

แสงไฟเวทมนตร์สีครามสลัวนิ่งอบอุ่นอาบชโลมชั้นหนังสือไม้โบราณที่สูงตระหง่านจดเพดานคริสตัลของหอสมุดหลวงแห่งเอเทเรีย กลิ่นอายโบราณของหน้ากระดาษม้วนคัมภีร์และไอเวทมนตร์บริสุทธิ์สร้างบรรยากาศราวกับโลกภายนอกได้หยุดหมุนไปชั่วขณะราชินีโรสยืนกอดอกพลางมองแผ่นหลังกว้างอันเหยียดตรงของเอลเลน เสนาธิการหนุ่มและมันสมองคนสำคัญของอาณาจักร ชายหนุ่มยังคงอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างไร้ที่ติ เรือนผมสีน้ำเงินเข้มจัดแต่งทรงอย่างพิถีพิถัน และดวงตาสีครามคู่คมปลาบหลังกรอบแว่นสายตาสีเงินกำลังกวาดไล่อ่านร่างสนธิสัญญาสงบศึกอย่างละเอียดถี่ถ้วน“ฝ่าบาท... สนธิสัญญาที่ทรงร่างร่วมกับคณะทูตมนุษย์เมื่อค่ำคืนก่อนมีช่องโหว่เล็กน้อยพะยะค่ะ” เอลเลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพ ทว่าแฝงกระแสกดดันบางอย่าง ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาสบดวงตาสีม่วงอัญมณีของเธอ “การปักปันเขตแดนฝั่งเทือกเขาตอนเหนือไม่มีการระบุถึงสิทธิ์ในการขุดเจาะแร่เวทมนตร์ หากปล่อยไว้ฝั่งมนุษย์อาจใช้จุดนี้ตลบหลังอ้างสิทธิ์ในภายหลัง ข้าจึงจำต้องเชิญพระนางมาช่วยปรับแก้เป็นการส่วนตัวในหอสมุดลับแห่งนี้”‘007... เจ้าหนุ่มแว่นแสนดีคนนี้ ทำไมวันนี้

แสงเทียนภายในห้องอักษรหลวงสั่นไหววูบวาบตามแรงลมหนาวยามวิกาลที่พัดเล็ดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างหินอ่อน ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหมึกสมุนไพรแห้งและกลิ่นหอมสะอาดของกระดาษโบราณราชินีโรสในชุดคลุมผ้าซาตินสีม่วงเข้มเนื้อบางเบา นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักพนักพิงสูง มือเรียวสวยตวัดเขียนแก้ไขร่างสนธิสัญญาสงบศึกอย่างขะมักเขม้นสลับกับการกุมขมับเป็นระยะ‘เฮ้อออ! 007 งานเอกสารนี่มันสูบพลังชีวิตยิ่งกว่าฉากแอ็กชันในสมรภูมิรบเสียอีก แถมอากาศในหอคอยลอยฟ้ายามดึกนี่มันหนาวชะมัดยาดเลย แข็งไปหมดทั้งมือทั้งเท้าแล้วเนี่ย!’ โรสห่อไหล่พลางส่งกระแสจิตบ่นกระปอดกระแปดกับระบบคู่ใจในขณะที่ร่างกายอันบอบบางเริ่มสั่นระริกน้อย ๆ เพราะอุณหภูมิที่ลดฮวบลงเรื่อย ๆ[ระบบ: โฮสต์คะ! ความหนาวจะกลายเป็นความร้อนรุ่มในอีก 3... 2... 1... มีเตาผิงเนื้อแน่นเคลื่อนที่ระดับพรีเมียมกำลังก้าวเข้ามาเสิร์ฟความอุ่นถึงที่แล้วค่ะ]แก๊รก...ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา พร้อมปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำอันคุ้นตาของคานส์จอมหมาป่าหนุ่มดิบเถื่อนผู้มีเส้นผมสีเทาเงินยุ่งเหยิงเป็นเอกลักษณ์ ชายหนุ่มเดินประคองถาดน้ำชาอุ่น ๆ เข้ามาในห