LOGINฉันแต่งงานกับเธอก็เพราะต้องการรับผิดชอบลูกในท้องเธอเท่านั้น คนที่ฉันรักมีแค่คนเดียวก็คือข้าวฟ่าง หลังจากที่ลูกคลอดออกมาเธอต้องออกจากชีวิตฉันและลูกพร้อมเงินจำนวนหนึ่งเข้าใจใช่มั้ย??
View More"ที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอก็เพราะต้องรับผิดชอบลูกในท้องของเธอ ผู้หญิงที่ฉันรักมีแค่คนเดียวคือ ข้าวฟ่าง เมื่อเธอคลอดลูกออกมาแล้วเธอต้องออกไปจากชีวิตฉันและลูก เธอเข้าใจใช่ไหม?"
คำพูดของ ภูริทัต หนุ่มนักธุรกิจไฟแรงที่อายุ30ปี หล่อ รวย เพอร์เฟค แต่ดันพลาดไปมีอะไรกับจารุวีย์ หญิงสาวที่เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่จนท้อง
จารุวีย์หญิงสาวอายุ25ปี นอกจากหน้าตาจะสวยแล้วยังรวยเป็นลูกคุณหนู เธอเป็นลูกสาวของอมลภัทรที่เป็นเพื่อนกับดาราวรรณ(แม่ของภูริทัต)
จารุวีย์พึ่งกลับจากต่างประเทศซึ่งเธอไปอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็กๆและตอนนี้กำลังกลับมาอยู่ที่ไทยแต่เธอไม่มีญาตที่ไหนเลยมีแค่ ดาราวรรณ เพื่อนของแม่เธอแม่เธอจะกลับมาหลัง2เดือนนี้และมาซื้อบ้านอยู่เลยแต่ให้เธอกลับมาก่อนและฝากให้ไปอยู่กับ ดาราวรรณ
"สวัสดีค่ะคุณน้าดาราวรรณใช่ไหมคะ?"จารุวีย์เอ่ยถามดาราวรรณเมื่อถึงบ้านโดยมีคนขับรถจากที่บ้านไปรับมา
"ใช่จ๊ะ หนูจาร์ใช่ไหมลูก โตขึ้นสวยจนน้าจำไม่ได้เลย"ดาราวรรณ เคยเห็นจาร์ตอนเด็กๆและเคยพูดไว้เล่นกับแม่ของจาร์ว่าโตขึ้นจะให้แต่่งงานกับภูริทัตลูกชายของเขาแต่ตอนนี้ลูกชายของเขานั่นมีแฟนแล้วเลยล้มเลิกความคิดนี้ไป
"ใช่ค่ะคุณน้า คุณน้าเคยเห็นจาร์ตอนเด็กๆด้วยเหรอคะจาร์จำไม่ได้เลย"
"เคยสิแต่ก่อนตอนหนูอยู่ที่ไทยน้าพาพี่ภูไปเล่นกับหนูบ่อยๆ" หลังจากนั้นแม่ของภูก็ให้แม่บ้านเอาของจาร์ไปเก็บที่ห้อง
"ตาภูนี่น้องจาร์เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่ น้องจะมาอยู่กับเรา2เดือนฝากดูแลน้องด้วยนะ"
"ได้ครับแม่" ภูพูดโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเลยและไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่แชทคุยกับ ข้าวฟ่าง คนรักของเขา
"หนูจาร์นี่พี่ภูนะ ไปเล่นด้วยกันบ่อยๆตอนเด็กๆจำได้รึป่าว?"
"จำไม่ได้เลยค่ะคุณน้า"
"แม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับจะไปหาข้าวฟ่าง"ภูริพูดเสร็จก็เดินออกไปเลยโดยที่ไม่ได้รอคำตอบกลับใดๆ
"ดูสิตาภูน้องพึ่งมาแทนที่จะอยู่คุยกับน้องก่อน"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูรู้สึกเหนื่อยๆหนูขอตัวไปพักก่อนนะคะ"
"ได้จ๊ะ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกแม่บ้านได้เลยนะลูก"
"ขอบคุณค่ะคุณน้า"
>>>>ติดตามตอนต่อไป
“อยากทานอะไรสั่งได้เลยนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาและยิ้มให้กับนิชา“ขอบคุณน้องบอสนะคะที่พาพี่มา”เมื่อชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็เผลอยิ้มออกมาเพราะนิชาจำชื่อเขาได้ “ไม่ต้องเรียกน้องก็ได้ครับเรียกบอสเฉยๆ พอ”“ได้ไงละ ก็น้องบอสอายุน้อยกว่าพี่ตั้ง5ปี” เมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็เลยปล่อยให้เธอเรียกแบบนั้นไปเมื่อทั้งคู่สั่งอาหารไปพนักงานก็เอามาเสิร์ฟ นิชาเธอดูชอบมากเพราะเธออยู่เมืองนอกนานกลับมาก็ไม่ค่อยได้ทานอาหารไทยเลย เธอหยิบช้อนมาทานในทันที“อาหารที่ร้านพี่สาวน้องบอสอร่อยนะคะ”“ครับ อร่อยก็มาบ่อยๆ นะ” สองสายตาจ้องมองอย่างไม่ละสายตาทำให้นิชาต้องหลบสายตาเขาและก้มหน้าทานต่อในขณะนั้นเองธีรเดชก็โทรเข้ามาตลอดนิชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสายเรียกเข้าคุณเดช“ทำไมพี่ไม่รับโทรศัพท์ละครับ” ชายหนุ่มมองดูเธอที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแต่ไม่ยอมรับสายและรู้สึกประหลาดใจแต่เขาก็รู้สึกแหละว่านี่คือสามีของนิชาที่โทรเข้ามาแต่ที่น่าแปลกใจคือทำไมเธอนั้นไม่ยอมรับสาย“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอกทานเถอะ” สองสายตาที่แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรแต่แฝงไปด้วยความเศร้าใจสองสายตาดูล่องลอยราวกับคิดอะไรอยู่ชายหนุ่มมองดูเห็นอาการเธอแบบนั้นก็รู้ในทั
นิชานอนไม่หลับจนถึงตีสามอยู่ๆ ก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ส่วนธีรเดชตามหาเธอทั้งคืนจนเหนื่อยล้าจึงกลับไปนอนพักที่บ้านก่อนรุ่งขึ้น…“ฮัลโหลคุณแวววันนี้ผมไม่เข้าบริษัทนะรบกวนเคลียร์งานให้ผมด้วย” ชายหนุ่มธีรเดชโทรไปบอกกับเลขาของเขาก่อนจะออกจากบ้านไปเขาตามหาเธอจนไม่รู้จะตามหาที่ไหนแล้วจึงจ้างนักสืบให้ตามหาให้ส่วนหญิงสาวนิชาที่ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางกระจกเธอไม่ได้ปิดผ้าม่านไว้จึงทำให้แสงส่องเข้ามา เธอรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นมามองดูนาฬิกา นี่เป็นเวลา 08.30 น.‘นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณเดชจะเป็นยังไงบ้างนะคิดถึงจัง’ เธอลุกขึ้นเปิดรูปถ่ายของเธอและธีรเดชขึ้นมาดูด้วยความคิดถึงอยากจะกลับไปหาแต่ก็เข้าใจว่าเขานั้นไม่ได้รักเธอเพียงแค่ต้องการให้เธอนั้นมาแทนที่ข้าวฟ่างก็เท่านั้นเธอจึงเลือกที่จะหนีมาอยู่แบบนี้คนเดียวดีกว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องไปเป็นตัวแทนของใคร ก็อก! ก็อก! ก็อก!..เสียงประตูห้องดังขึ้นเธอรีบลุกขึ้นไปเปิดในทันทีปรากฏว่าเป็นพนักงานคนเมื่อคืน “อาหารมาส่งครับ” ชายหนุ่มเอาอาหารมาส่งให้เธอแต่ว่าเธอนั้นไม่ได้สั่ง“คือฉันยังไม่ได้สั่งเลยนะคะ” นิชาประหลาดใจไม่น้อยว่าโรงแรมมีส่
“ฉันว่าจะไม่อะไรแล้วนะ นี่ไม่รู้โทรไปฟ้องอะไรชักจะอึดอัดแล้วสิ” เธอทำหน้าหงุดหงิดใส่สามีเมื่อธีรเดชเห็นแบบนั้นก็เข้าไปโอบกอดข้างเอวเธอ “ไม่เอาน่าคุณ อย่าเครียดสิเดี๋ยวส่งผลถึงลูกเรานะ” “แล้วเรื่องที่อยู่ของน้องโฟนั้นคุณหาไว้หรือยัง ฉันไม่อยากอยู่ร่วมกับเธอแล้ว” ชายหนุ่มหยิบหนังสือเอกสารคอนโดขึ้นมาให้ภรรยาดู “ผมซื้อคอนโดให้แล้ว เดี๋ยวอีกสองวันจะให้น้องเขาย้ายไป” เมื่อนิชาได้ยินแบบนนั้นเธอก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ธีรเดชกุมขมับด้วยความเครียด และถอนหายใจเบาๆ ‘อะไรกันนี่คุณแม่นะคุณแม่หาแต่ปัญหามาให้ผม’ ธีรเดชบ่นอยู่คนเดียวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบว่าข้าวฟ่างเธอโพสต์ลงเฟชบุ๊คว่ามีปัญหากับวุฒิชัยเพราะเรื่องผู้หญิง เขาจึงอินบล็อกไปหา “ข้าวเป็นยังไงบ้าง” ข้าวฟ่างที่นั่งเครียดอยู่เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นก็ยกขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นธีรเดชก็ตอบกลับมา “แย่เลยเดช ข้าวเหนื่อยที่มีผู้หญิงมาวนเวียนกับคุณวุฒิมากมาย” ธีรเดชยังคงเป็นห่วงข้าวฟ่างเพราะเธอคือแฟนคนแรกที่เขารักมากและไม่เคยลืม เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ก
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมรักกันและนอนหลับจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น…ธีรเดชอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานกาแฟข้างล่างส่วนนิชาเธออาบน้ำอยู่ข้างบนห้อง โฟกัสที่แต่งตัวมายืนรอธีรเดชอยู่ที่ห้องรับแขกเมื่อเห็นเขาจึงเอ่ยถาม “ตื่นแต่เช้าจังเลยนะคะพี่เดช”ชายหนุ่มหันตามเสียงไป “พี่ตื่นแบบนี้เป็นปกติ ว่าแต่เราละจะไปไหนแต่งตัวแต่เช้า” ชายหนุ่มเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเธอแต่งตัวราวกับว่าจะออกไปข้างนอก โดยที่เขานั้นลืมไปเลยว่าเธอจะมาทำงานกับเขาที่บริษัท“ก็ไปทำงานกับพี่เดชไงคะ” เธอพูดและเดินลงมานั่งที่โซฟา ชายหนุ่มได้ยินก็นึกได้ในทันทีว่าต้องให้เธอมาทำงานที่บริษัทด้วย“จริงด้วยพี่ลืมไปเลย เรื่องที่อยู่วันนี้พี่จะไปหาดูให้นะ” ธีรเดชจิบกาแฟพร้อมกับพูดกับเธอ“ให้โฟอยู่ที่นี้ด้วยก่อนไม่ได้เหรอคะ ทำไมรีบให้ออกไปจัง”“พี่ต้องการอยู่กับครอบครัวแบบส่วนตัว” ชายหนุ่มพูดตามที่ตัวเองคิดโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเธอนั้นจะคิดอย่างไรเพราะเขามีครอบครัวแล้วก็อยากจะชัดเจนไม่อยากให้ใครเข้ามาอยู่กวนใจภรรยาของเขา“แต่โฟตัวคนเดียวนะพี่จะให้โฟออกไปอยู่คนเดียวจริงๆ เหรอ” หญิงสาวยังคงคะยั้นคะยอพูดให้เขานั้นเห็นอกเห็นใจเธอ สองสายตาอ้อนวอนเขา“โฟก็กลับ