Romances de kaka_yong

ผ่านไปไม่นานเท่าไรนัก คนที่อรวีโทร. ไปขอความช่วยเหลือก็รีบรุดมาถึงหน้าบ้านของมารตี วิทยายืนมองสภาพของเพื่อนสนิทกับร่างที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะมาถึงนี่ หากวิทยาก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองอยู่ดี “ทำบ้าอะไรลงไปวะไอ้อ่อน” อรวีเพียงเหลือบตาขึ้นจ้องหน้าคนมาใหม่นิ่ง ๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางไม่ยี่หระว่าตนเพิ่งฆ่าคนตายไปหยก ๆ “มึงช่วยกูฝังมันที” อรวีบุ้ยใบ้ไปทางหลุมขนาดใหญ่ที่คนงานก่อสร้างขุดเตรียมเอาไว้สำหรับลงเสาบ้าน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหลุมฝังศพเมียน้อยเจ้าของบ้านไปแล้วเรียบร้อย “มันอยากได้บ้านหลังนี้ กูก็จะให้มันเป็นผีเฝ้าที่นี่” สีหน้า ท่าทาง แม้กระทั่งน้ำเสียงของคนที่โทร. เรียกวิทยามาเย็นเยียบจนเจ้าตัวอดเสียวสันหลังไม่ได้ จับพลัดจับผลูก้าวลงเรือลำเดียวกันแล้ว ครั้นจะให้หันกลับตอนนี้ เกรงว่าอาจเป็นเขาเสียเองที่ต้องลงไปอยู่ในหลุมนั้น สองคนสองแรงช่วยกัน ไม่นานร่างไร้วิญญาณของมารตีก็ถูกโยนลงก้นหลุม และกลบทับด้วยดินบริเวณปากหลุมอีกที “มึงทำยังไงก็ได้ ให้เรื่องนี้เป็นความลับไปตลอดกาล ถ้าทำได้ กูจะเลี้ยงดูมึงกับลูกเมียมึงอย่

มารตีหวีดร้องจนเสียงหลง ทว่าไม่มีใครในที่นั้นได้ยินเลยนอกจากพี่สาวที่ยืนจังก้าต่อหน้าเจ้าตัว ด้วยรั้วต้นสนสูงลิบลิ่วที่ล้อมรอบ บวกกับบริเวณใกล้เคียงไม่มีบ้านใครอื่น ทำให้เสียงหวีดนั้นดังอยู่แค่เบื้องหน้าอรวี “พะ…พี่…พี่อ่อน” ครั้นได้สติว่าใครบุกเข้ามายามวิกาล เสียงของมารตีที่ขานเรียกฝ่ายนั้นจึงสั่นระรัวโดยไม่ได้ตั้งใจ “มะ…มาได้ยังไงคะ” ไม่เพียงแต่เสียง หากร่างเพรียวบางของหญิงสาวก็ไม่ต่าง “คิดว่าไงล่ะ” ปากอรวีเอ่ยถามคนตรงหน้า ทว่าหน่วยตากลับแลเลยไปยังกองอิฐ หิน ปูนด้านหลัง ก่อนจะเก็บสายตากลับมาจ้องใบหน้าซีดเผือดของน้องสาวเขม็ง มารตีเก็บงำคำพูดทั้งก้มหน้างุด ไม่อาจสานสบนัยน์ตาสีเข้มที่มากไปด้วยความผิดหวังเสียใจจนยากจะปิดบังของพี่สาว “ไหม…ขอโทษ” คนอายุน้อยกว่ายกมือพนมทั้งน้ำตา รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าสักวันเรื่องระยำตำบอนของตนก็ต้องถึงหูคนพี่ ถ้าเพียงแต่หล่อนรู้จักยับยั้งชั่งใจสักนิด คงไม่เกิดปัญหาจนมองหน้ากันไม่ติดเหมือนเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย “ไหม…ขอโทษนะพี่อ่อน ไหมผิดไปแล้–” ผู้เป็นน้องละล่ำละลักเสียงเครือไม่ทันจบคำ คนพี่ก็ระเบิดโทสะออกมา “รู้ว่าผิดแล้วมึงทำทำไม!!!”

จุดหมายปลายทางของรถคันดังกล่าว ที่ทำให้เขาสามารถหลีกลี้จากอรวีมาพลอดรักกับมารตีได้อย่างสะดวก ก็คือบ้านมือสองย่านชานเมืองที่เขาแอบซื้อเอาไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ กว้านซื้อที่ดินข้างเคียงเพิ่มเติม เพื่อสร้างบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมไว้เป็นรังรักของเขากับมารตีในอนาคต เดิมทีพรุ่งนี้เขากับลูกเมียมีแพลนจะขับรถไปเขาใหญ่ด้วยกัน เพื่อไปร่วมงานวันเกิดเพื่อนซี้ของอรนุช ทว่าเขากลับออกอุบายให้สองแม่ลูกไปกันตามลำพัง โดยยกธุระเรื่องงานมาอ้าง “พรุ่งนี้ลงเสาแล้ว ตื่นเต้นมั้ย” มารตีคว้าแขนของคนรักไปกอดแนบแน่น “ไหมอยากให้บ้านสร้างเสร็จซะวันนี้พรุ่งนี้เลย” มารตีพยักหน้ารัว ประกายความตื่นเต้นยินดีที่จะได้มีบ้านเป็นชื่อของตัวเองสักหลังฉายชัดเต็มสองตา “ขอบคุณนะคะที่เมตตาไหมกับลูก” ‘ขอบคุณเศษเสี้ยวความรักที่เขาเจียดมันมาจากพี่สาว และขอบคุณที่เขาไม่เคยทอดทิ้งหล่อนกับลูกให้ลำบาก หล่อนถึงอดทนยอมกินน้ำใต้ศอกอรวีมาได้ตลอดเจ็ดปี’ “แต่พี่คงต้องแวะเข้าไปที่บริษัทก่อน…” เจ้าสัวอ้อมแอ้มด้วยกระดากอยู่ไม่น้อย ที่ต้องคอยหาวิธีเอาตัวรอดไม่ให้ภรรยาตัวจริงจับได้ว่าไปหาชู้ ถึงอย่างนั้นความโลภโมโทสันกับความเห็นแก่ตัว

มื้อเย็นของครอบครัวจบลงก่อนสองทุ่ม มารตีเข้ามาไหว้ลาและเอ่ยปากฝากฝังลูกของตนไว้กับชายผู้มีศักดิ์เป็นพี่เขย “ไหมฝากม่อนด้วยนะคะพี่เกริก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไหมจะรีบเข้ามารับแต่เช้า” “อ้อ พี่ลืมถามไปเลยว่าไหมมายังไง” สามีของอรวีแสร้งพูดไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่รู้แก่ใจว่าหล่อนกับลูกนั่งแท็กซี่มา “มาแท็กซี่ค่ะ” มารตีตอบไปตามตรง ทว่าแท็กซี่คันที่สองแม่ลูกนั่งมาจากบ้านย่านชานเมือง ไม่ใช่แท็กซี่ทั่วไปที่มีให้เห็นเกลื่อนกลาดตามท้องถนน หากแต่เป็นรถของหนึ่งในลูกน้องเจ้าสัว ที่คอยทำหน้าที่รับส่งสองแม่ลูกตามคำสั่งของเขาโดยเฉพาะ “มืดค่ำขนาดนี้แล้ว ให้พี่ไปส่งดีกว่า” ในเมื่อโอกาสเป็นใจ มีหรือที่คนมากรักอย่างเขาจะไม่ตะครุบไว้ “ไม่เป็นไรค่ะพี่เกริก ไหมไปแท็กซี่สะดวกกว่า” มารตีปฏิเสธ หากก็เป็นไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก “พี่จะไปส่ง” เจ้าสัวเอ่ยเสียงเฉียบด้วยถือเป็นคำขาดที่คนฟังต้องทำตาม “น้องอ้อน เดี๋ยวพ่อไปส่งน้าไหมที่บ้านแป๊บนะลูก” อรนุชมัวแต่คุยเล่นกับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้เจอกันนาน จึงไม่ได้ให้ความสนใจว่าบิดาจะพาน้าสาวของตนไปส่งบ้านจริงหรือไม่ หรือแอบไปทำอะไรกันต่อหลังจากนั้น • สามทุ่มกว่า รถ

สิบเจ็ดปีก่อน เย็นย่ำวันธรรมดาวันหนึ่งที่ครอบครัวณกานต์พิทักษ์พร้อมหน้าพร้อมตากันรับประทานมื้อเย็นในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเจ้าสัวเกริกพล ซึ่งนานทีปีหนที่มารตี ผู้มีศักดิ์เป็นน้องภรรยาของเจ้าสัว ที่แยกย้ายไปมีครอบครัวเป็นของตัวเองตั้งแต่เจ็ดปีก่อน จะมาร่วมโต๊ะด้วยพร้อมกับมนสิชา ลูกสาววัยหกขวบของหล่อน “อย่ากินแต่ข้าวสิม่อน กินหมู กินผักบ้าง” มารตีหันไปดุเด็กน้อยที่ช้อนตักแต่ข้าวเปล่ากับน้ำแกงจืดเข้าปาก โดยไม่ยอมแตะอย่างอื่นเลย “เอาน่าไหม เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องดุด้วย” ประมุขของบ้านหลุบตามองเด็กหญิงผมเปียที่หน้าม่อยลงไปถนัดตา แล้วเอ่ยปากเตือนแม่ของเด็ก “มา ๆ เดี๋ยวป๊– เดี๋ยวลุงตักให้นะลูกนะ” จากนั้นก็กุลีกุจอคีบหมูชิ้นเล็กกับบรอกโคลีและแคร์รอตจากจานผัดผักรวมวางลงในจานข้าวของคนถูกดุ รอยยิ้มเยื้อนเจือความเอื้อเอ็นดูถูกส่งไปให้ เมื่อเด็กน้อยไม่ลืมกล่าวขอบคุณอย่างคนที่ได้รับการอบรมมาดี ก่อนรอยยิ้มนั้นจะเผื่อแผ่ไปยังผู้เป็นแม่ที่นั่งติดกับลูกสาวด้วย ในขณะที่มารตีก็พินอบพิเทากล่าวขอบคุณพี่เขยเสียงอ่อนเสียงหวาน “ขอบคุณนะคะพี่เกริก” โดยที่กิริยาของทั้งสามนั้น ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของใค

“ตอนแรกที่เรารู้เรื่องซิน เราเอาแต่คิดแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่บอกตัวเองว่าให้ฟังเธอก่อน แต่ในหัวมันกลับคิดเป็นตุเป็นตะไปแล้ว” มนสิชาคว้ามือคนตรงหน้ามากุมไว้หลวม ๆ เพื่อให้เจ้าตัวมั่นใจว่า “แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วนะ” ริมฝีปากแย้มขึ้นเป็นรอยยิ้มให้เขาเบาใจ ทว่าแววตาหวั่นไหวให้อย่างไรก็ปิดไม่มิด “รามคบกับเขานานก็จริง แต่สกิลการเลือกของให้สาว รามได้อานิสงส์มาจากคุณรังรองนะ” รามินทร์พยายามพูดติดตลกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ “รามติดแม่มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว” ชายหนุ่มเริ่มเปิดปากเล่า “แม่บอกว่ารามอะเอาใจยาก กินก็ยาก อยู่ก็ยาก เรื่องมากผิดพี่ผิดน้อง คนที่รู้ใจรามที่สุดก็คือแม่ รามก็เลยเกาะติดแม่ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการมาง่าย ๆ เพราะเรื่องยาก ๆ แม่ทำให้หมด” มนสิชาหลุดหัวเราะกิ๊ก ค่อย ๆ นึกภาพตามเท่าที่เคยเห็นผ่านตา ว่าชายหนุ่มมักจะเดินเข้าไปควงแขนมารดา หรือแสดงกิริยาออดอ้อนทุกครั้งที่เจอ ในขณะที่พี่น้องคนอื่นของเขาไม่มีใครเป็นเช่นที่ว่าสักคน “ถ้าเธอจะสังเกตซักนิด เธอกับแม่รามตัวเท่ากันเลย รามไปช็อปกับแม่บ่อยจนหลับตาหยิบให้ยังถูกไซซ์ รามถึงได้รู้ไงว่าเธอใส่เสื้อผ้าไซซ์อะไร” คนฟังพยักหน้